Τρικυμία ἐν κρανίῳ ἢ ἄλλοθι; Μεταξὺ τῶν «ὑπαιτίων» ποὺ «ὑποδαυλίζουν», ὅπως εἶπε, τὸν ρατσισμὸ καὶ τὶς ἐπι- θέσεις κατὰ τῶν ἀναξιοπαθούντων ἐγχρώμων, κάποια κυρία, ὀνόματι Κούρτοδικ, ἐκπρόσωπος κάποιου ἐκ τῶν πολυαρίθµων συλλόγων, ἑνώσεων κ.λπ., ποὺ αὐτό- κλητα, ἐργολαθικά, καὶ συνεπῶς ὕποπτα, αὐτοανακηρύχθηκαν προστάτες τῶν δύ- στυχων μεταναστῶν, μιλώντας σὲ µία ραδιοφωνικὴ ἐκπομπὴ τοῦ «Σκάυ» στὶς 22 ᾿Οκτωόρίου, συμπεριέλαθε καὶ τὸν «4αυλό». Ὅταν ἐπικοινωνήσαμε στὴ συνέχεια μαζύ της, μᾶς εἶπε ὅτι δὲν ἔχει διαθάσει τὸν «4», ὅτι τῆς ἔχουν μιλήσει ἄλλοι γι’ αὐτὸν καὶ ὅτι «ἔχει τὴν αἴσθηση» ὅτι ὁ «Δαυλὸς» πρέπει νὰ εἶναι ἐθνικιστικὸ πε- οιοδικό: ὅταν τῆς παρατηρήσαμε ὅτι διέπραξε τὸ ἀδίκημα τῆς συκοφαντικῆς δυ- σφηµήσεως, εἶπε ὅτι ἔχει «μεγάλη ταραχὴ», ὅτι «ἔχει πρόόληµα» καὶ ὅτι «εἶναι πολὺ ἀναστατωμένη» -- καὶ μᾶς ἔκλεισε τὸ τηλέφωνο. Προθλήματα... πολλὰ προθλήµατα ψυχοπαθολογικῆς φύσεως ἔχει ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος. ᾿Εκτὸς ἂν ἡ παράνοια «χρησιμοποιῆται» πιὰ ὡς ἄλλοθι τοῦ δόλου τῶν ἐξουσιαστῶν. 9, Φιλοσοφία ἀντὶ ψυχαναλύσεως Στην ᾽Αμερικὴ ἔγινε τῆς μόδας, ὅσοι ἔχουν ψυχολογικὸ πρόόληµα νὰ ἐγκαταλείπουν τοὺς ψυχαναλυτὲς καὶ νὰ καταφεύγουν σὲ γραφεῖα καθηγητῶν Φιλοσοφίας, ὅπου τοὺς ἐξηγοῦν τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους. Καλὰ καὶ ἄριστα συμθαίνει αὐτό. Εἴμαστε οἱ τελευταῖοι, ποὺ θὰ ἀρνηθοῦμε τὴν μεγίστη συμδολὴ τῶν ἀρχαίων φιλοσόφων στὴν ἰσορροπία τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. ᾿Εντύπωσιν ὅμως μοῦ ἔχανε, ὅτι οἱ καθηγητὲς αὐτοὶ ἀμείδονται μὲ 100 δολλάρια τὴν ὥρα (καὶ καλὰ κάνουν). Πῶς δὲν τοὺς ἔχουν πάρει εἴδησιν κάποια ἐντόπια «σαΐνια», ποὺ κατατρίδονται στὴν ἐπιδολὴ εἰσιτηρίου γιὰ ἐπίσκεψιν στὸ σπίτι τους ἢ συμμετοχὴ σὲ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ γάμο ἢ σὲ ἐμπορικὲς ἐπιχειρήσεις μὲ μύριους κινδύνους; ᾿Εδῶ ἀνοίγεται μέλλον λαμπρὸν, σίγουρων καὶ χωρὶς κίνδυνο ἐσόδων. ΄Η μαμὰ (ἀρχαία) ᾿ Ελλὰς ἔχει γιὰ ὅλους. Α.Κ. Γελοιογραφία χωρὶς σχόλια ᾿Εντυπωσιακὴ ἡ τελευταία συνέντευξη τοῦ γνωστότατου πλέον Μάρτιν Μπερνὰλ στὴν ἐφημει ἴδα « ᾿Ελευθεροτυπία»: Ἢ Ελλάδα δὲν δημιούργησε τίποτε, δὲν ὑπάρχει τίποτε ἑλλη: γικό, ὅλα τὰ προϊόντα τοῦ Πολιτισμοῦ ἔχουν ἀφροασιατικὲς οἴξες. Καὶ πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα ἡ γλῶσσα: «Παραδέχομαι ἀπόλυτα τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅσον ἀφορᾷ στὴ δομή τῆς, ἡ ἑλληνικὴ εἶναι ὑασικὰ μιὰ ἰνδοευρωπαι ἱκὴ γλ ὥσσα. ᾿Αλλὰ πιστε' ύω, ὅτι σ᾽ ἕνα ὑψηλὸ ποσοστὸ τοῦ λε- ξιλογίου τῆς μπορεῖ νὰ ἐξηγηθῇ μὲ ὅρους τῆς σημιτικῆς ἢ τῆς ἀρχαίας αἰγυπτιακῆς. Αέχομαι, ὅτι περίπου τὸ 4050 τοῦ ἑλληνικοῦ ῦ λεξιλογίου εἶναι ἰνδοευρωπαϊκό, ἀλλὰ ὑπολογίζω ὅτι πά- γω ἀπὸ 2070 προέρχεται ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα αἰγυπτιακὰ κι ἕνα ἄλλο ποσοστό, λιγώτερο ἀπὸ 2076, ἀπὸ τὴ σημιτική». Οὔτε µία λέξη λοιπὸν δὲν κατάφεραν νὰ φτειάξουν οἱ Ἕλληνες. Γιὰ τὸ πολίτευμα τῆς «πόλεως»: «Πιστεύω, ὅτι ἡ περιοχὴ ποὺ πρέπει νὰ ἐξετάσῃ κανεὶς γιὰ τὶς ἀπαρχὲς τῆς δουλοκτητικῆς κοινωνίας καὶ τὸ πρωταρχικὸ πολίτευμα τῆς πόλεως δὲν εἶναι ἡ “Ελλάδα ἀλλὰ ἡ Φοινίκη». Γιὰ τὸ ἀλφάδητο: «Ἢ εἰσαγωγὴ τοῦ φοινικικοῦ ἀλφαδή-