«Ἡ ὀξεῖα καὶ ἡ ψιλία» "ΑἹ Ρὲ καὔμένε καὶ συντηρητικὲ κύριε Μπαμπινιώτη, πόσο σὲ εἴχαμε παρεξηγήσει. Στὸ κά τω-κάτω τῆς γραφῆς τὶ ζητοῦσες; Ένα ρημάδι φοινικικὸ ἀλφάθητο, μιὰ ἰνδοευρωπαϊκὴ ὁμο- γλωσσία, ἕνα μονοτονικό καὶ τὴν προσωπική σου προθολὴ μὲ ἢ χωρὶς τὸ λεξικό σου, ποὺ ἀπε- τέλεσε καὶ ὕμνον αἰνέσεως γιὰ µεγάλες κατηγορίες συνελλήνων. Μὰ ἐσὺ ἤσουν καλός, ἤσουν γλυκός, ἤσουν χαριτωµένος. ᾿Αλλά, τί νὰ σοῦ κάνω, τὰ γεγονότα σὲ ξεπέρασαν, ἀφοῦ εἰσέδα- λεν ὡς ταῦρος ἐν ὑαλοπωλείῳ ὁ δυναμικός, ὁ ἀδάμαστος καὶ ὁ ρηξικέλευθος κύριος ᾿Αθανά- σιος Ε. Παπᾶς, καθηγητὴς κι αὐτός τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν. Ὃ ἐν λόγῳ λοιπὸν καθηγητής µας μὲ τὸ περισπούδαστον πόνηµά του «Διδακτικὴ Γλώσσας καὶ Κειμένων» καταφέρνει τὸ ἀκατόρθωτο (όλ. καὶ τὸ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ»): Συ- νοψίζει µέσα σὲ τριάντα δύο ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ θιδλίου του, ὅσες «κοτσάνες» ἐγράφησαν κατὰ καιροὺς περὶ τῆς' Ελληνικῆς Γλώσσης καὶ Ιστορίας. Γνωρίζετε τώρα: ποὺ οἱ κακοὶ “Ἕλληνες, ὅταν κατέδη καν (ἀλήθεια, κύριε Παπᾶ μου, ἀπὸ ποῦ καὶ πότε:), κατέστρεψαν τὸν πολιτισμὺ τῶν προελλήνων, ποὺ ἡ γλῶσσα τους ἦτο ἰνδοευρωπαϊκὴ (εὐτυχῶς ποὺ ἐσώθηκαν τὰ κείμενά της, γιὰ νὰ εἴμαστε θέδαιοι περὶ αὐτῆς) καὶ ποὺ οἱ ἀγροῖκοι οἱ ' Έλληνες πῆραν τὸ ἀλφάύητο ἀπὸ τοὺς Φοίνικες καὶ ξεστραθώθη καν κομμάτι. Γιατὶ φυσικὰ ὁ η. ᾿ Αθανάσιος Ε. Παπᾶς οὔτε ἔχει ἀκούσει τίποτε γιὰ τὸ Σπήλαιο τοῦ Κύκλωπα μὲ τὴν γραφὴ ἑλληνικῶν γραμμάτων τοῦ 6000 π.Χ. οὔτε μπορεῖ νὰ κάθεται νὰ διαθάζῃ ἀρχαίους συγγραφεῖς, ποὺ θέλουν τὸν Παλαμήδη, σὲ πεῖσμα τοῦ κάθε ἠλίθιου, ἐφευρέτῃ τοῦ ᾿Αλφαθήτου. Βεθαίως αὐτὰ εἶναι μόνον τὰ ὀρεκτικά, γιατὶ ὁ ἀγιάτρευτος νταλγκᾶς τοῦ συγγραφέως εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ τῆς φωνητιχῆς γραφῆς σὲ πρῶτο στάδιο καὶ τοῦ Λατινικοῦ ᾿Αλϕαύήτου ἐν κατα- χλεῖδι. δὲν μποροῦμε νὰ μὴν θαυμάσουμε τὸ ἐνδιαφέρον του, γιὰ νὰ μὴν ταλαιπωροῦνται τὰ καῦμένα τὰ παιδάκια μὲ τὴν ἱστορικὴ ὀρθο-ραφία, ποὺ ἡ ἐκμάθη σίς της ἀποτελεῖ ἀνασταλτικὸ παράγοντα στὴν πρόοδό τους. Γιαχδέ μου! Τί ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ παιδιά! Εὐπατοίδης εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ κόπτεται γιὰ τὸ μέλλον αὐτῆς τῆς χώρας καὶ ὄχι σὰν κάτι ἄλλους, ποὺ χαρτζι- λικώνονται ἀπὸ κάποιο ἵδρυμα (περὶ αὐτοῦ στὸ ἑπόμενο), τὸ ὁποῖο προπαγανδίξει τὴν γραφὴ τῶν ἑλληνικῶν λέξεων μὲ λατινικὰ στοιχεῖα... Βεδαίως φαίνεται, ὅτι χαὶ ὁ ἴδιος εἶχε μαθησιαχὰ προδλήματα καὶ τὸ ἔδαλε ἀμέτι- μουχωμέτι ν᾿ ἀλλάξῃ τὴν ὀρθογραφία, ποὺ τόσο τὸν παίδεψε στὰ παιδικά του χρόνια καὶ ποὺ δὲν μπόρεσε, ὅπως φαίνεται, ποτὲ νά μάθῃ. Ἔτσι μὴ ὄντας σίγουρι ς πῶς γράφεται τὸ οἶμα «ξέρω», τὸ παίζει σὲ διπλὸ ταμπλό. “Αλλο- τε τὸ γράφει «ξαίρω» καὶ ἄλλοτε «ξέρω». "ἔτσι ἔχει πενή στα τοῖς ἑχατὸν πιθανότητις νὰγράψῃ τὸ σωστό. Κι ἔτσι ἀντιλαμθανόμαστε καὶ τὴν πρεμούρα του γιὰ τὴν καθιέρωση τῆς φωνητικῆς γραφῆς. Τὴν ἀγραμματοσύνη του πάει νὰ χρύψῃ ὁ ἄνθρωπος. "Ὅμως, διάδολε, τί πάει νὰ πῇ «ἀπρόσχοπη μάθηση»: (σελ. 190). Μήπως ὅ ὅτι Σέροοι καὶ Ισπανοί μαθαίνουν γράμματα χωρὶς προσκόπους. Μπά! Δὲν νομίζω. Μᾶλλον ὁ κ. Παπᾶς θὰ παρήκουσε τὸ ἐπίθετον «ἀπρόσκοπτος» καὶ τὸ συνεδύασε μὲ προσχόπους καὶ λυκόπουλα. ᾿Απὸ τὴν ἄλλη, παρὰ τὴν ἀγάπη του γιὰ τὰ παιδιά, τὰ κατατάσσει στὰ ἄρθρα, τὰ περιοδικὰ καὶ τὰ ὀιυλία, ἀφοῦ ἦ σχολικὴ ἐργασία «ἀπο- δελτιώνει τοὺς μαθητὲς» (σελὶς 108). Τὸ οἥμα «ἀποδιορ; ανώνει» ἢ τὸ ἀγνοεῖ ἢ δὲν γνωρίζει τὴν σημασία του. Ενῷ μᾶς μαθαίνει (σελὶς 200), ὅτι μετὰ τὴν δασεῖα ἔχουμε καὶ τὴν ψιλίᾳ. Ναί! Ρὲ παιδιά, τὸ γράφει ὁ ἄνθρωπος. Δηλαδή, ἄν καταλάδατε καλά, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος μαθαίνει τὰ παιδιά μας γράμματα! Μὰ αὐτὸς καλοί μου ἄνθρωποι, εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ πρέπει νὰ καθήσῃ στὸ θρανίο, μπὰς καὶ μάθῃ κανένα χουτσοελληνικούλι καὶ καταφέρῃ νὰ συνεννοηθῇ μὲ κανέ- γα κουλουροπώλη. Πάντως { μγοιὶ ΙπαἰαΚον ἱπ6 α[ ρὲ το ΚαΠΑΠΟ Και ιρ πὶ. ΑἹ 5ἰο ΗΝ, δοἰοοιοῦος... Γιῶργος Πετρόπουλος