O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Νῶε ἐναντίον Διονύσου Κόλπος θὰ μοῦ ἔρθῃ μ’ αὐτὰ ποὺ διαβάζω. Θὰ κλατάρω! Ἀπὸ τοῦ χρόνου θ’ ἀρχίσουν τὰ ἔργα γιὰ τὴν κατασκευὴ τοῦ ἀρχαιολογικοῦ πάρκου στὴν Ἀθήνα. Καὶ νὰ τὰ δημοσιεύματα γιὰ τὸ μεγάλο ἔργο· καὶ νὰ οἱ δημοσιεύσεις μὲ τὶς μα- κέττες. Ἀφιερώματα στὶς ἐφημερίδες γιὰ τὸ μεγάλο ἔργο, τὸ ὑπέροχο ἔργο. Καὶ τὸ πιὸ μεγάλο ἀφιέρωμα νὰ τὸ ἔχῃ κάνει ἡ «Καθημερινή». Μία ἑβδομάδα συνεχῶς ἐδημοσίευε κάθε μέρα καὶ μία περιοχή, γιὰ τὸ πῶς θὰ γίνῃ. Οὔτε καὶ τὸ περίμε- να ἀπὸ τὴν καλή μου ἐφημερίδα, ποὺ τόσα ἀφιερώματα ἔκανε μὲ τὸν ἱστορικό της ἄτλαντα. Μὲ τὸ πρόσφατο δημοσίευμα δὲ ἔχρισε τὸν Νῶε πρῶτο ἀμπελουργὸ («Καθημερινὴ τῆς Κυριακῆς», 14 Ἰουνίου, 1998). Καλή μου κυρία Κουράκου, ἐσὺ καλὰ τὰ λὲς καὶ ἀποκρύπτεις μὲ ἐπιμέλεια τὴν ἐντολὴ τοῦ Γιαχβὲ πρὸς τὸν Νῶε: «Καὶ πᾶν ἑρπετόν, ὃ ἐστι ζῶν, ὑμῖν ἔσται πρὸς βρῶσιν...» («Γένεσις», Θ, 3).Γιατὶ ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε ἄνθρωποι ποὺ ἔτρωγαν φίδια καὶ σαῦρες, τί πολιτισμὸ θὰ ἔκα- ναν; Πῶς θὰ ἐγίνοντο γεωργοὶ καὶ πρῶτοι ἀμπελουργοί; Καὶ εὐτυχῶς ποὺ ἦρθε αὐτὸ τὸ δημοσίευμα νὰ ἀνυψώσῃ λίγο τὸ ἠθικό μου, γιατὶ ὅλη τὴν ἄλλη ἑβδομάδα δάκρυα πίκρας ἔχυνα μ’ αὐτὸν τὸν Βασίλη Ἀγγελικό- πουλο. Τί τοῦ ἦρθε νὰ κάνῃ «ρεπορτὰζ» τῶν ἀρχαιολογικῶν χώρων; Θ’ ἀναστηθῇ, γράφει, ἡ παραϊλίσσια περιοχὴ καὶ θὰ ξαναζωντανέψῃ ὁ Ἰλισσός. Καὶ καλὰ αὐτὸ εἶναι λιγάκι δύσκολο, ἔτσι ποὺ τὸν ἔχουν κάνει χαβούζα. Ὅμως στὸ πάρκο ποὺ θὰ δημιουργηθῇ, θὰ κάνουν τὸν περίπατό τους οἱ Ἀθηναῖοι. Δηλαδὴ θὰ περιδια- βαίνουν ἀπρόσκοπτα Ζάππειο, Στάδιο καὶ Στύλους Ὀλυμπίου Διός. Κι ἐκεῖ στὴν ἡσυχία τους θὰ κουβεντιάζουν καὶ θὰ μιλοῦν γιὰ τὴν ἀρχαία Ἀθήνα, γιὰ τοὺς ἀγῶνες, γιὰ τὴν ἀρχαία θρησκεία. Θὰ λένε γιὰ τοὺς ἀρχαίους ναούς, ποὺ ὁ ζῆλος τῶν καλῶν μου χριστιανῶν τοὺς ἰσοπέδωσε. Θὰ ἀναθυμηθοῦν τοὺς περιπάτους τοῦ Σωκράτη καὶ θὰ μοῦ φιλοσοφοῦν ξανά. Καὶ δὲν φτάνει αὐτό. Χωρὶς ἐμπόδιο θὰ φτάνουν βαδίζοντας καὶ κουβεντιάζοντας στὸ ἀρχαῖο θέατρο τοῦ Διονύσου. Ἄντε καὶ πάλι κουβέντες γιὰ τὸ ἀρχαῖο θέατρο καὶ γιὰ τὸν Διόνυσο καὶ ποιός ἦταν. Πάει καὶ ὁ πρῶτος ἀμπελουργὸς ὁ Νῶε· κάπου μεταξὺ θυμέλης καὶ κερκί- δων θὰ ἐξαφανισθῇ. Καὶ μετὰ ἀπὸ ὅλ’ αὐτὰ θ’ ἀνεβαίνουν στὴν Ἀκρόπολι. Μὲ τόσες συζητήσεις γιὰ τοὺς ἀρχαίους, μὲ ἄλλο πνεῦμα θὰ τὴν δοῦν. Διαφορετικὰ ἡ ταραγμένη ψυχή τους, καθαρμένη, θὰ νοιώσῃ τὸ ἀρχαῖο κάλλος. Ἄσε ποὺ θὰ κατέβουν μετὰ στὴν Πνύκα καὶ θ’ ἀρχίσουν τὶς συζητήσεις γιὰ τὴνΔημοκρατία. Ὅλο μου τὸ πολιτικὸ οἰκοδόμημα, ποὺ χρόνια χρειάστηκε νὰ τὸ κατασκευάσω, σὰν χάρτινος πύργος θὰ καταρρεύσῃ. Κι ἀπὸ κοντὰ θὰ φτάνουν καὶ στὴν ἀρχαία Ἀγορὰ καὶ θὰ θυμη- θοῦν καὶ τὴν ἐλεύθερη διατύπωσιν ἰδεῶν – συμφορά μας! Μὰ καλά, θὰ ἐπιτρέψῃ ὁ κύριος ὑπουργός, θὰ συναινέσῃ ὁ κύριος Ντασσὲν νὰ κατασκευασθῇ ἕνα τέτοιο ἀνοσιούργημα; Ἐδῶ καὶ μὲ τόσες ἀπαγορεύσεις, μὲ τόσες προσπάθειες τῶν ἀγα- πητῶν πανεπιστημιακῶν πάλι ὑπάρχουν αὐτοὶ τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ ἀναζητοῦν τὴν μισητὴ Ἑλλάδα. Σκεφθῆτε το ξανά. Μὲ τὸ ἔργο ποὺ πᾶτε νὰ κάνετε, τοὺς βάζετε στὸ χέρι τὸ Σάρωθρον