O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἀθηναϊκὸς ἡρωισμὸς Ἄ! ρὲ ἄτιμε Ὀτσαλάν, τί μᾶς ἔκανες! Γέμισες τὴν Ἀθήνα ἀπὸ ὑπερπατριῶτες. Ποῦ βρέ- θηκαν, βρὲ παιδάκι μου, τόσοι ὑπερπατριῶτες καὶ ὀρύονται λαῦροι στὶς καφετέριες ἀνά- μεσα στὴν φραπεδιὰ καὶ στὸ ἑλληνικώτατον σιγαρέττον Danhill,ὑπὲρ τόσων ἀκραίων ἐθνικιστικῶν θέσεων ποὺ νομίζεις ὅτι ὁσονούπω ἑτοιμάζονται νὰ ἐκστρατεύσουν γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη; Καὶ δός του ἀνάλυση γιὰ τὸ ποιός φταίει καὶ νὰ ἡ κριτικὴ γιὰ τὴν κυβέρνηση ποὺ (βέβαια) ψήφισαν οἱ ἴδιοι (τώρα ἔχουμε περάσει στὸ πρῶτο ἑλληνοπρε- πέστατο οὐΐσκυ καὶ ὅλα ἐπιτρέπονται) καὶ ἐνδεχομένως θὰ ψηφίσουν καὶ αὔριο, «γιὰ νὰ βολέψουμε καὶ τὴν καημένη τὴν περμανθούλα». Καὶ νὰ οἱ πολεμικοὶ δεκάρικοι νὰ ἐξα- πολύωνται σὰν μύδροι κατὰ τῆς Τουρκίας, ποὺ ἂν ἦταν σφαῖρες, λογικά, δὲν θά ’πρεπε νὰ εἶχε μείνει Τοῦρκος στὸν ντουνιᾶ. Τώρα, στὸ τρίτο οὐΐσκυ, ἡ παρέα μας βαδίζει πρὸς τὴν Ἄγκυρα, ἀφοῦ ἔχει περάσει νικηφόρα ἀπὸ τὸ Ἐσκῆ Σεχὴρ καὶ τὸ Ἀφιόν Καραχη- σάρ. Ὅμως ὁποία ἀτυχία! Ἡ ὥρα παρῆλθεν καὶ τὰ γιουβαρλάκια ἀναμένουν στὸ σπίτι. Ἔτσι ἡ παρέα ἀποφασίζει ν’ ἀναβάλῃ τὴν ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἄγκυρας γιὰ τὴν ἑπομένη (ἐννοεῖται στὸ ἴδιο πάντα στέκι καὶ μετὰ τὸ τρίτο οὐΐσκυ). Φυσικά, τὸ βράδυ δὲν προ- σφέρεται γιὰ αὐτοκριτικὴ καὶ περισυλλογή. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ στρατηλάτες μας ξεδίνουν σὲ κανένα «ὀρθάδικο», μπὰρ ἢ χασαποταβέρνα. Ἴσως γιὰ ν’ ἀνακτήσουν δυνάμεις γιὰ τὴν τελικὴ ἔφοδο τῆς ἑπομένης... Ρὲ παιδιά, δὲν θὰ τὸ πιστέψετε! Πρώτη φορὰ θὰ συμφωνήσω μὲ τὸν κύριο Θεόδωρο Πάγκαλο: στὴν θέση του γιὰ «κουραμπιέδες» καὶ «κουραδόμαγκες». Καὶ δὲν ἀναφέρο- μαι στοὺς καλλιτέχνες ἀλλὰ στὸ σύνολο σχεδὸν τοῦ σημερινοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ἀρχῆς βέβαια γενομένης ἀπὸ τὸν ἡμέτερον ὑπουργὸν Ἐθνικῆς Ἀμύνης, τοῦ ὁποίου ἡ δρᾶσις εἰς τὰ Ἑλληνικὰ στρατὰ ὑπῆρξε φοβερὴ καὶ τρομερή. Κάθε