O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἡ περιπέτεια τῆς Κιβωτοῦ «μας» Φαντάζεσθε νὰ εἶχε συνάψει ἐρωτικὸν δεσμὸν ὁ ἡμέτερος Περικλῆς μὲ μίαν φημισμέ- νην διὰ τὴν ὡραιότητά της κόρην (ἂς ποῦμε, ἀπὸ τὴν Μασσαλία) καὶ νὰ ἔδινε στὸν καρ- πὸν αὐτῆς τῆς σχέσης τὸ χρυσελεφάντινο ἄγαλμα τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς, ἐκεῖ στὴν μακρινὴ πατρίδα του, γιὰ νὰ παίζῃ; Κάπως ἔτσι μᾶς τὰ λένε καὶ οἱ φίλοι μας οἱ Αἰθίοπες. Ἐγὼ ἤξερα μέχρι τώρα, ὅτι τὸ συμπαθὲς αὐτὸ κράτος τῆς Ἀφρικῆς ἔβγαζε μαραθωνοδρόμους καὶ δρομεῖς μεγάλων ἀποστάσεων. Τώρα διαπιστώνω ὅτι διαθέτει καὶ πανέξυπνους κα- τοίκους. Τὸ ἱστορικὸν ἔχει ὡς ἑξῆς: Ὅταν ὁ Σολομὼν ἀπέκτησε γιὸ μὲ τὴν βασίλισσα τοῦ Σαβὰ (τώρα νόμιμον; παράνομον; δὲν τὸ γνωρίζω), τὸν Μενελίκ, τοῦ ἔδωσε γιὰ προῖκα τὴν Κι- βωτὸ τῆς Διαθήκης, ὅπου, ὡς γνωστόν, ἐφυλάσσοντο οἱ δέκα ἐντολὲς ποὺ ὁ Γιαχβὲ (με- γάλο τ’ ὄνομά του!) παρέδωσεν εἰς τὸν παγκοσμίου κύρους νομοθέτη καὶ ἅγιο προπάτο- ρα ἡμῶν (τῶν Ἑλλήνων) κύριον Μωϋσῆ, ὅστις διέτριψεν ἐν τῷ δικαίῳ κατὰ τὴν ὥραν τῆς βοσκῆς τῶν ποιμνίων του. Τώρα τὸ κατὰ πόσον ὁ Μωϋσῆς ἐγνώριζε γράμματα καὶ τὸ κατὰ πόσον ὁ Θεὸς ἡμῶν (τῶν Ἑλλήνων), ὁ Γιαχβὲ (εὐλογημένη ἡ βασιλεία του!) εἶχε meetingμὲ τὸν σοφὸν νομοδιδάσκαλο εἶναι ἄλλου ραββίνου Ταλμούδ. Πάντως, κατὰ τοὺς Αἰθίοπες πάντα, ὁ Μενελὶκ μερικοὺς αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ ἔκοψε παραμάσχαλα τὴν Κι- βωτὸ τῆς Διαθήκης καὶ τὴν πῆγε πεσκέσι στὴν μανούλα του. Ἔτσι ὁ σοφὸς Σολομὼν ἀπεμπόλησε τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τοῦ Ἑβραϊκοῦ Λαοῦ (τύφλα νά’χῃ τὸ ὁλοκαύτωμα), ἀλλὰ καὶ ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, ἐπιβεβαιώνοντας τὴν σοφὴ λαϊκὴ παροιμία «τό μου (μπὶπ) σέρνει καράβι»! Προσωπικὰ πιστεύω ὅτι μιὰ κασέλλα μὲ πέτρινο περιεχόμενο εἶναι μᾶλλον φθηνιάρι- κο δῶρο, ἄξιον πάντως ἑνὸς Ἑβραίου βασιλέως (καὶ ἁγίου προπάτορος ἡμῶν ἐπίσης) ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό του, γιὰ μιὰ γκομενάρα σὰν τὴν βασίλισσα τοῦ Σαβά. Ἐδῶ γιὰ νὰ «ρίξῃς» τὴν Περμαθούλα ἀπὸ τὸ Αἰγάλεω, πρέπει νὰ πιῇς μαζί της δυὸ κουβάδες καφέ, χώρια τὰ βραδυνὰ σκάτς. Ἂς εἶναι ... Ἔκτοτε, λοιπόν, ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, κειμή- λιο καὶ ἡμῶν, τῶν Χριστιανῶν, ἔμεινε ἀμανάτι στὴν Αἰθιοπία. Καὶ κάθε 19 Ἰανουαρίου, ἡμέρα ὅπου ἑορτάζεται ἡ βάπτισις τοῦ Χριστοῦ, παρουσιάζεται στοὺς πιστούς. Τώρα, καὶ μὲ τὸ δίκιο σας, θὰ ρωτήσετε, τί σχέση ἔχει ὁ φάντης μὲ τὸ ρετσινόλαδο. Τώρα τί νὰ σᾶς πῶ; Ἄβυσσος ἡ ψυχὴ τοῦ θρησκευομένου ἀνθρώπου. Βέβαια, γιὰ νὰ ποῦμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο, ἐπειδὴ δὲν μποροῦν οἱ Χριστιανοὶ Αἰθίοπες ἱερεῖς νὰ δίδουν «τὰ ἅγια τοῖς κυσίν», ποτὲ δὲν παρουσιάζουν τὴν αὐθεντικὴ κιβωτό. Οὔτε μὲ σφαῖρες... Τοὺς πασσάρουν ἕνα συμβολικὸ ὁμοίωμα, γιὰ νὰ’χουν νὰ πο- ρεύωνται. Κι ἐκεῖ νὰ δῆς χαρὲς καὶ πανηγύρια. Τί χοροί, τί τραγούδια, τί εὐφροσύνη. Κι ὅλα αὐτὰ «γιὰ μιὰ Ἑλένη, γιὰ ἕνα ἄδειο πουκάμισο», ποὺ θὰ ἔγραφε κι ὁ Γιῶργος Σε- φέρης. Ἡ πραγματικὴ Κιβωτὸς δὲν βγαίνει ποτὲ ἔξω, προφανῶς γιὰ νὰ μὴ τὴν ματιάσουν. Μάλιστα θὰ πρότεινα στοὺς σεβάσμιους ἱερεῖς νὰ τῆς κρεμάσουν καλοῦ-κακοῦ καὶ μιὰ θαλασσιὰ χάντρα, ἐκεῖ στὸ παρεκκλήσι ποὺ βρίσκεται, πλάι στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Μα- ρίας τῆς Σιών. Καὶ ἐπειδὴ δὲν γνωρίζω τί μπορεῖ νὰ περιέχῃ ἡ ἐκεῖ φυλασσόμενη «Κι- βωτός», ἂν βέβαια ὑπάρχῃ κάτι, θὰ τοὺς πρότεινα νὰ τὴν ἀνοίξουν καὶ νὰ δοῦν τὸ πε- ριεχόμενό της. Γιατὶ εἶναι κρίμα κι ἄδικο νὰ λιβανίζουν τίποτε γκωνάρια καὶ νὰ προ- σκυνοῦν μερικὲς παλιόπετρες. Κι ἂν διαπιστώσουν, ποὺ θὰ διαπιστώσουν, τὴν ἀπάτη, νὰ μὴ ποῦν τίποτε στὸν Λαό, γιατὶ θὰ τοὺς στρώσῃ στὸ κυνήγι καὶ θὰ ἀναγκαστοῦν νὰ τρέ- χουν ταχύτερα κι ἀπ’ τὸν Ἀμπέμπε Μπεκίλα. Γιατὶ ἔχω ἀσφαλεῖς πληροφορίες ὅτι ὁ Γιαχβέ μας (τιμὴ καὶ δόξα του!) δὲν ἦταν συ- νεπὴς στὸ ραντεβοῦ του μὲ τὸν Μωϋσῆ, καθὼς ἔμπλεξε σὲ μιὰ κυκλοφοριακὴ συμφόρη- ση, ἀφήσας τὸν μέγα νομοθέτην μας φιάλην (κοινῶς μπουκάλα). Τώρα πῶς μᾶς προέκυ- ψαν οἱ δέκα ἐντολὲς, δὲν χρειάζεται δὰ καὶ ὑφηγεσία στὴ Χαϊλδεμβέργη, γιὰ νὰ διατυ- πώσῃς τὸ αὐτονόητον. Γιῶργος Πετρόπουλος