ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΤΑΓΑΡΗΣ Μακάρων εὐθανασίαι Εὐθανασία, ὡς γνωστόν, εἶναι ὁ ἄνευ ἀγωνίας ἀνώδυνος θάνατος, ἀλλὰ καὶ --εἰς τὴν ἀρίστην τῶν περιπτώσεων --ὁ ἔνδοξος τοιοῦτος (Μ.Ε.Ε., τ. ΙΑ΄, σελ. 722), φυσι- κῶς ἐπερχόμενος ἤ οὔ. Εἰς τὴν δευτέραν περίπτωσιν περιλαμβάνονται οἱ ἐν πολέμοις καὶ ἐκ δυστυχημάτων ἀκαριαῖοι θάνατοι, ὡς καὶ οἱ προκαλούμενοι ἐπιστημονικῶς τοιοῦτοι. Τὸ τελευταῖον τοῦτο ἀποτελεῖ μέγα κοινωνικὸν θέμα, ἄλυτον εἰσέτι. Ἕν ἐκ τῶν ἱστορικῶν προσώπων, τὰ ὁποῖα εὐηργετήθησαν ὑπὸ ἐνδόξου εὐθανα- σίας, εἶναι καὶ ὁ Διαγόρας ὁ Ρόδιος, ζήσας κατὰ τὸν ε π.Χ. αἰῶνα. Οὗτος ἦτο περίφη- μος πολυνίκης ἀθλητὴς. Εὐκλεῆ δόξαν νικητῶν, εἰς τὸν ἀθλητικὸν στῖβον, ἀπέκτησαν καὶ οἱ υἱοί, ὡς καὶ οἱ ἐγγονοὶ αὐτοῦ. "Οταν οἱ τρεῖς υἱοὶ του ᾿Ακουσίλαος, Δημάγετος καὶ Δωριεύς ἐνίκησαν ἐν Ὀλυμπίᾳ, ἔθεσαν τοὺς νικητηρίους στεφάνους των, τῆς ὑπερ- λάμπρου δόξης των, ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ παρευρισκοµένου γέροντος πατρός των. Τοῦτον, ἀκολούθως, ἀνεγείραντες, περιήγαγον, ἐπὶ τῶν ὤμων των, ἀνὰ τὸ Ὀλυμπια- κὸν Στάδιον, ὑπὸ τὰς ζωηρὰς ἐπευφημίας πάντων τῶν παρισταμένων, ἀναφωνούντων τὴν περίφημον φράσιν: «Κάτθανε Διαγόρα᾽ οὐκ εἰς Ὅλυμπον ἀναβήσει/». Κατασυγκε- κινηµένος ὁ Διαγόρας ἀπέθανε, τότε, ἠρέμως, ἐκ τῆς ὑπερβολικῆς εὐτυχίας, εἰς τὰς ἀγκάλας τῶν τριῶν ᾿Ολυμπιονικῶν υἱῶν του (Πίνδαρος, Ὀλ., 7,24). ᾿Αλλὰ ἄς ἔλθωμεν εἰς τὴν καθ᾽ ἡμᾶς ἀγχώδη ἐποχήν. ᾿Αναφέρω, κατωτέρω, δύο χαρακτηριστικὰς εὐθανασίας μακάρων, τελευτησάντων τετιµηµένως, ἐνῷ διήνυον τὴν 8ην ΙΟετίαν τῆς μεστῆς ἐπιστημονικῆς δράσεως, ὑψηλῆς στάθµης, ζωῆς των. Πρόκει- ται περὶ τῶν αἰφνιδίων θανάτων δύο ἐκ τῶν κορυφαίων πνευματικῶν ἀνδρῶν τῆς Ἓλ- λάδος, καθηγητῶν τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν καὶ τακτικῶν μελῶν τῆς ᾽Ακαδημίας μας, Οἱ θάνατοί των ἐπισυνέβησαν κατὰ τὴν δετίαν 1974--1982. Ὁ πρῶτος ἐξ αὐτῶν ἦτο ὁ διακεκριμένος ἀρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινᾶτος, Κε- φαλλήν, γεννηθείς ἐν Ληξουρίῳ τὸ 1901. Οὗτος ἐτελεύτησεν εἰς τὸ ᾽Ακρωτήριον τῆς Θήρας, κατὰ τὰς ἀρχὰς Ὄκτ. 1974, ταφεὶς ἐκεῖ ὅπου καὶ αἱ ἀνασκαφαίτου. Ὃ δεύτε- ρος ἧτο ὁ περιφανὴς νομικὸς Ἰωάννης Σόντης, Μακεδών, γεννηθεὶς ἐν Μοναστηρίῳ τὸ 1907 καὶ θανὼν ἐπὶ τοῦ βήματος τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν, κατὰ τὰ µέσα Μαρτίου 1982. Μὲ τὸν πρῶτον εἶχον συνεργασίαν, ὅταν ὡς κρατικὸς λειτουργὸς ὑπηρέτουν εἰς Πάτρας, διὰ τὴν συντήρησιν τοῦ ἐν Φιγαλίᾳ ναοῦ τοῦ Ἐπικουρίου ᾿Απόλλωνος (τὸν ὁ- ποῖον κατεσκεύασεν ὁ Ἰκτῖνος, ἀρχιτέκτων τοῦ Παρθενῶνος). Τότε ἀφίχθη εἰς Πά- τρας διακόψας τὰς ἀνασκαφικάς του ἐργασίας τοῦ ᾽Ακρωτηρίου. Ἐπίσης, κατὰ τὰς ἀρχὰς τοῦ 1974 συνειργάσθην μετ᾽ αὐτοῦ (ὡς Προέδρου τῆς ᾽Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν) καὶ ἄλλων προσωπικοτήτων, εἰς ἀνώτατον κρατικὸν συμβούλιον. Ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ συνεζητή- σαμεν διὰ τὰς ἀνασκαφὰς εἰς τὸ ᾽Ακρωτήριον. ᾽Ανέφερεν, ὅτι ἐπραγματοποίει ἕν μέγα ὄνειρον τῆς ζωῆς του καὶ ὅτι διὰ τὰ εὑρήματα ἐκεῖ θὰ ὁμιλῇ ἡ ᾿᾽Ανθρωπότης ἐπὶ ἕνα αἰῶνα! - . Τὸν δεύτερον εἶχον καθηγητὴν εἰς τὸ Πανεπιστήμιον ᾿Αθηνῶν. ᾿Επίσης, τὸν συ- νήντησα, μίαν ὥραν πρὸ τοῦ θανάτου του ἐντὸς τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθηνῶν, ὁπότε καὶ ἐ- τιμήθη μὲ μίαν τελευταίαν ὑψηλὴν διάκρισιν, τὴν ὑστάτην. Τὴν ἑσπέραν τῆς ἡμέρας ἐ- κείνης (18.3.82) ἐγένετο σεμνὴ τελετὴ εἰς τὴν ᾽Ακὴν αἴθουσαν τῆς ᾿Ακαδημίας ᾿Αθη- νῶν, καθ᾽ ἥν, ὡς ἀντιπρόσωπος ἐν Ελλάδι τῆς ὑπεραιωνοβίου Τιβεριανῆς ᾿Ακαδη- μίας, ἐπέδωσα τὰ διπλώματα τῶν Τιβεριανῶν ᾿Ακαδημαϊκῶν εἰς 7 τακτικὰ µέλη τῆς ᾿Ακαδημίας μας, παρουσίᾳ τοῦ Προέδρου της π.ἔ. Μεταξὺ τῶν τιμηθέντων ἦτο καὶ ὁ ἀείμνηστος Ἰ. Σόντης. Κατὰ τὴν τελετήν, καὶ ἐνῶ ἐξηρχόμεθα τῆς αἰθούσης, συνεζη- τήσαμεν διὰ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνας τῶν Μοναστηριωτῶν συμπατριωτῶν του διὰ τὴν