Τὰ ἀνθελληνιχκὰ ἀποσπάσματα στὰ ἔργα τοῦ 1. Χρυσοστόμου ΗΔΡΑΣΗΤΟΥΩΣΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΕΡΓΩΝ Ι.ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ἢ ἐπίσημη ἱστοριογραφία ὑποστηρίζει, ὅτι ὁ 1. Χρυσόστομος, ποὺ ὑπῆρξε µία στεντό- ρεια χριστιανική φωνή. διεκρίνετο γιὰ τὴν ἑλληνομάθειά του καὶ τὴν καταπληκτική εὐφρά- δεια τοῦ λόγου καὶ προσεπάθησε νὰ ἐντάξῃ τὶς ἠθικοπλαστικὲς ἀξίες τοῦ ἀρχαίου Ἑλλη- νικοῦ Πνεύματος στὰ χριστιανικὰ πλαίσια" ὅτι δηλαδὴ ἦταν ἕνας φωτισμένος ὑεράρχης. ὁ ὁποῖος ἔδειχνε συμπάθεια πρὸς τὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ ὅτι προσεπάθησε νὰ τὸν σώσῃ ἀπ᾿ τὴν καταστροφή, τὴν ὁποία θὰ προχκαλοῦσαν οἱ φανατισμένοι χριστιανοὶ τῆς πρωτοθυζαντινῆς περιόδου. Ἢ ἄποψη αὐτή, ὡς γνωστόν, εἶναι κυρίαρχη στὴν ἐπίση- μη ἰδεολογία τοῦ σημερινοῦ «Ἑλληνικοῦ» κράτους. στὸ ὁποῖο ὁ Χρυσόστομος θεωρεῖται προστάτης τῆς «Ἑλληνικῆς» παιδείας (μαζὺ μὲ τοὺς Μ, Βασίλειο καὶ 1. Θεολόγο) καὶ τιμᾶται στὶς 20 Ιανουαρίου κάθε χρόνο μὲ ἀργία στὰ σχολεῖα ὅλων τῶν όαθμίδων τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ μὲ ἑορτὲς καὶ ὁμιλίες. Αν ὅμως κάποιος ἀναγνώσῃ τὰ κείμενα τοῦ [. Χρυ- σοστόµου. θὰ διαπιστώσῃ, ὅτι ἡ προαναφερθεῖσα ἄποψι δὲν εὐσταθεῖ. Τοὐναντίον θά δια- πιστώσῃ ὅτι διέκειτο ἐχθρικὰ πρὸς τὸν ἀρχαῖο ᾿Ελληνικὸ κόσμο. ὅτι ἔνοιωθε μῖσος κατὰ τοῦ “Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τῆς Ἑλληνικῆς (Ξθύραθεν) παιδείας καὶ ὅτι συνέθαλε προ- σωπικἀ στὴν καταστροφὴ τῶν ἀρχαίων μνημείων. ἱερῶν καὶ ἀγαλμάτων καὶ οὐσιαστικῶς στὸν ἀφανισμὸ τοῦ “Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Στὴν μελέτη μου μὲ τίτλο «Ἢ ἰδεολογικὴ δο- λοφονία τοῦ Διονύσου», ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη στὸ ὑπ᾽ ἀρ. 200-201 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ». παρετέθησαν πλεῖστα ἀποσπάσματα ἀπ᾽ τὰ ἔργα τοῦ [. Χρυσοστόμου -- καθὼς καὶ ἄλλων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας -- ἀπ᾿ ὅπου διεπιστώθη ἡ ἐχθρότητά του πρὸς κάθε «διονυσιακὴ» ἐχδήλωσι τοῦ ἀρχαίου “Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, ὅπως ὁ ἔρως, ἡ χαρά. τὸ γέλιο. ἡ διασχέ- δαση. ὁ χορός, τὸ τραγούδι, τὸ θέατρο κιτ.λ.. Στὴν παροῦσα ἐργασία θὰ παρατεθοῦν ἀπο- σπάσματα ἀπ᾽ τὰ ἔργα τοῦ Ι. Χρυσοστόμου, ἀπ᾽ ὅπου θὰ διαπιστωθῇ τὸ μῖσος του καὶ πρὸς κάθε «ἀπολλώνεια» ἐκδήλωσι τοῦ “Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, πρὸς τὴν ἑλληνικὴ παιδεία, φι- λοσοφία καὶ θρησκεία. καὶ γενικώτερα πρὸς χάθε τι ἑλληνικό. ΠΠ. Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ «ΕΛΛΗΝ» ΣΤΟΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ Πρέπει νὰ διευχρινισθῇ ἐξ ἀρχῆς ὅτι μὲ τὸ ὄνομα «" Ελληνες» δὲν ἐννοεῖ ὁ 1. Χρυσόστο- μος τούς «εἰδωλολάτρες» ὅπως μερικοὶ Χριστιανοί, ἀλλὰ τοὺς φορεῖς τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πο- λιτισμοῦ, τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες, Καὶ αὐτό τονίζεται, διότι σήµερα διάφοροι ὑποστήρί- ζουν, ὅτι, ὅταν οἱ χριστιανοὶ συγγραφεῖς στρέφωνται κατὰ τῶν «Ἑλλήνων», στρέφονται κατὰ τῶν εἰδωλολατρῶν ἐν γένει καὶ ὄχι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, Ἔτσι κατ᾽ αὐτούς. ὅταν ὁ Μ. ᾿Αθανάσιος γράφῃ τὸν «ήόγον κατὰ ᾿ Ελλήνων», δὲν στρέφεται κατὰ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀποκαλεῖ τοὺς “Ἕλληνες «μυσαρὸν γένος ἀθέων». Βέθαια. ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Κ. Παπαρρηγόπουλος, «εἰς τὸν λόγον του αὐτὸν δ᾽ Αθανάσιος μὴ ἀρκεσθεὶς νὰ ἀποκηρύξῃ αὐτοὺς (τοὺς Ἕλληνες) ὡς εἰδωλολάτρας ἤλεγξε προσέτι καὶ ἐχλεύασε τὴν σοφίαν αὐτῶν» («Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», ἔχδ. Γαλαξίας, 6ι6λ. θον, σελ. 26).