O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Γλυπτὸ 500.000 ἐτῶν Μὰ πῶς τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ ὑπάρχῃ; Γιατὶ τοῦ ἔδωσαν δημόσια θέση, ἔστω καὶ συμβούλου στὸ ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ; Ὁ κύριος Ντασσὲν ἠρωτήθη γι’ αὐτό; Εἶχαν δὲν εἶχαν, κουρέλι μοῦ ἔκαναν πάλι τὰ νεῦρα. Δὲν τοὺς ἔφθασαν, φαίνε- ται, τὰ προβλήματα ποὺ μοῦ ἐδημιούργησε ὁ πατὴρ Πουλιανὸς μὲ τὸ σπήλαιο τῶν Πετραλώνων Χαλκιδικῆς καὶ τὴν ἀπολιθωμένη ἀνθρώπινη κνήμη τῆς Τρι- γλίας. Ἔτσι ἔδωσαν τὴν εὐκαιρία καὶ στὸν υἱὸν Πουλιανὸ νὰ ἀνακοινώσῃ ὅτι ἀνευρέθη γλυπτὸ καὶ μάλιστα τὸ πιὸ ἀρχαῖο στὸν κόσμο. Τὸ ἐχρονολόγησε αὐτός, ὁ Πουλιανὸς ὁ νεώτερος, 500.000 χρόνων καὶ ἔκανε μάλιστα καὶ τὴν ἀντιδια- στολὴ, ὅτι τὰ μέχρι τώρα εὑρήματα καλλιτεχνημάτων δὲν ξεπερνοῦν τὰ 40.000 χρόνια. Και ἐγὼ ξέρω μὲ τί τρόπους καὶ τί κόπους ἐτραβολόγησα τὶς ἡμερομη- νίες, γιὰ νὰ φθάσουν ἐκεῖ. Καὶ τώρα τί θὰ γίνουν οἱ θεωρίες μου γιὰ τὸν Ἀφρο- κεντρισμό; Χαρτοπόλεμο τὴν ἔκανε ὁ κύριος Πουλιανὸς τὴν θεωρία τῶν Ἰνδο- ευρωπαίων. Καμαρῶστε ἀποτέλεσμα· οἱ καλοὶ μου Μπερνάλ, Μπαμπινιώτης καὶ ἕτεροι, ὧν ὁ ἀριθμὸς δὲν ἔχει τέλος, νὰ ὑπολείπωνται τῆς δυναστείας τῶν Που- λιανῶν. Καὶ ποῦ; Στὴν Ἑλλάδα! Ἂμ! καλὰ τὸ ἔλεγα ἐγώ· ἡ Ἑλλάδα καὶ οἱ Ἕλλη- νες πρέπει νὰ ἐξαφανισθοῦν. Τίποτε δὲν πρέπει νὰ μείνῃ στὰ χέρια τους. Κι ὅλα αὐτὰ ἀπὸ ἕναν ὑπάλληλο τῆς ΔΕΗ, κρατικῆς ἑλληνικῆς ἐπιχειρήσεως. Δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν ἑλληνικὲς ὑπηρεσίες. Νά, ὑπάρχει αὐτὸ τὸ ΚΑΣ (Κε- ντρικὸ Ἀρχαιολογικὸ Συμβούλιο), ποὺ ὅσο καὶ στραβὰ νὰ λειτουργῇ, ἔρχεται καὶ βάζει φραγμοὺς στὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία. Ἐξεφώνισε τὴν κατασκευὴ τῶν ἀεροδρομίων στὴν Ἁλικαρνασσὸ Κρήτης καὶ στὰ Σπάτα, γιατὶ θὰ κατε- στρέφοντο προϊστορικοὶ οἰκισμοὶ· ἐβράδυνε τὰ ἔργα τοῦ «μετρὸ» γιὰ τὴν προ- στασία τῶν ἀρχαίων. Ἄσε ποὺ ὑπεχρέωσε τὴν ἐταιρεία νὰ παρακάμψῃ τὸν Κε- ραμεικό. Κι ἔρχεται τώρα αὐτὸς ὁ μηχανικὸς τῆς ΔΕΗ στὴν Πτολεμαΐδα καὶ βρίσκει αὐτὸ τὸ πανάρχαιο ἄγαλμα. Καὶ σᾶς ρωτῶ, ἂν ἡ ΔΕΗ ἦταν ἰδιωτική, θὰ ἐνδιεφέρετο κανεὶς νὰ τὸ παραδώσῃ; Τὸ πολὺ πολὺ μετὰ ἀπὸ μερικὰ χρόνια νὰ ἐπωλεῖτο σὲ καμμία δημοπρασία στὴν N. Ὑόρκη ἢ τὸ Λονδῖνο. Κι αὐτὸ κακό, γιατὶ πάλι θὰ ἐγίνετο γνωστό, ἀλλά, τέλος πάντων, ὁ σαματᾶς θὰ ἐκρατοῦσε λί- γο. Ἀλλὰ κι αὐτὸς ὁ μηχανικὸς στὸν Πουλιανό εὑρῆκε νὰ τὸ παραδώσῃ; Χάθηκε ὁ ἐκλεκτὸς κύριος Ντούμας; Καὶ τί θὰ γράψῃ τώρα ὁ υἱὸς Ἀποστολίδης στὴν «Ἐλευθεροτυπία»; Ἄλλο νὰ ὑποστηρίζῃ ὅτι ἡ πυραμίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ εἶναι τῆς ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς καὶ ἄλλο νὰ γράψῃ γιὰ τὴν ἡλικία αὐτοῦ τοῦ ἀγαλμα- τιδίου. Πόσο νὰ τὴν κατεβάσῃ; Καὶ στὶς 100.000 χρόνια νὰ τὴν πάῃ, πάλι ἡ ζη- μιὰ ἔχει γίνει. Καὶ ἀπορῶ μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο, ποὺ τὰ βάζει μὲ τοὺς βουλευτὲς καὶ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας. Τὸ μεγάλο κακὸ δὲν εἶναι νὰ χωριστῇ ἡ ἐκκλησία ἀπὸ τὸ κράτος ἢ νὰ γίνωνται δεκτοὶ στὸ προεδρικὸ μέγαρο οἱ παλαι- οημερολογίτες. Τὸ μεγάλο κακὸ εἶναι αὐτὲς οἱ ἀνακοινώσεις τῶν Πουλιανῶν. Αὐτὲς ἀνατρέπουν τὰ πάντα. Γι’ αὐτὸ ἀνασκουμπωθῆτε ὅλοι· παραμερίστε τὶς μικροδιαφορές σας. Γιατὶ, ἂν δὲν βάλετε μυαλό, διακρίσεις δὲν γίνονται καὶ θὰ μᾶς πάρῃ ὅλους μαζί τὸ Σάρωθρον