ΣΑΡΑΝΤΟΣΤΠΙ. ΑΝΤΟΩΝΑΚΟΣ Τὸ ἀπίστευτο ἰστορικὸ τῆς καταστροφῆς τῶν σπουδαίων ἀρχαιοτήτων τῆς Σπάρτης Ο ΑΒΥΣΣΑΛΕΟΣ ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΑΒΒΑ” Ι.ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΑΦΙΞΗΣ ΤΟΥ ΑΒΒΑ ᾽Απὸ τοὺς πιὸ γνωστοὺς θανδάλους τῶν Ἑλληνικῶν ἀρχαιοτήτων εἶναι ὁ Γάλ- λος ἀθόθᾶς Μισὲλ, Φουρμόντ. Γεννημένος τὸ 1690, ἀφοῦ διδάχθηκε τὴν Ἑλληνι- κή, τὴν Ἑθραϊκή καὶ τὴν Συριακὴ γλῶσσα, τὸ 1720 χειροτονήθηκε κληρικὸς καὶ στὴν συνέχεια ἔγινε καθηγητὴς τῆς Συριακῆς στὸ Γαλλικὸ Κολλέγιο καὶ, διερ- µηνέας στὴν Βασιλική Βιόλιοθήκη. Τέλος τὸ 1724 κατάφερε νὰ ἀνακηρυχθῇ µέ- λος τῆς Ακαδημίας Ἐπιγραφῶν καὶ Καλῶν Τεχνῶν. Τὸν Φεδρουάριο τοῦ 1729, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν ἀνεψιό του, ὁ Φουρμὸντ ἔφθασε στὴν Κωνσταντινούπολι καὶ ἐφωδιάσθηχε μὲ φιρμάνι τοῦ Σουλτάνου ᾿Αχμὲτ Γ΄, μὲ τὸ ὁποῖο ἀποκτοῦσε τὸ δικαίωµα νὰ ἐρευνήσῃ καὶ νὰ µελετήσῃ ὅσους ἀρχαιολογικοὺς χώρους ἤθελε στὴν ἐπικράτεια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτο- πρατορίας. Τὸν Φουρμὸντ ἔστελνε στὴν ἑλληνικὴ ᾿Ανατολὴ ὁ δασιλιᾶς τῆς Γαλ- λίας Λουδοθίχος ΙΕ’, μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ συλλέξῃ χειρόγραφα καὶ ἄλλες ἀρχαιό- τητες, ποὺ θὰ ἦταν εὔκολο νὰ μεταφερθοῦν στὸ Παρίσι. Πρῶτος σταθμὸς τοῦ Γάλλου ἱερωμένου στὴν Ἑλλάδα ὑπῆρξε ἡ ᾿Αθήνα, ὅπου ἔμεινε πέντε μῆνες. Ἔπειτα πῆγε στην Πελοπόννησο. Ὃ Μοριᾶς τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ταλανιζόταν ἀπὸ τὴν πανούχλα, ποὺ προξενοῦσε µεγάλο θανατικὀ. ᾿Αφοῦ «ἐρεύνησε» καὶ ξεσήχωσε ὅ,τι μποροῦσε ἀπὸ τὴν Κο- οινθία, τὴν ᾿Αργολίδα, τὴν ᾿Αρκαδία καὶ τὴν ᾿Αχαΐα, κατέληξε στήν Μεσσηνία. ᾽Απὸ τὴν Καλαμάτα, ὅπου ἔφθασε τὸν Μάρτιο τοῦ 1730, ἔγραψε ἕνα γράμμα πρὸς τοὺς προκρίτους τῆς γειτονικῆς Ζαρνάταςτῆς Μάνης καὶ τοὺς ρωτοῦσε, ἂν μποροῦσε νὰ ἐπισκεφθῇ τὴν χώρα τους. Γιὰ νὰ ἐπισκεφθῇ ἄλλες τουρκοκρατού- μενες περιοχές, ὁ Γάλλος ἀθθᾶς δὲν χρειαζόταν ἄδεια, γιατὶ ἦταν, ὅπως εἴπαμε, ἐφωδιασμένος μὲ φιρμάνι σουλτανικό, τὸ ὁποῖο τοῦ ἐξασφάλιζε κάθε ἐλευθερία καὶ προστασία. ᾿Αλλά, ἐπειδὴ ἡ Μάνη ἦταν καὶ τότε, ὅπως καὶ πάντοτε, αὐτοδι- οικούμενη, ὤφειλε νὰ ζητήσῃ ἀπὸ τοὺς Μανιάτες καπεταναίους τὴν ἄδεια νὰ ἐπισκεφθῇ τὴν πατρίδα τους. Σὲ πέντε ἡμέρες πῆρε ἀπάντησι ἀπὸ τοὺς καπετα- ναίους τῆς Ζαρνάτας καὶ τοὺς ἡγουμένους τῶν γειτονικῶν μοναστηριῶν, ὅτι ἦταν εὐπρόσδεκτος στὴν περιοχή τους. Ἔτσι μὲ τὴν συνοδεία ντόπιων ἐνόπλων ἔφθασε στὴν Ζαρνάτα, ἀφοῦ κατὰ τὴν διαδρομὴ μελέτησε καὶ ἀντέγραψε με- ρικὲς ἀρχαῖες ἐπιγραφές. Γιὰ τοὺς κατοίκους ἔγραψε τὸ 1730 ἀπὸ τὴν Σπάρτη πρὸς τὸν Γάλλο πρόξενο στὴν ᾿Αθήνα Γάσπαρη, ὅτι εἶναι μὲν φτωχοί, ἀλλὰ δια- Ἐ Βλέπε καὶ «Δαυλόν», τεῦχος 185, Μάιος 1997.