ἀπόγευμα, ὅταν ὑπηρετοῦσε, τρεῖς μονιμάδες δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν κάνουν «ζάφτι», γιὰ νὰ ἐγκαταλείψῃ τὸν στίβο μά- χης. Ὅσο γιὰ τὶς σφαῖρες, τὶς κατάπινε σὰν στραγάλια. Τὰ ἴδια πάνω - κάτω ἰσχύουν καὶ γιὰ ἄλλους πολιτικούς μας, ποὺ ἔμαθαν νὰ ξεχωρίζουν τὰ τὰνκς ἀπὸ τὸ τρακτέρ, ἐπειδὴ τὰ τελευταῖα δὲν ἔχουν ἑρπύστριες. Καὶ ἐπειδὴ κάθε λαὸς ἔχει τὴν κυβέρνηση ποὺ τοῦ ἀξί- ζει, ἂς γράψουμε γιὰ ὅσους προτιμοῦν νὰ περάσουν ὅλη τους τὴν ζωὴ σὲ αὐτοεξορία παρὰ νὰ ὑπηρετήσουν, τοὺς «ἀντιρησίες συνειδήσεως» καὶ τοὺς διάφορους «Μπούληδες», ποὺ «καταπιέζονται» στὸν στρατὸ καὶ τὸ πᾶνε ἀπὸ ἀναβολὴ σὲ ἀναβολή, καθότι τὸ K.Ψ.M. δὲν διαθέτει νὰ ’οῦμ’ ὅλα τὰ κομφόρ. Γιὰ τόση μαγκιὰ μιλᾶμε. Κοντὰ σ’ αὐτοὺς δὲν πρέ- πει νὰ ξεχνᾶμε τοὺς εἰρηνιστὲς καὶ τοὺς Ἰπεκτσῆδες... Αὐτά, γιατί ἐσχάτως μπουχτήσαμε ἀπὸ «ἄκαπνους» τῶν τριόδων «Ἑλληναρᾶδες». Ξέ- ρετε τώρα. Ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ συμβάλλουν στὴν ἐθνικὴ οἰκονομία προτιμῶντας τὰ ξένα προϊόντα, τὸ «παίζουν» καὶ πολὺ Εὐρωπαῖοι καὶ ἀνέχονται τὴν διεθνῆ καρπαζιὰ ἢ ἐπι- δίδονται στὸ εὐγενὲς σπὸρ τοῦ γλυψίματος γιὰ νὰ διορισθῇ ἡ ὡς ἄνω εἰρημένη περμαν- θούλα ἢ γιὰ νὰ μετατεθῇ ὁ Μπούλης σὲ μονάδα τῆς φρουρᾶς τοῦ Λεκανοπεδίου Ἀττικῆς, γιατί «τὸ καημένο ὑποφέρει στὰ σύνορα». Εὐτυχῶς δηλαδὴ ποὺ ὑπάρχουν καὶ οἱ καφε- τέριες, ὅπου μὲ λίγα σχετικὰ χρήματα φοροῦν τὴν λεοντῆ τους καὶ πουλᾶνε τσαμπουκᾶ καὶ κατακεραυνώνουν τὸν πᾶσα ἕνα. Ὅλους αὐτοὺς θὰ ἤθελα νὰ τοὺς δῶ τὴν κρίσιμη ὥρα. Θὰ σταθοῦν νὰ πολεμήσουν σὰν Ἕλληνες ἢ θὰ φωνάξουν ὁ σῴζων ἑαυτὸν σωθή- τω, τὸ ὁποῖον ἀποδίδεται κάλλιον εἰς τὴν καθομιλουμένην διὰ τοῦ «τρεχᾶτε, ποδαράκια μου, νὰ μὴ σᾶς χέσῃ ὁ κ... σας» καὶ ἔτσι θὰ δικαιώσουν καὶ τὸν ὑπέρβαρον τέως ὑπουρ- γόν μας ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν. Πρὸς τὸ παρὸν πάντως: «δειλοί, μοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάμα προσμένουνε, ἴσως, κάποιο θάμα!» Γιῶργος Πετρόπουλος