O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Κορακομαχία Δὲν γνωρίζω πόσοι ἐξ ὑμῶν ἀπήλαυσαν τόν, ἀπὸ τὶς σελίδες μιᾶς ἐφημερίδος, ἐπι- στημονικὸν διάλογον τῶν κυρίων Μαρωνίτη καὶ Μπαμπινιώτη μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔκδο- σιν τοῦ Λεξικοῦ τῆς Νεοελληνικῆς γλώσσης τοῦ τελευταίου. Γιαχβέ μου! Τί ἐπιχειή- ματα ὑψηλῆς γνώσεως καὶ αἰσθητικῆς καλλιέργειας ἀντηλλάγησαν ἑκατέρωθεν! Οἱ πανεπιστημιακοί μας διδάσκαλοι στὴν καλύτερή τους ὥρα εἰς ἕνα λόγο ὥριμο καὶ με- στό, ὁ ὁποῖος ἀναζητοῦσε τὴν ἀλήθειαν καὶ μόνον τὴν ἀλήθειαν γυμνὴν ὡς λάγνος ἀρρενόθηλυς διονυσιαζόμενος. Κι αὐτὴ ἡ ἀλήθεια ἔλαμψεν ὡς διὰ μαγείας εἰς τοὺς ἔκπληκτους ὀφθαλμοὺς τῶν εὐφυῶν ἀναγνωστῶν. Ξέρετε, ἐκείνων, ποὺ συνήθως δια- βάζουν κείμενα γιὰ τὴν Μαύρη Ἀθηνᾶ, γιὰ τὰ μνημεῖα τῶν (καϋμένων) τῶν Ἑβραί- ων ἐν Ἀθήναις καὶ Θεσσαλονίκῃ καὶ ἄλλα πάντιμα καὶ ἄχραντα θέματα γενικῶς. Ἀλλ’ ἂς προσεγγίσουμε τὴν οὐσίαν τοῦ ἐπιστημονικοῦ αὐτοῦ διαλόγου, ὅτε σὺν Γιαχβὲ ἐκυκλοφόρησε τὸ περίφημον λεξικόν. Τότε ἦτο ποὺ ὁ κ. Μαρωνίτης «ἐγείρε- ται μίαν αὐγὴν ψυχρὰν ὅπως ἡ λήθη» καὶ ἀποστέλλει «τὸν κεραυνόν εἰς φάκελλον», ὅπως θὰ ἔγραφεν ὁ Ἀχιλλεὺς Παράσχος, τῷ κ. Μπαμπινιώτῃ. Μεταξὺ τῶν ἄλλων τὸν κατηγορεῖ δι’ ἀνεπάρκειαν ὡς πρὸς τὴν σύνταξιν τοιούτου εἴδους πονήματος καὶ οὔτε λίγο - οὔτε πολὺ τοῦ προσάπτει τὸν χαρακτηρισμὸν τῆς ἐκπαιδευτικῆς ἀνεμοδούρας. Ἀφοῦ, ὡς γνωστόν, ὁ γλωσσολόγος μας εἶναι πάντοτε μὲ τὸ ἐκπαιδευτικὸν σύστημα τῶν ἑκάστοτε κρατούντων. Βέβαια καὶ τὸ λεξικό του δὲν θὰ ἔγραφα ὅτι εἶναι καὶ τὸ ἀγλάισμα τῶν λεξικῶν, καὶ τοῦτο ὄχι διότι ἤδη τὸν ἐμήνυσαν οἱ ΠΑΟΚτζῆδες καὶ ἡ πρεσβεία τῶν Φιλιππίνων. Ὅμως κι ὁ κ. Μπαμπινιώτης δὲν ἔμεινε μὲ σταυρωμένα χέ- ρια. Ἐπέπεσεν, τρόπος τοῦ λέγειν, λαῦρος κατὰ τοῦ κ. Μαρωνίτου, προκειμένου νὰ ὑπερασπιθῇ τὸ πνευματικόν του τέκνον. Καὶ διὰ τοῦ ὁλοσέλιδου (!) ἄρθρου του κα- τηγορεῖ τὸν κλασσικὸν φιλόλογον δι’ ἔλλειψιν ἐπιστημονικοῦ ἔργου καὶ ὡς τρωκτικὸν τοῦ δημοσίου χρήματος, ἀφοῦ κατὰ τὰ γραφόμενά του χρηματοδοτεῖται ἀπὸ καιρὸ γιὰ τὴν συγγραφὴ λεξικοῦ ποὺ δὲν ἄρχισεν ἀκόμη νὰ γράφεται. Ὅμως ὁ κ. Μπαμπινιώτης συνεχίζων κάνει λόγο, ὅτι ὁ κ. Μαρωνίτης δὲν μπορεῖ νὰ ἐπικαλῆται τὴν ἠθικήν. Ἡ τοιαύτη «μπηχτὴ» μὲ προβλημάτισε τὰ μάλα, ὅπως βεβαί- ως καὶ τὴν κ. Ἄννα Φραγκουδάκη, καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, (ναί! ἐκείνη ποὺ ἀπὸ «Τὸ Βῆμα» ζητοῦσε νὰ κατανοήσωμεν τὸ μεγαλεῖον τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἑβραίων), ἥτις καὶ ἔρχεται ὡς αὐτόκλητος (;) μάρτυς τῆς ἠθικῆς ὑποστάσεως τοῦ κ. Μαρωνίτη. Καὶ κάθομαι τώρα καὶ σκέπτομαι, τί νὰ ἐννοοῦσε ὁ μέγας τῆς γλωσσολο- γίας μας ἀστὴρ δι’ αὐτῆς τῆς ἐμμέσου πλὴν σαφεστάτης κατηγορίας. Μήπως ὅτι ἀντέ- γραψε τὸ διδακτορικό του; Ὄχι βέβαια, γιατὶ αὐτὸ τὸ φροῦτον εὐδοκιμεῖ σὲ συλλόγους οἵτινες φέρουν ὀνομασίες ὀρέων. Κλέφτης, δολοφόνος, ἀπατεών καὶ καταχραστὴς δὲν εἶναι. Φοινικιστὴς εἶναι ὁ ἄνθρωπος καὶ ὅ,τι θέλει γράφει καὶ γι’ αὐτὸ ὑπόκειται εἰς δημοσίαν κριτικὴν. Τότε περὶ ποίας «ἠθικῆς» πρόκειται; Μήπως... Καλὲ ἄει στὸ καλὸ ποὺ μὲ κολάζετε τέτοιαν ὥρα! Ὁ κ. Μαρωνίτης εἶναι ἀδάμας ἀνδρισμοῦ καὶ μάλιστα σὲ ὄγκο κοτρώνας, ὅπως φυσικὰ καὶ πλεῖστοι ἄλλοι τοῦ περιγύρου, περὶ τῶν ὁποίων οὐδὲν ἔχει ἀκουσθῆ μέχρι τώρα. Πάντως τώρα ἀνατρέπεται τὸ παλαιόν λαϊκὸν λόγιον: Διότι τὰ κοράκια βγάζουν τὰ μάτια τους μεταξύ των πλέον. Ἐκρηκτικὴ τῷ ὄντι μετε- ξέλιξις. Γιῶργος Πετρόπουλος