ΑΙΣΙΜΑ KAI ΑΔΗΡΙΤΑ Τὸ «ἱερὸ βιβλίον» τοῦ... Ἑλληνισμοῦ Εἶναι γνωστό, ὅτι ἡ «Παλαιὰ Διαθήκη» ἐγράφη σὲ πολὺ νεώτερες ἐποχὲς ἀπὸ ἐκεῖνες πού, ὑποτίθεται, ὅτι ἱστορικὰ περιγράφει –ἂν δὲν συνεχίζεται καὶ σήμερα ἡ «ἀναθεώρηση» καὶ ἡ «ἀνασυγγραφή» της ἀπὸ τοὺς διαφόρους «σοφοὺς τῆς Σιών», ἀλλὰ καὶ τῆς «Νέας Σιών», δηλαδὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅπως αὐτοαποκαλεῖται ὁ ἴδιος. Ὁ συγγραφεὺς τοῦ ριζοσπαστικοῦ βιβλίου «Ἡ ἀναχρονολόγηση τῆς Προϊστορίας κυρίως μὲ βάση τὶς ἀστρονομικὲς πληροφορίες ἀρχαίων συγγραφέων»,ποὺ ἐξέδωσε πρὸ ἑνὸς μηνὸς ὁ «Δαυλός», κ. K. Κουτρουβέλης κατὰ παραχώρησιν παίρνει τὶς πλη- ροφορίες ποὺ περιέχονται στὴν ἴδια τὴν Π.Δ. καὶ μὲ μαθηματικὴ μέθοδο βγάζει ἀπὸ αὐτὲς καὶ μόνον, ὅτι ὁ Ἰαχβὲ «ἔκτισε» τὸ Σύμπαν τὸ... 2331 π.X., ὅταν ταυτόχρονα μὲ τὴν ἴδια μέθοδο ἀποδεικνύει ὅτι στὸν ἑλληνικὸ χῶρο συνέβαιναν κοσμοϊστορικὰ γε- γονότα ὅπως ἡ ἀνάπτυξη τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ πλεῖστα ἄλλα, ἤδη ἀπὸ τὸ 28.000 π.X. Μεγαλύτερος αὐτοεξευτελισμὸς τοῦ ἰουδαϊκοῦ αὐτοῦ συνονθυλεύματος (μὲ τὰ ἴδια τὰ γραφόμενά του) δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ. Κι ὅμως, ὅταν πρὶν ἀπὸ ἕξι χρόνια ἀκριβῶς ὁ «Δ» ζήτησε μὲ ἀνοικτὴ ἐπιστολή του πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλη- σίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀποβληθῇ τὸ κατασκεύασμα αὐτὸ –ἀνθελληνικὸ σὺν τοῖς ἄλλοις– ἀπὸ τὴ θρησκεία τῶν Ἑλλήνων, κάποιοι θρησκευτικοὶ ταγοί μας μᾶς διεμήνυσαν, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ αὐτό, γιατὶ εἶναι βιβλίο «ἱερὸ» καὶ «θεόπνευστο», χαρακτηρίζο- ντας ταυτόχρονα δημοσίᾳ τὸν «Δ» ὡς «εἰδωλολατρικὸ περιοδικό»... Ω. Ἰωσήφ, Μαρδόνι (χαι)ος, Ὀλμπράιτ, Κοὲν κ.λπ. Ἀρχίζει λοιπὸν ὁ σιωνισμὸς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰωσὴφ στὴν Αἴγυπτο καὶ τοῦ Μαρ- δοχαίου τὴν ἐποχὴ τῶν Περσικῶν Πολέμων νὰ δρᾶ στὴν Ἱστορία σὰν συμβουλάτο- ρας τῶν ἑκάστοτε ἰσχυρῶν καὶ νὰ βρίσκεται κάτω ἀπ’ ὅλα τὰ καίρια ἱστορικὰ γεγο- νότα, ἀπαγορεύοντας μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια κάθε ἐκτροπὴ πρὸς τὴν ἑλληνικότητα. Σπουδαῖο ρόλο, σὰν «φιλοσοφικός» του μανδύας, παίζουν διάφορες μεγάλες θρη- σκεῖες καὶ παρακλάδια τους, ποὺ αὐτὸς ἐνέπνευσε καὶ διέδωσε. Ἡμηδενικὴ ἀντί- δραση τοῦ κόσμου στὰ σημερινὰ γεγονότα δείχνει πόσο καλὰ κάνουν ἡ κ. Ὀλμπράιτ καὶ ὁ κ. Κοὲν τὴ «δουλειά τους».Τὸ τραγικὸ εἶναι, ὅτι ἡ πανθομολογούμενη πανέξυ- πνη δολιότητά τους ἔχει σὰν ἀρνητικό της ἔκτυπο τὴν ἠλιθιότητα τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου τῆς τηλεόρασης καὶ κατανάλωσης, κάτω ἀπὸ τὴν τανάλια τῆς οἰκονομι- κοποίησης καὶ πληροφόρησης τοῦ συστήματος. Ἂς μὴν ἀποροῦμε, γιατὶ οἱ «ἔξυπνες βόμβες» βρίσκουν τὸν στόχο τους μέσα στὸ (πνευματικὸ) σκοτάδι. Π.Γ. Αὐτόχειρες τῆς «ἀφθονίας» Σύμφωνα μὲ ἐπίσημα στοιχεῖα τοῦ κράτους τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τὴν τελευ- ταία δεκαετία οἱ φόνοι καὶ οἱ αὐτοκτονίες ἀπὸ ἀνηλίκους διπλασιάστηκαν σὲ σχέση μὲ τὴν δεκαετία τοῦ ’80. Καταστροφικότητα καὶ αὐτοκαταστροφικότητα συμβαδί- ζουν μὲ γοργοὺς ρυθμοὺς στὴν κοινωνία τῆς «ἀφθονίας» καὶ τῆς «πληροφορίας», ὅπως τὴν ὀνομάζουν. Κοινωνιολόγοι καὶ ψυχολόγοι ἐπιχειροῦν νὰ ἑρμηνεύσουν τὸ φαινόμενο, ἀποδίδοντας τὶς αἰτίες του στὴν αἴσθηση τῆς ἀπομόνωσης, ποὺ διακατέ- χει τὰ νεαρὰ ἄτομα τῶν μεγαλουπόλεων, στὴν ἐχθρικότητα τοῦ περιβάλλοντος, ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνονται τὰ μάτια τῆς παιδικῆς ψυχῆς,στὴν ἀνάμειξη τῶν φυλῶν, ποῦ φέρ- νει σύγχυση ταυτότητας καὶ ἀξιῶν, στὰ πρότυπα τοῦ κινηματογράφου καὶ τῆς τηλε- όρασης. Καὶ τὸ σημαντικώτερο, ποὺ σπάνια ὁμολογεῖται: Ἡ ζωή, τὸ νόημά της, ἡ ἀξία της, χάθηκαν. Καὶ ἕνα ἀγαθὸ ποὺ παύει νὰ θεωρῆται πολύτιμο, ἰδιοχείρως ἢ αὐτοχείρως καταργεῖται ἢ αὐτοβούλως ἐγκαταλείπεται.