Πρωτοφανές: Ἀπόλεμη ἡ Ἐξ-ουσία Ἡ παγκόσμια «πολεμικὴ εἰρήνη», στὴν ὁποία ἀναφέρθηκα ἀπὸ τὴ στήλη αὐτὴ στὸ 99ο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ», δηλαδὴ ἡ πρωτοφανὴς γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Διεθνὴς Ἐξ-ουσία μετετράπη, λόγῳ τῆς ἐξαπλώσεως τῶν πυρηνικῶν ὅπλων, ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα σὲ ἀπόλεμη ὀργάνωση, δημιουργεῖ γιὰ τοὺς «φορεῖς» της τὴν ἀνάγκη νέων πρακτικῶν ἐξουσιασμοῦ, ἀδοκίμαστων ἕως τώρα. Ἡ ἀχρήστευση τῆς «τελευταίας συνταγῆς» της, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ὁποίας παρέτεινε καὶ διαιώνιζε τὴν δική της τάξη ἰδεῶν καὶ πραγμάτων, ὅταν οἱ ἄλλες συ- νταγές της (οἰκονομικὸς πόλεμος, προπαγάνδα, διπλωματία, πνευματικὴ ἐκτροπὴ κ.λπ.) δὲν ἀπέδιδαν πιά, δηλαδὴ ἡ τελευταία συνταγὴ τοῦ «θερμοῦ πολέμου» (ἡ μό- νη ἐφικτὴ σήμερα μορφὴ πολέμου, ὁ τοπικός, περιωρισμένης ἐκτάσεως καὶ διάρκειας πόλεμος, ὄχι μόνο δὲν «λύνει» ἀλλὰ ἐπιδεινώνει τὸ πρόβλημα τῆς ἐξουσίας), πετιέ- ται στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων καὶ στὴ θέση της μπαίνει –τί; Σαράντα καὶ πλέον χρόνια χρειάσθηκαν μετὰ τὴν πρώτη ἀτομικὴ ἔκρηξη, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1945, στὴ Χιροσίμα, γιὰ νὰ γίνῃ βίωμα, ὅτι οἱ θερμοὶ πόλεμοι ὡς ἱστορικὸ φαινόμενο ἐτελείωσαν. Τοῦτο εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα τὴν πρόσφατη ἕνιση τῆς δυαδικῆς ἕως τώρα παγκόσμιας ἐξουσίας (δυαδισμὸς ἐξουσίας, ὅταν ὑπάρχῃ ἀδυ- ναμία διεξαγωγῆς πολέμου, ἀποτελεῖ κενὸν τύπον). Ἀλλὰ οἱ πρακτικὲς τῆς δυαδικῆς ἐξουσίας διατηροῦνται (ὅλες σχεδὸν) ἀμετάβλητες στὴν ἑνισμένη νέα μορφή της. Τοῦτο μπορεῖ νὰ σημαίνῃ δύο πράγματα: •Ἢ ὅτι ἡ Διεθνὴς Ἐξ-ουσία δὲν ἔχει καταλάβει ἀκόμη, ὅτι, ὅταν κανεὶς εἶναι πιὰ ὁριστικὰ ἀπόλεμος, δὲν μπορεῖ νὰ στηρίζεται στὴν δύναμη, δηλαδὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαρτᾷ τὴν ὕπαρξη καὶ ἐπιβίωσή του οὔτε ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸ οὔτε ἀπὸ τὸν ὀργα- νωτικὸ (ἀνοιχτὸ ἢ συνωμοτικὸ) οὔτε ἀπὸ τὸν τεχνολογικὸ οὔτε ἀπὸ τὸν πνευμα- τικὸ-ἰδεολογικὸ-προπαγανδιστικὸ βιασμὸ τῆς ἀνθρωπότητας. Διότι ἁπλούστατα ὅλοι αὐτοὶ οἱ «πόλεμοι» (οἰκονομικός, ὀργανωτικός, τεχνολογικός, ἰδεολογικὸς κ.λπ.) ἀποτελοῦν τὰ προστάδια, τὰ σκαλοπάτια ποὺ ἐν τέλει ὁδηγοῦν ἀναγκαστικὰ καὶ ὑποχρεωτικὰ στὸν θερμὸ πόλεμο, δηλαδὴ στὸν ἤδη ἀνέφικτο ἢ ἀναποτελεσμα- τικὸ ἢ φθοροποιὸ γιὰ τὴν ἴδια –συνεπῶς καὶ τὰ ἴδια ἔχουν ἤδη ὁριστικῶς καταρ- γηθῆ ὡς πρακτικὲς ἐξουσιασμοῦ. •Ἢ ὅτι ἡ Διεθνὴς Ἐξ-ουσία γνωρίζει μὲν ὅτι οἱ πρακτικές της αὐτὲς εἶναι πιὰ ὅλο καὶ πιὸ ἀτελέσφορες καὶ ζημιογόνες γι’ αὐτήν, ἀλλὰ ἡ φύση της ἡ ἴδια ἢ τὸ ἐπί- πεδο καὶ ἡ ποιότης τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὴν συναποτελοῦν, δὲν τῆς ἐπιτρέπουν, δὲν τὴν καθιστοῦν ἱκανὴ νὰ τὶς ἀντικαταστήσῇ μὲ ἄλλες. Ἐδῶ ἔχω τὴν ἐντύπωση, ὅτι βρισκόμαστε ἀκριβῶς στὸ σημεῖο, ὅπου γιὰ τὴν Ἐξ- ουσία «μάγκωσε ὁ κόμπος στὸ χτένι». Πραγματικά, ὅπου κι ἂν κυττάξετε γύρω σας, θὰ δῆτε ὅλα τὰ ὄργανα κι ὅλους τοὺς «φορεῖς» τῆς ἕως τοῦδε Ἰσχύος νὰ καταρρέ- ουν. Ἀπὸ τὶς «ἰδεολογίες» της δὲν βλέπω νὰ ἀπέμεινε πιὰ τίποτε. Ἀπὸ τοὺς «πα- τριάρχες» της, τὰ ἱστορικά της πρότυπα, τὰ ἀνθρώπινα «μοντέλα» της δὲν βλέπω πιὰ παρὰ τὶς γελοιογραφίες τους, ποὺ ἐπιβιώνουν σὰν κωμικοτραγικὰ λείψανά τους. Ἀπὸ τοὺς ἐν δράσει πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικούς της «ἡγέτες» δὲν ἀπομένουν παρὰ σκιάχτρα, φιγοῦρες καὶ μορμολύκεια, ποὺ πλέον οὔτε τὰ χαμηλότερης δια- νοητικῆς ὑποστάθμης ἄτομα τοὺς παίρνουν στὰ σοβαρά. Ἀπὸ τοὺς πνευματικοὺς ταγούς της, ἐκείνους δηλαδὴ ποὺ ἀναπαράγουν τὸ ἐξουσιαστικὸ ψεῦδος στὴν Ἐπι-