ΝΕΕΣ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣΠΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ Διόνυσος, Απόλλων κ.ᾱ. στὶς Ἰνδιάνιχες παραδόσεις Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Τὰ τελευταῖα ἔτη ἔχει ἀποδειχθῆ μὲ θεὐαιότητα ἡ πανάρχαια ἐξάπλωση τῶν Ἑλλήνων στὴν ᾽Αμερικὴ μὲ πλῆθος ἀρχαιολογικῶν, ἐθνολογικῶν, ἱστορικῶν καὶ γλωσσολογικῶν στοιχείων. ποὺ δημοσιεύθηκαν ἤδη ἀπὸ τὸ 1986 στὸ «Λ» καὶ στὴ συνέχεια σὲ διολία Ἑλλήνων καὶ ξένων μερικὲς «σκανδαλώδεις ὁμοιότη- τες». ποὺ παρατηροῦνται ἀνάμεσα στὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία καὶ τὶς μυθολο- γίες τῶν προκολομδιανῶν ἰνδιανικῶν πολιτισμῶν. Σὲ ὅλες τὶς ἰνδιανικὲς παρα- δόσεις κυριαρχεῖ ἡ παρουσία τῶν λευκῶν γενειοφόρων θεῶν, ποὺ ἦλθαν μέσῳ θαλάσσης ἀπὸ τὴν ᾿Ανατολὴ καὶ ἐκπολίτισαν τοὺς ἰθαγενεῖς. Τὸ πόσο ἰσχυρὴ ἦταν αὐτὴ ἡ πίστη στοὺς Ἰνδιάνους, φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς πώς, ὅταν ἔφθα- σαν οἱ Ἱσπανοὶ «κονκισταδόρες» στὴν ἀμερικανιχὴ ἤπειρο, θεωρήθηκαν ἀπὸ τοὺς ᾿Αἴτέχους καὶ τοὺς Ἵνκας ἀπόγονοι τῶν «λευκῶν θεῶν», ποὺ τοὺς εἶχαν ἐκπολιτίσει. ἀφοῦ καὶ οἱ Ἱσπανοὶ ἦσαν λευκοὶ καὶ γενειοφόροι (μὲ τὸ ποιούς μοιάζουν οἱ ἹΙσπανοὶ ὡς μεσογειακὸς λαός, δὲν χρειάζεται νὰ ἀναφερθῇ)”. Βέ- Όαια στὴν πράξη ἀποδείχθηκε ἡ διαφορὰ τῶν Ἱσπανῶν ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους «λευ- [Σημείωση τοῦ ἐκδότη:] Ὅταν ὁ Φερδινάνδος Κορτὲς κατέκτησε τὸ Μεξικό, στὴ δεύτερη ἀναφορά του πρὸς τὸν θασιλέα τῆς Ἱσπανίας Κάρολο Ε΄, γραμμένη στὴ «Σε- γκούρα ντὲ λὰ Φροντέρα, Νέα Ἱσπανία (Ξ Μεξικό)», στὶς 30 Ὀκτωθρίου 1590, γράφει τὰ ἑξῆς γιὰ τὴν πρώτη του συνάντηση μὲ τὸν αὐτοκράτορα τῆς χώρας Μοκτεσούμα: «Ἀφοῦ μοῦ ἔδωσε τὰ δῶρα του, κάθησε πάνω σ᾽ ἕνα τάπητα, ποὺ τὸν ἅπλωσε κοντὰ στὸν δικό μου καὶ μοῦ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια: “Ἐδῶ καὶ καιρὸ ξέρουμε ἀπὸ διάφορα ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ πρόγονοί μας, ὅτι οὔτε ἐγὼ οὔτε καὶ κανένας ἄλλος κάτοικος αὐτῆς τῆς χώρας εἴμαστε αὐτόχθονες. Εἴμαστε ξένοι, ἔχουμε ἔρθει ἀπὸ πολὺ μακριά, κά- τω ἀπὸ τὶς πολεμικὲς σημαῖες ἑνὸς θασιλιᾶ, ποὺ ξαναγύρισε στὸν τόπο του μετὰ τὴν κατάκτηση καὶ ἄφησε τόσον καιρὸ νὰ ξαναγυρίσῃ στὸ Μεξικό, ὥστε οἱ ὑπήκοοί του ἦταν πιὰ πληθυσμὸς πολυάριθμος στὴν ἐπιστροφή του. Αὐτὸς ὁ θασιλιᾶς θέλησε νὰ ξαναπάρῃ τοὺς ὑπηκόους του μαζί του, μὰ δὲν θέλησαν νὰ τὸν ἀκολουθήσουν καὶ ἀκόμα νὰ τὸν δεχτοῦν σὰν ἀφέντη. Ἔφυγε μόνος, καὶ πάντα μᾶς ἔλεγε ὅτι θὰ ἐρχό- ταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους του, γιὰ νὰ ὑποτάξῃ αὐτὴ τὴ χώρα. Σύμφωνα μὲ τὸ ση- μεῖο τῆς Ἀνατολῆς ποὺ εἴπατε ὅτι ἤρθατε, σύμφωνα μὲ ὅσα μᾶς διηγεῖσθε γιὰ τὸ θα- σιλιᾶ ποὺ σᾶς ἔστειλε ἐδῶ, πιστεύουμε τόσο ἀκλόνητα ὅτι εἶναι ὁ φυσικός µας 8ασι- λιᾶς, ἐπειδὴ λέτε ἀκόμα καὶ ὅτι εἶναι πολὺς καιρὸς ποὺ ἔχει ἀκούσει νὰ γίνεται λό- γος γιὰ μᾶς”». (Θλ. Φερνάντο Κορτές, «Ἡ κατάκτηση τοῦ Μεξικοῦ», ἐκδ. Στοχαστής, σ. 658-59, Ἀθήνα 1986)