Τὸ Πνεῦμα στὸ δρόμο τῆς ἀστειότητας Ὁ ἐξουσιασμός σὲ ἐξελιγμένη μορφὴ ἀρχίζει μετὰ τὴν πτώση τῆς Ἀρχαιότητας. Φυ- σικὰ ἀπὸ τότε εἶχε πλήρη ἐπίγνωση τοῦ ἑαυτοῦ του· καὶ ἁρπάζοντας τὴν εὐκαιρία τοῦ Χριστιανισμοῦ, τὸν ὁποῖο ὁ ἴδιος σκηνοθέτησε, ἐλαύνει συνεχῶς ἰσχυρότερος, μέχρι ποὺ στὶς μέρες μας εἶναι πλανητάρχης· πάντα καταστρέφοντας τὴν Ἀρχαιότητα καὶ μάλιστα κρυπτόμενος πίσω ἀπὸ ἄλλους –προσφιλής του μέθοδος– ὥστε νὰ «κάνῃ τὸν ἀθῶο». Ἄλλω- στε μὲ τὸ νὰ βρίσκεται διασκορπισμένος στὰ ἔθνη ἔχει ὅλα τὰ πλεονεκτήματα τοῦ «ἀόρα- του». Γι’ αὐτὸ πάντα στηρίζεται στὴ μεταφυσικὴ καὶ τὸ χρῆμα. Ἐδῶ πρέπει νὰ ἐντοπί- σουμε στὸν ἐξουσιασμὸ (μοναδικὸ φαινόμενο στὴν ἱστορία ἐπὶ χιλιάδες χρόνια) τὴ στρα- τηγική, ποὺ ἀργότερα διετύπωσε ὁ Κλαούζεβιτς: «Ἐκλογὴ τοῦ σκοποῦ καὶ ἐμμονὴ σ’ αὐτόν». Βασικὸς ἄξονας ἡ θρησκεία του. Σήμερα βλέπομε πῶς γεννήθηκε ἡ σύγχρονη ἱστορικὴ συγκυρία. Πῶς φθάσαμε ἐδῶ. Ὅμως ὅλα αὐτὰ δείχνουν μιὰ τάση τῆς ἀνθρώπι- νης μοίρας. Στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου περισσότερο δρᾷ τὸ φαντασιακό, παρὰ τὸ ἀληθινό. Ἔτσι ἡ Ἀρχαιότης πῶς νὰ σταθῇ συνεχῶς στὶς ἀπρόσιτες κορυφές της. Ἀντιστρόφως τὸ διάδοχο σύστημα βρίσκεται ἐξ ὁρισμοῦ «στὸ λάκκο μὲ τὰ φίδια», ὁπότε δὲν ἔχει ποῦ νὰ πέσῃ. Ἡ ὀμορφιὰ θέλει δημιουργία γιὰ νὰ σταθῇ, τὸ ἄσχημο εἶναι εὐκολοσυντήρητο. Τὸ λέει καὶ ὁ νόμος τῆς ἐντροπίας. Ἄντε νὰ κρατᾷς συνεχῶς ψηλὰ τὸν πολιτισμὸ τοῦ Ἑρμῆ τοῦ Πραξιτέλη! Βλέποντας τὸν σημερινὸ ἄνθρωπο καὶ τὴν κατάντια του, δὲν μπορεῖ νὰ βάλῃ ὁ νοῦς μας πῶς προέκυψε ἐκεῖνος ὁ ἀσύλληπτος πολιτισμός. Νὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια, ποὺ ἔσπαγαν καὶ ἔκαιαν ἀπὸ μειο- νεξία τὰ ἀνεπανάληπτα ἀριστουργήματα, μοναδικὰ ἔργα συμπαντικῆς καταξίωσης τοῦ πλανήτη; Νὰ περάσουμε στὸν μεσαίωνα, ποὺ τὸν παρασιωποῦν ὕπουλα, μὲ τὴ μοναδική του βαρβαρότητα καὶ μισαλλοδοξία; Καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση νὰ φθάσουμε στοὺς βασιλιᾶδες καὶ αὐτοκράτορες, γιὰ νὰ καταλήξουμε στὸ στημένο παιχνίδι καπιταλισμοῦ- μαρξισμοῦ, ὅπου μὲ μικροὺς καὶ μεγάλους πολέμους κατευθυνόμενους ὡδηγηθήκαμε στὴν πλανηταρχία; Τὸ πνεῦμα μὲ παραποιημένες τὶς ἀρχὲς τῆς Ἀρχαιότητας βαδίζει σήμερα τὸν δρόμο τῆς ἀστειότητας. Εἶναι πραγματικὰ ἀστεῖο νὰ τολμᾷ νὰ παρεμβαίνῃ ἡ θρησκεία στὴν ἔρευνα καὶ τὴ Φιλοσοφία, γιατὶ ἡ θρησκεία εἶναι κακέκτυπο τῆς Φιλοσοφίας, αὐτῆς ποὺ μόνον ἡ Ἀρχαιότης εἶχε –οἱ μετέπειτα παριστάνουν τοὺς φιλοσόφους, ἀπὸ μίμηση. Ἄλλωστε τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ στὴν Τέχνη, ἐκείνη τὴ «μοντέρνα τέχνη» καὶ ὅλη τὴν ἐφιαλτικὴ «πνευματικὴ παραγωγή», ποὺ ἀντανακλοῦν τὸν ζοφερὸ «κόσμο» τοῦ συστήματος, τὸν ὁποῖο προσπα- θοῦν νὰ καθαγιάσουν; (Ἐξαίρεση περιπτώσεις –ὅπως ὁ Μπετόβεν καὶ οἱ «ἰμπρεσσιονι- στές»). Ἕνα κουρδιστὸ ρομπὸτ ποὺ κατάφεραν νὰ φτιάξουν συνεχῶς συνωμοτοῦντες ἔχει μέσα του παγιδευμένη ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα ποὺ βαδίζει ἐπάνω στὴ μόλυνση, τὸ ἄγχος, τὸ ἀδιέ- ξοδο. Μὲ τὶ ἀντίδοτα ὅμως θὰ ἀντεπεξέλθῃ; Μὲ ποιὰ φιλοσοφία θὰ δεχτοῦμε τὶς τεχνολο- γικὲς ἀνακαλύψεις, ποὺ ξεπέρασαν τὴν ἐπιστήμη; Οἱ σημερινοὶ ἐπιστήμονες ὅλο καὶ λι- γώτερο ξέρουν τὴν Ἀρχαιότητα, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς προηγούμενους. Ὅμως τὸ ἀλάθητο ἔνστικτο τοῦ ἐξουσιασμοῦ δὲν τὸν ξεγελᾷ. Σοῦ λέει: ὅ,τι καὶ νὰ βρεθῇ ἀληθινό, κάπου θὰ μᾶς ἐκθέτῃ, γιατὶ δὲν εἶναι ὁ ἐξουσιασμὸς καθαρός. Ἡ Ἀρχαιότης στὸν αἰῶνα τὸν ἅπα- ντα θὰ δικαιώνεται. Στὴν προπαγάνδα τοῦ ῥατσισμοῦ π.χ. προσπαθοῦν νὰ συγκαλύψουν τὸ πολιτισμικό τους ἔλλειμμα. Προσπαθοῦν νὰ συγκολλήσουν κομμάτια τῆς μεταφυσικῆς τους, τῆς αὐθαίρετης, στὴν τεχνολογία, μήπως ἡ τελευταία τὰ στηρίξῃ. Ψάχνουν γιὰ κο- σμοθεωρία... Παντελῆς Γλάρος