H H ΚΙΝΗΣΙΣ H H ΚΙΝΗΣΙΣ H H ΚΙΝΗΣΙΣ H H ΚΙΝΗΣΙΣ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΙΔΕΩΝ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ LONKO KILAPΑN, Ἡ Ἑλληνικὴ Καταγωγὴ τῶν Ἀραουκανῶν τῆς Χιλῆς Ὅταν ἕνας λόγιος κυριολεκτικὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς γῆς προβάλλῃ τὴν ἑλλη- νικὴ καταγωγὴ τοῦ λαοῦ του καὶ ὑπερηφανεύεται γι’ αὐτήν, ἐμεῖς τὸ λιγώτερο ποὺ πρέπει νὰ κάνουμε εἶναι νὰ προβληματισθοῦμε ἔντονα καὶ νὰ στοχασθοῦμε γύρω ἀπὸ τὸ πόσο λίγο γνωρίζουμε τὴν ἱστορία τῆς παρουσίας τῶν προγόνων μας ἐπάνω στὸν πλανήτη. Ὁ κ. L. Kilapán,ἡγετικὸς παράγων καὶ ἱστορικὸς τῆς Ἀραουκανικῆς φυλῆς τῆς N. Ἀμερικῆς δημοσίευσε τὸ ἐν τίτλῳ σύγγραμμά του γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 1974. Στὴ χώρα μας κυκλοφόρησε μόλις πρόσφατα μεταφρασμένο ἀπὸ τὸν κ. Γ. Λαθύρη. Μετὰ τὴν παράθεση μιᾶς γενικῆς εἰσαγωγῆς ὁ συγγραφέας περνᾷ ἀμέσως στὴν ἀποδεικτικὴ διαδικασία περὶ τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητος τῶν ὁμοφύλων του. Ξεκινᾷ ἀπὸ τὸ ζήτημα τῆς προελεύσεως τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἀμερικανικῆς ἠπείρου, πού σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ τοὺς Ἀραουκανούς, ἡ λευκοδερμία καὶ ὁ τρόπος ζωῆς προδίδουν, ὅτι ἔχουν λευκὴ ρίζα καὶ δὴ ἑλληνική, καθὼς ὁ ἱστορικὸς διατυπώνει τὴν ἄποψη, ὅτι κα- τάγονται ἀπὸ Σπαρτιᾶτες μετανάστες, οἱ ὁποῖοι μετὰ ἀπὸ περιπλανήσεις στοὺς ὠκε- ανοὺς ἀποβιβάσθηκαν στὶς χιλιανὲς ἀκτὲς περὶ τὸ 600 π.X. Ἡ χρονολογία βέβαια ἔχει σχετικὴ σημασία, καθὼς ἡ νεώτερη ἔρευνα ἔχει νὰ παρουσιάσῃ στοιχεῖα ποὺ ἀπο- δεικνύουν, ὅτι ἡ ἀρχὴ τῆς ἑλληνικῆς παρουσίας στὴν ἀμερικανικὴ ἤπειρο χάνεται στὰ βάθη τῶν χιλιετιῶν. Ἐπιτακτικὸ πάντως τῶν ἰσχυρισμῶν τοῦ συγγραφέως περὶ τῆς παναρχαίας ἑλληνικῆς παρουσίας ἐκεῖ εἶναι τὸ γεγονός, ὅτι ὑπάρχουν χάρτες, Ὁ Ἔρως στὴν ἀρχαιότητα – καὶ τώρα Γιὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε τὴν καταγωγή μας, καὶ ἐπειδὴ «Ἕλληνες εἶναι οἱ τῆς ἡμετέρας παιδείας μετέχοντες», ποὺ ἰσχύει γιὰ ὅλους τούς κατοίκους τοῦ Πλα- νήτη (ὅταν μετέχουν), θὰ ἐπιχειρήσωμε μία ψυχοτροπικὴ ἐξέταση τοῦ Ἔρωτα, ὅπως αὐτὸς συνέβαινε στὴν Ἀρχαιότητα καὶ μετά. Ἂς ἀποφύγωμε τὸ «ψυχο- λογική», μία λέξη ποὺ τῆς ἔχουν φορτώσει ὅλη τὴ Φροϋδικὴ ἰδεολογία, γιατὶ στὴν Ἀρχαιότητα οὔτε ἔρωτα ἤθελαν νὰ κάνουν μὲ τὴ μαμά τους, ὅπως λένε οἱ ψυχίατροι σήμερα, οὔτε οἱ ἀντιξοότητες (καταπίεση τὸ λένε τώρα) ἐγίνονταν «ἀπωθημένα», ἀλλὰ τοὐναντίον λόγῳ τοῦ Προμηθεϊκοῦ πνεύματος ἐγίνονταν ἡρωικὲς πράξεις, ἀγῶνες καταξίωσης, αὐτογνωσίας. Στὸν Οἰδίποδα ὁ τραγῳδὸς στὴ διάρθρωση θέλοντας ἀκριβῶς νὰ δείξῃ, τί μπορεῖ νὰ συμβῇ στὸν ἄνθρωπο, ἐδιάλεξε αὐτὴ τὴν πλοκή, γιὰ νὰ φθάσῃ στὴν ὀργὴ ποὺ θὰ τὸν ἔκανε νὰ βγάλῃ τὰ μάτια του. Ἐδῶ λοιπὸν κολλᾶνε σὰν ξένο σῶμα, ἀπαύγασμα τῆς Χριστιανικῆς νοοτροπίας, δυὸ ἀνεπίτρεπτα κατασκευ-