ΑΙΣΙΜΑ KAI ΑΔΗΡΙΤΑ Τὸ Ἑλληνικὸ Ἀλφάβητο καὶ οἱ «αὐθεντίες» τοῦ Ρωμαίικου Ὅπως ἀναγράφεται σὲ ἄλλες σελίδες τοῦ παρόντος τεύχους τοῦ «Δ» στὴ Μῆλο βρέθηκαν ἀγγεῖα τῆς 3ης χιλιετίας π.X. μὲ γράμματα τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου (μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸ Ξ, ποὺ ὡς «διπλό» ἐθεωρεῖτο «νεώ- τερο» τῶν ὑπολοίπων).Τὴν ἀνακοίνωση κάνει ὁ ἁρμοδιώτερος ὅλων, ὁ ἀνα- σκαφέας προϊστοριολόγος καὶ ἔφορος ἀρχαιοτήτων κ. Ἀδαμάντιος Σάμψων. Ἡ ἀνακάλυψη αὐτὴ προδήλως συντρίβει καὶ ἀπορρίπτει ὁριστικὰ στὸν σκου- πιδοτενεκὲ τῆς ἐπιστήμης τὴν ἀπάτη τοῦ «Φοινικικοῦ» ἢ «Σημιτικοῦ Ἀλφα- βήτου», οἱ δράστες τῆς ὁποίας ἀνῆγαν τὴν ἀνακάλυψή του ἀπὸ τοὺς Σημί- τες τὸ πολὺ τὸν 13ο αἰ. π.X. (ἀκόμη καὶ ὡρισμένοι μανιακοὶ Γιαχβιστές, ποὺ διαβεβαίωναν ὅτι εὑρέτης τοῦ Ἀλφαβήτου ἦταν ὁ... Μωυσῆς, δὲν ξεπερ- νοῦσαν τὴν χρονολογία τοῦ 1235 π.X., ὁπότε κατ’ αὐτοὺς ὁ ἡγέτης αὐτὸς τῶν Ἑβραίων τοὺς ὡδήγησε στὴν ἔξοδό τους ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο). Ἀλλὰ τὸ σχόλιο αὐτὸ ἔχει ἄλλο σκοπό: Νὰ ὑπενθυμίσῃ ὅτι ἕνας ἄνθρωπος, ὁ κ. Κων. Πλεύρης, κατὰ τὰ τελευταῖα 15 χρόνια περίπου ἀγωνίσθηκε σκληρὰ νὰ ἀνατρέψῃ τὴν φοινικικὴ ἀπάτη, ἐπιμένοντας στὴν ἑλληνικότητα τοῦ Ἀλφαβήτου, ἐνῷ ὑβρίζετο καὶ διεσύρετο ἀπὸ τὶς «αὐθεντίες» τῆς ἐπιστήμης, τῆς γλωσσολογίας, τῆς διανοήσεως καὶ τῆς δημοσιογραφίας. Ἡ ὑπενθύμιση δὲ αὐτὴ δὲν γίνεται γιὰ νὰ ἀποδοθῇ ἡ προσήκουσα τιμὴ στὸν ἤδη δικαιω- θέντα κ. K.Π. – ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει χρείαν ἐπαίνων –, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπογραμμι- σθῇ τὸ θλιβερὸ ἐπιστημονικὸ καὶ ἠθικὸ ἐπίπεδο, στὸ ὁποῖο βρίσκεται ἡ ἰθύ- νουσα πνευματικὴ τάξη τοῦ ἄτυχου αὐτοῦ τόπου, ἀλλὰ καὶ τὸ ἀνάλογο ἐπί- πεδο τοῦ λαοῦ (τῶν Ρωμιῶν), ποὺ τὴν στηρίζει καὶ τὴν ἀποδέχεται – κι ἄς μὴν τὸ κρύβουμε αὐτό, οὔτε νὰ τὸ ξεχνᾶμε ποτέ... Τὸ θεῖον μέσον Ω. Μπορεῖς παρ’ ὅλες τὶς «ἁμαρτίες» σου, ἐὰν κατορθώσῃς νὰ συγκινήσῃς τὸν ἅγιο μὲ τὰ ἀτελείωτα παρακαλητά, νὰ τὴν «πηδήξῃς» ἀπὸ τὸ «πῦρ τὸ ἐξώ- τερον». ὉΘεὸς λοιπὸν αὐτὸς ποὺ λατρεύουμε ὄχι μόνον δέχεται τὸ «μέσον» (ἐνδιάμεσον), ἀλλὰ ἐπὶ πλέον καὶ τὸ καλλιεργεῖ. Ἀκόμα καὶ κοινοὺς ἀνθρώ- πους μπορεῖ νὰ βάλῃ γιὰ «μέσον» κανείς. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἔκφρασι «κάνε μιὰ προσευχή καὶ γιὰ μένα», μάλιστα εἶναι ἰδιαιτέρως οἰκεία στοὺς Ἀμερικα- νούς. Ὅταν λοιπὸν μπορͅ ῇς νὰ βάζῃς μέσον γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς σου, τότε γιατὶ νὰ μὴν μπορῇς νὰ τὸ κάνῃς καὶ γιὰ τὰ ἐπαγγελματικά σου, τὰ οἰκο- νομικά σου, τὰ ἐρωτικά σου, τὶς φιλοδοξίες σου καὶ τὶς κακίες σου; Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μπορῇ νὰ «ψηθῇ» μὲ μπόλικο παρακαλητό, λίγο λαδάκι καὶ κα- νένα κεράκι («ἄναψε ἕνα κεράκι καὶ γιὰ μένα»), τότε γιατὶ νὰ μὴν «ψήσου- με» καὶ τὸν βουλευτή, τὸν διευθυντὴ κ.λπ.; Πότε ἡ ὑπόσχεσι τῆς ψήφου, πό- τε τὸ «φακελλάκι» καὶ ποῦ καὶ ποῦ ἀναλόγως τῆς ἐξυπηρετήσεως ἤ τῆς ἀνά-