Ὁὕμνος τοῦ ἔρωτα τῆς ὡριμότητας Πονηροὶ οἱ καιροὶ καὶ μιὰ τεράστια πίεσις τοῦ ἐξουσιασμοῦ προσπαθεῖ ποικιλοτρόπως νὰ μᾶς ἀλλοιώσῃ σὰν Ἕλληνες. Ὅσοι ἔχουν ἀνοιχτὰ μά- τια τὸ βλέπουν. Ἡνεολαία, παραδομένη στὸ ξενόφερτο, παραμελεῖ μερικὲς φορὲς τὴν κληρονομιά της. Θὰ διαχωρίσωμε τὸν χριστιανισμὸ τοῦ Παπα- διαμάντη ἀπὸ τὸν χριστιανισμὸ τοῦ ἐξουσιασμοῦ, ποὺ γέννησε τὸν καπι- ταλισμὸ καὶ τὸν μαρξισμό. Ὁδῆθεν οἰκουμενισμός τους μᾶς κατηγορεῖ γιὰ ἐθνικισμό, ῥατσισμό, φασισμὸ –ἂν εἶναι δυνατὸν στὴ χώρα τοῦ Ξένιου Δία, τῶν ἀμφικτυονιῶν καὶ τοῦ M. Ἀλεξάνδρου! Ἂς πάρωμε μέσα ἀπ’ τὸ σωρὸ μιὰ τραγῳδία τοῦ Σοφοκλῆ, τὶς «Τραχί- νιες», γιὰ νὰ κάνωμε μερικὲς σκέψεις γιὰ τὸ σήμερα. Ἡ ὑπόθεσις χονδρικὰ εἶναι, ὅτι ὁ Ἡρακλῆς, ἀφωσιωμένος στοὺς ἄθλους του, ἔχει παραμελήσει τὴν σύζυγό του, ποὺ μεσόκοπη πλέον στὴν ἡλικία προσπαθεῖ νὰ τὸν γυρίσῃ πίσω σ’ αὐτήν. Ἐπάνω στὴν προσπάθειά της συμβαίνουν τὰ ἀνεξέλεγκτα τῆς ἀνθρώπινης μοίρας: ἐκεῖνος εἶναι ξετρελλαμένος μὲ μιὰ πανέμορφη κο- πέλλα. Μὲ τὴν πλοκὴ λοιπόν, ὅπου ἐναλλάσσεται ἡ χαρὰ μὲ τὴ λύπη, ἡ ἑλληνικὴ τραγωδία δείχνει τὸ ἀπρόβλεπτο τῆς ἀνθρώπινης μοίρας, ὠργα- νωμένο ἀπὸ μιὰν ἀνώτερη δύναμιν, τὴν ὁποία δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερκεράση ὁ ἄνθρωπος. Λέει λοιπὸν ἡ σύζυγος πρὸς ἕνα ἀπεσταλμένο τοῦ Ἡρακλῆ: «Μή, μὰ τὸ Δία ποὺ λοὺζει στὸ φῶς τὶς κορυφὲς τῆς Οἴτης καὶ τὰ δάση, μὴν ξεστομίζῃς ψέματα. Δὲν ἀπευθύνεσαι σὲ μιὰν ἀνόητη γυναῖκα, ποὺ δὲν γνωρίζει τὴν ἀνθρώπινη φύσιν, σὲ κάποια, ποὺ δὲν ξέρει πὼς ὁ ἄνθρωπος ποτὲ δὲ χαίρεται μὲ τὰ ἴδια πάντα πράγματα. Ὅποιος σὰν τὸν πυγμάχο τὸν ἔρωτα σφυροκοπᾶ, δὲν ἔχει κρίσιν. Αὐτὸς αὐθαίρετος κυριαρχεῖ καὶ στοὺς θεοὺς καὶ στὶς γυναῖκες ὅλες καὶ σὲ μένα. Θά ’μαι τρελλή, τὸν ἄντρα μου νὰ βλέπω νὰ ψήνεται στὸν πυρετὸ τοῦ ἔρωτα καὶ νὰ τὸν ψέγω· οὔτε καὶ τὸ κορίτσι αὐτὸ κατηγορῶ· ὅ,τι κι ἂν κάνῃ δὲν μὲ ταπεινώνει...» (στίχ. 435-445) Ἀσύλληπτο! Τί μεγαλωσύνη, τί ἐπίπεδο, τί πολιτισμός, τί ἀνθρωπισμός! Ἐδῶ εἶναι ὁ ὕμνος τοῦ ἔρωτα τῆς ὡριμότητας, ὅταν μπαίνῃ πιὰ ὁ πόνος ἀπὸ τὰ φεύγοντα νιάτα. Στὰ νιάτα τὸν κερδίζεις, στὴν ὡριμότητα τὸν ἀποκτᾶς· τὰ πάντα ρεῖ, αἰώνιε Ἡράκλειτέ μου! Τὸ DΝΑἔχει δισεκατομμύρια συν- δυασμούς, ὅμως καταλήγει σὲ πολὺ λιγώτερες ὠργανωμένες ὁμάδες κυτ-