H ΑΛΩΣΗ TOY ΛΑΪΚΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ Πῶς ἡ πανάρχαια μουσική μας παράδοση περιέπεσε στὸν ἔλεγχο τῆς Διεθνοῦς Ἐξουσίας I. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Τὸ κακῶς ὀνομαζόμενο «δημοτικὸ» λαϊκὸ τραγούδι παραμένει σήμερα κυ- ρίαρχο στὶς προτιμήσεις τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ συντροφεύοντάς τον στὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες του. Ἀπὸ τὴν δεκαετία τοῦ Εἴκοσι συμβαίνουν στὸν ἑλληνισμὸ ἀλλαγὲς τεράστιες καὶ προμηνύουν θύελλες σ’ ὅλους τοὺς τομεῖς καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ στὸν χῶρο τοῦ ἑλληνικοῦ τραγουδιοῦ. Οἱ πλέον τοῦ ἑνάμισυ ἑκατομμυρίου πρόσφυγες φέρνουν μαζύ τους καὶ ἕνα μουσικὸ πολιτισμὸ χι- λιετιῶν, ποὺ οἱ ἑλλαδίτες τὸν ἀποκαλοῦν περιφρονητικὰ «τουρκοαμανέ». Κα- νεὶς δὲν ἐκάθισε τότε νὰ ἐξηγήσῃ στὸν λαό, ὅτι τὰ τραγούδια ποὺ εἶχαν φέ- ρει μαζύ τους οἱ νεοφερμένοι εἶναι γνήσια ἑλληνικά. Ἀποτέλεσμα ἦταν, με- γάλος ἀριθμὸς ἀπὸ αὐτὰ τὰ τραγούδια νὰ χαθῇ γιὰ πάντα (βλ. «Δαυλόν», τ. 197, «Ὁ πανάρχαιος Ζεϋ-μπέκι-κος - Ζευ-βακχι-κὸς χορὸς τῶν Ἑλλήνων»). Ἕνα εἶδος τραγουδιοῦ ποὺ ἀρχίζει νὰ ἀποκτᾷ ἔδαφος αὐτὴν τὴν ἐποχὴ εἶναι καὶ τὸ ρεμπέτικο, ποὺ λόγω τοῦ ὕφους καὶ τοῦ στίχου του ἀργότερα ἔμελλε νὰ εἶναι καὶ τὸ πρῶτο εἶδος ἑλληνικοῦ τραγουδιοῦ ποὺ θὰ περνοῦσε ἀπὸ λο- γοκρισία. Στὴν δεκαετία τοῦ Εἴκοσι, ὅπως εἴπαμε, οἱ ἀλλαγὲς διαδέχονται ἡ μιὰ τὴν ἄλλη. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὰ πλαίσια τῆς Διεθνοῦς Ἐκθέσεως Τὸ ἀχόρευτον τῶν τραγουδιῶν τοῦ «Νέου Κύματος» Μὲ ἀφορμὴ τὶς συνεντεύξεις τῶν κ.κ. Μιχ. Βιολάρη καὶ Δημ. Ἰατρόπου- λου στὸ 199ο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» θὰ ἐπιχειρήσω νὰ ρίξω λίγο φῶς σὲ μία πλευρὰ τοῦ θέματος, ἡ ὁποία δὲν θίχθηκε στὶς ἐν λόγω συνεντεύξεις. Πρό- κειται γιὰ τὶς σχέσεις τῶν τραγουδιῶν τοῦ «Νέου Κύματος» μὲ τὸν χορό. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι οἱ σχέσεις αὐτὲς τείνουν πρὸς τὸ μηδέν. Μέ λίγα λό- για τὸ «Νέο Κῦμα» περιφρόνησε τὸν χορό. Ἑπομένως τὰ τραγούδια του δὲν εἶναι τραγούδια σύμφωνα μὲ τὰ ἑλλη- νικὰ μέτρα καὶ σταθμά, ἀφοῦ ἱστορικῶς εἶναι ἀποδεδειγμένο ὅτι τραγού- δι θὰ πῇ στίχος, μελῳδία καὶ χορός ταυτοχρόνως. Σὲ καμμιὰ περίπτωσι βε- βαίως ὅ,τι χορεύεται δὲν ἀποτελεῖ ἑλληνικὸ τραγούδι. Ὅ,τι ὅμως δὲν εἶναι τραγούδι δὲν μπορεῖ νὰ φωλιάσῃ στὴν ψυχὴ τοῦ Νεοέλληνα, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ ἔχασε πάμπολλα στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἑλληνικότητά του, ὡστόσο διετή- ρησε σχεδόν ἀκέραιη τὴν προτίμησί του πρὸς τὸ τραγούδι μὲ τὴν προανα- φερθεῖσα ἔννοια. �