Ἡ ὑπόμνηση» Εἶναι γνωστὴ ἡ λαϊκὴ ρήση: «σὲ σένα τὰ λέω, γιὰ νὰ ἀκούῃ ὁ διπλανός σου»: καὶ ταιριάζει ἀπόλυτα στὴν στρατιωτικὴ ἐπέμόαση τοῦ ΝΑΤΟ στὴ Σερδία. Οἱ Σέρδοι χτυπήθηκαν, μὲ σκοπὸ κάποιοι νὰ ὑπενθυμίσουν στὴν Εὐρώπη, ὅτι ὁ παντοδύνα- μος ἐξουσιαστὴς καὶ μέσα στὴν γηραιὰ Ἤπειρο εἶναι οἱ Η.Π.Α. "Οχι ὅτι ἡ πλανη- ταρχία δὲν ἐπιθυμεῖ μιὰ ἑνοποιημένη διεθνιστικὴ Εὐρώπη, ποὺ θὰ ἐξασφαλίξῃ μία μεγάλη ἀδιατάρακτη ἀγορά, ἀλλά, ὅτι πρέπει, νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ δρίσκεται ὑπὸ τὴν κηδεμονία της. Μία Εὐρώπη αὐθύπαρκτη πολιτιστικὰ καὶ πολιτικὰ πιθανὸν νὰ ἐπιδιώξῃ νὰ ἀλλάξῃ τὸν συσχετιομὸ δυνάμεων, ἴσως καὶ νὰ ἁψηφίσῃ τὶς διεθνεῖς συμ- φωνίες καὶ συµόάσεις, ποὺ ἀποδέχθηκε σὲ καιροὺς χαλεπούς. Μιὰ τέτοια Εὐρώπη πρέπει νὰ τιμωρηθῇ παραδειγματικά, ἂν αὐτὸ δέδαια εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃ... Π.Κ. ᾿Ακριθή µου Μόνικα: Ποιός εἶπε, ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν χάσει τὴν ἀξία τους; [σα ἴσα ποὺ ὅσο πάει καὶ ἀνεδαίνει. ἕνα ἄλλο ἐπίτευγμα ἔγινε δυνατὸν νὰ ἐγγράψουν οἱ ἀμερικανοὶ στὸ 6ι- όλίο Γκίνες. Διαθέτουν τὸ ἀκριθώτερο γυναικεῖο κορμί, ἔστω καὶ ἂν δὲν εἶναι τὸ κα- λύτερο. Κι αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸ «παχουλούτσικο» τῆς δεσποινίδος Μόνικας ἠεθίνσκυ. “Ὅπως ἐγράφη στὶς ἐφημερίδες, ἡ ἔρευνα γιὰ τὸ «σκάνδαλο Λεδίνσκυ» ἐστοίχισε στὸ ἀμερικανικὸ δημόσιο 6,2 ἑκατομμύρια δολλάρια (κοντὰ 2 δισεκατομ- μύρια δραχμές). τσι, ὅποιος ἀρχίσει τὸ γράμμα του πρὸς τὴν «ἀτσούμπαλη» δε- σποινίδα μὲ τὴν φράσιν: «᾿Ακριδή μου Μόνικα», θὰ πρέπῃ νὰ γνωρίζῃ ὅτι κυριο- λεκτεῖ. ᾿Αλλὰ ἂν τὸ ρεσιτὰλ κλαρίνου τῆς δεσποινίδος Μόνικας ἐστοίχισε τόσα πολ- λά, πόσα πρέπει νὰ ἐκτιμήσουμε ἕνα ρεσιτὰλ σαξοφώνου τοῦ κυρίου Κλίντον, τοῦ [ καὶ πλανητάρχου ἀποκαλουμένου; Α.Κ. Ὅταν τὰ «παιδιὰ» ὑπερθαίνουν τὸν «μπαμπᾶ».., «᾿Απολογητὴς ᾿Ιουδαίων» θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθῇ ὁ Γερμανὸς συγγρα- φέας «ἸοαςΗίγη [,απρΠα/Π/ΠΕΙ, ὁ ὁποῖος στὸ καθ᾽ ὅλα χριστιανικὸ θιθλίο του μὲ τίτλο «Τὶ θὰ ἀπογίνῃ ὁ κόσμος µας» ἐπιδίδεται σὲ τέτοια σιωνιστικἠ προπαγάνδα, ποὺ θὰ τὴ ζήλευε ἀκόμη καὶ τὸ Παγκόσμιο Εόραϊκὸ Συμδούλιο. ᾿Αφοῦ κατ᾽ ἐπανάλη- ψιν παρουσιάζει τὴν Ελλάδα ὡς «Σατανᾶ» μὲ διαθολικἁ κεφάλια, κέρατα καὶ λοιπὰ σημεῖα καὶ τέρατα, ἀναλίσκει τὸ πλεῖστο µέρος τοῦ ἔργου του στὴ θεολογικὴ ἐξή- γησὴ τῶν διωγμῶν τῶν ᾿ Εόραίων κατὰ καιροὺς (ποὺ παραθέτει σὲ χρονολογικούς, πολὺ ἀναλυτικοὺς καταλόγους), τοὺς ὁποίους καὶ ἐντάσσει στὸ σχέδιο σωτηρίας τοῦ Γιαχθὲ γιὰ τὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Ισραήλ. Εἶναι δεδομένη καὶ ἀναμφισδήτητη ἡ υἱικὴ σχέση τοῦ Χριστιανισμοῦ πρὸς τὸν ᾿Ιουδαϊσμό. Φαίνεται ὅμως, ὅτι κάποιοι αὐτόχλητοι ὑπερασπιστὲς τοῦ πρώτου ἀπέ- ναντι στὰ «θηρία» τῆς Αποχαλύψεως -πού, ὅπως ἀποδεικνύεται, δὲν εἶναι ἄλλα ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἀντιτίθενται στὶς μεθοδεύσεις τοῦ Γιαχόδικοῦ ἐξουσιασμοῦ καὶ συγκε- Χριμένα τὸ ἐλεύθερο Ελληνικὸ Πνεῦμα-- γίνονται «6ασιλικώτεροι τοῦ δασιλέως»,