ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
196ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1998
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Ησαΐας — ΑΠΟΓΟΝΟΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ
μα. Ἡσαϊΐας (1/1)
“Ενα περίεργο πρᾶγμα μὲ αὐτὸν τὸν προπάτορά «µας». Θέλουμε νὰ προ-
χωρήσουµε παρακάτω, νὰ δοῦμε καὶ ἄλλους ἀπὸ τοὺς θαυμαστούς μας
προπάτορες, ἀλλὰ τὰ τόσα κατορθώματά του δὲν μᾶς ἀφήνουν. Ετσι καὶ
σήµερα θὰ ἀσχοληθοῦμε καὶ πάλι μὲ τὸν ᾿Ησαϊάκο µας.
Μία μέρα λοιπόν, ἔτσι ὅπως καθόταν καὶ περίμενε νὰ τοῦ δώσῃ ὁδηγίες
ὁ Γιαχόέ, ἔφθασε ἡ πρώτη παραγγελιά: «Οὕτω λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τῶν
δυνάμεων. Ὕπαγε, εἴσελθε πρὸς τὸν θησαυροφύλακα τοῦτον, πρὸς τὸν
Σομνᾶν τὸν ἐπιστάτην τοῦ οἴκου καὶ εἰπέ: τί ἔχεις ἐδῶ; καὶ ἐδῶ τίνα ἔχεις,
ὥστε νὰ κατασκευάσῃς ἐνταῦθα μνημεῖον εἰς σεαυτόν;» (Ησαΐας κό 15-
16). Μυρίστηκε ψητὸ ὁ Γιαχδὲ καί, ὅπως εἶναι καὶ πανταχοῦ παρών, ἔστει-
λε τὸν ᾿Ησαΐα νὰ καθαρίσῃ, γιὰ νὰ μὴν κουράζεται ὁ ἴδιος. Τόσο παντα-
χοῦ παρὼν ἦταν. Τοὐλάχιστον ἀπὸ Σύνταγμα ἕως Ομόνοια, γιὰ νὰ κα-
ταλάδετε.
Πῆγε λοιπὸν ὁ προπάτοράς μας κι ἄρχισε νὰ καθαρίζῃ, ἔτσι ποὺ ἦταν
καὶ νταγλαρᾶς κι ἀρρενωπός: «Θέλει δεδαίως σε στριφογυρίσει καὶ τινά-
ξει διαίως ὡς σφαῖραν εἰς τόπον εὐρύχωρον: ἐκεῖ θέλεις ἀποθάνει καὶ ἐκεῖ
θέλουσιν εἶσθαι αἱ ἅμαξαι τῆς δόξης σου, ὦ αἶσχος τοῦ οἴκου τοῦ κυρίου
σου» (ΗΠσαΐας κό 18). Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνακάλυψη αὐτοῦ τοῦ ἀποσπάομα-
τος καὶ τὴν λεπτομερῆ µελέτη του οἱ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες ἀπεφάνθησαν,
ὅτι ἐδῶ ἔχουμε τὴν πρώτη περιγραφὴ ἀγώνων σφαιροδολίας μὲ πρωτα-
θλητή, ποιόν ἄλλον ἀπὸ τὸν θρυλικὸ Γιαχδὄέ. ᾿Απὸ τότε οἱ περιούσιοι ἐξα-
σκοῦνται συστηματικὰ στὴν σφαιροδολία ἀνθρώπων καὶ ἄλλα συγγενὴ
σπὸρ μὲ καταπληκτικὲς ἐπιδόσεις: ᾿Ισοπέδωσις τῆς Τύρου, καταστροφὴ τῆς
Αἰγύπτου, σφαγὴ τῶν νηπίων, γενοκτονία τῶν Μωαδιτῶν, ὅλα δέδαια μέ-
σα στὸ φίλαθλο πνεῦμα τοῦ Γιαχδὲ καὶ τοὺς εἰδικοὺς ἀγῶνες ἐξολόθρευ-
σης, ὅπου ἡ σφαιροδολία ἀνθρώπων ἀπετέλεσε ἕνα μόνο ἀπὸ τὰ ἀγωνί-
σματα. "Επρεπε νὰ ἔχουν καὶ αὐτοὶ ἀγῶνες.
Καὶ ὅταν θὰ τὸν ἔχῃ πετάξει μακρυὰ τὸν ἔρημο τὸν Σομνᾶ, γιὰ νὰ ἐπα-
νέλθουμε στὸ θέμα μας, καὶ θὰ ἔχει ἀπαλλαγῆ ἀπ᾿ αὐτόν, τότε τί θὰ κάνῃ;
«Καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, θέλω καλέσει τὸν δοῦλόν μου Ελιακείμ, τὸν υἱὸν
τοῦ Χελκίου. Καὶ θέλω ἐνδύσει αὐτὸν τὴν στολήν σου, καὶ θέλω περιζώ-
σει αὐτὸν τὴν ζώνην σου, καὶ τὴν ἐξουσίαν σου θέλω δώσει εἰς τὴν χεῖρα
αὐτοῦ...» (Ησαΐας κό’ 20 - 21). Νάτος κι ὁ περιούσιος ἄνεργος ὁ ᾿Ελια-
κείμ. "Οχι μόνο δουλειὰ τοῦ ἔδωσε ὁ Γιαχδέ, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔντυσε τὸν ξε-
δράκωτο, οὔτε ζώνη δὲν εἶχε. Χάρηκε ὁ Ελιακείμ, ἀλλὰ δὲν εἶχε καταλά-
δει ἀκόμα τί τὸν περίμενε. Νόμιξε, ὅτι ὁ Γιαχδὲ ἦταν ταμεῖο πρόνοιας. 4ὲν
ἤξερε, ἀλλὰ σύντομα θὰ μάθαινε.