O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ὅταν ὁ «θεὸς» κλείνῃ τὶς πύλες τῆς «Κολάσεως» Ἄχ! τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔπαθα! Ποιά βάσκανος μοίρα μὲ ἔχει καταραστῆ; Τρέμουν τὰ πόδια μου· τρέμουν τὰ χέρια μου· τρέμουν τὰ φυλλοκάρδια μου. Σκοτοδίνη μὲ ἔχει πιάσει. Ἀκοῦς ἐκεῖ, νὰ πᾶνε νὰ μοῦ φέρουν αὐτὸν τὸν ἀπαίσιο τὸν Χώκινγκ. Καὶ καλὰ τὸν ἔφεραν αὐτὸν (καὶ τὸ ὄνομά του νὰ λέω, ζάλη μὲ πιάνει), ἦταν ἀνά- γκη νὰ τὸν προβάλουν καὶ ἀπὸ τηλεοράσεως; Ἦταν ἀνάγκη νὰ γράψουν οἱ ἐφη- μερίδες τὸ τί πιστεύει; Νὰ λέγανε, ὅτι ἦρθε αὐτὸς (ὁ ἀκατονόμαστος) νὰ λάβῃ μέ- ρος σ’ ἕνα συνέδριο. Ἔτσι ξερά. Δὲν ἦταν ἀνάγκη νὰ τὸν ὑμνοῦν καὶ ἀπὸ πάνω... Ὁ νέος Ἀινστάιν, ὁ σοφός, ὁ ποίξας, ὁ δείξας... Καὶ νὰ γιὰ τὴν ἑνοποίησι τῶν θε- ωριῶν, καὶ νὰ γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ κόσμου, καὶ νὰ γιὰ τὸν κακό μου τὸν καιρό· καὶ νὰ οἱ πονοκέφαλοι, καὶ νὰ οἱ ζαλάδες... Ἔχασα τὸν κόσμο ἀπὸ τὰ μάτια μου. Ἔ, δὲν εἶναι καὶ μικρὸ πρᾶγμα νὰ σοῦ ἀνοίγουν τὴν πόρτα γιὰ τὰ Τάρταρα καὶ νὰ σοῦ λέν, προχώρα! Τί νὰ σοῦ κάνῃ ὁ Μπερνάλ, τί νὰ σοῦ κάνῃ ὁ Μπαμπινιώτης (ἄσε ποὺ οἱ ἀμφισβητήσεις γιὰ τὸ λεξικό του δὲν εἶναι λίγες), τί νὰ σοῦ κάνῃ ὁ Ντούμας... Ἐδῶ πρόκειται γιὰ τὴν ἴδια τὴν ὑπόστασί μου. Μὲ καταργοῦνε. Ἄχ! τὤξερα πὼς αὐτὲς οἱ ἐπιστῆμες θὰ μοῦ φᾶν τὸ κεφάλι. Ἀπὸ ταλάντωσι τῶν ὑπο- σωματιδίων θὰ πάω. Τὰ κουάρτζ θὰ μοῦ καταφάγουν σὰν τὰ σκουλήκια τὸ κορμί μου. Ἄκου νὰ λένε καὶ νὰ τὸ ἀποδεικνύουν, ὅτι δὲν ὑπῆρξε ἀπόλυτο μηδέν... Νὰ λέ- νε ὅτι ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἕνα, τὸ ἐλάχιστο, ἀπὸ μία τυχαία ταλάντωσι ὁ κόσμος διεχύθη, τὸ σύμπαν φουσκώνει σὰν μπαλλόνι. Δὲν ἔφθανε ποὺ ἐπαναλαμβάνουν τὰ λόγια τοῦ Ἡράκλειτου γιὰ τὸ «ἓν τὸ πᾶν» καὶ τὸ «ἀείζωον πῦρ», ἐθυμήθηκαν ὅτι εἶπε πώς, ὅταν ὁ κόσμος ἐδημιουργεῖτο, ὁ θεὸς ἔπαιζε ζάρια. Ἄχ! καὶ συνεπλήρωσε ὁ ἀκα- τονόμαστος, πὼς τοῦ ἔφευγαν κιόλας ἀπὸ τὰ χέρια. Καὶ ποιός τὸ ἀπεκάλυψε αὐτό; Ὁ ἄλλος ὁ ἀκατονόμαστος, ὁ Νανόπουλος, ποὺ ἐπῆρε καὶ τὰ μοῦτρα του νὰ γίνῃ καθηγητὴς στὸ πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Νὰ γκρεμίσῃ δηλαδή ὅσα ἐπὶ χρόνια χτί- ζω μὲ μιὰ ψηφοφορία... Δὲν εἴμαστε καλά. Ἀλλὰ καὶ πῶς νὰ εἴμαστε, ἀφοῦ καὶ αὐτὸν τὸν προέβαλε ἡ τηλεόρασις; Νὰ λέῃ καὶ αὐτὸς τὰ ἴδια. Νὰ ἀκοῦς καὶ τοὺς δύο τοὺς ἀκατονόμαστους καὶ νὰ μὴν ξεχωρίζῃς ποιός εἶναι ὁ Ἕλληνας. Καὶ νὰ τὸ ἕνα δημιουργὸς τοῦ παντός· καὶ νὰ τὸ ἕνα ἴσον μὲ τὸ ἄπειρο· καὶ νὰ τὸ ἕνα ἴσον μὲ τὸ Θεό· καὶ νὰ ὁ Θεὸς ἐξίσωσις, μαθηματικὴ σχέσις. Ἄντε μετὰ νὰ φοβᾶσαι Θεὸ καὶ νὰ τρέμῃς τιμωρίες, ἀφοῦ οἱ ἐξισώσεις οὔτε προκαλοῦν φόβο, οὔτε τιμωρίες ἐπι- βάλλουν. Σὰν χάρτινος πύργος καταρρέει ἡ ἐξουσία μου. Κι ἔχω κι ἐσένα, μακαριώτατε Χριστόδουλε, νὰ φαντάζεσαι ἀναβιώσεις βυζα- ντινοῦ μεγαλείου μὲ λαμπρὲς ἐνθρονίσεις καὶ πάνδημες ὑποδοχές. Νὰ φαντάζεσαι καίρια κτυπήματα μὲ τὴν ἁγιαστούρα ἐπὶ τῶν ράχεων τῶν διαφωνούντων. Νὰ φα- ντάζεσαι τὴν χάραξιν ἐξωτερικῆς πολιτικῆς, ὅπως ἔκαναν οἱ βυζαντινοὶ πατριάρ- χες. Δὲν ἐπῆρες εἴδησιν, ὅτι οἱ καιροὶ ἔχουν ἀλλάξει· δὲν ἐπῆρες εἴδησιν, ὅτι αὐτοὶ οἱ ἀνεπίδεκτοι ὑποταγῆς τοῦ «Δαυλοῦ» ἔκαναν ἀφιέρωμα στὸν Διόνυσο. Ξέρεις, μα- καριώτατε Χριστόδουλε, ποιός εἶναι ὁ Διόνυσος; Αὐτὸς ποὺ κρατάει τὸ Σάρωθρον