Ἰνδοευρωπαϊκὴ ΓἱοΓίο δὲν εἶναι δυνατὸν ἕνας σοδαρὸς ἐπιστήμων μπουρδολόγος, ὅπως ἐγώ, νὰ χάνῃ µία ὁλόκληρη Κυριακή, ἀπαντῶντας στὶς τηλεφωνικὲς διαμαρτυρίες γνωστῶν καὶ ἀγνώστων (ἔχει καὶ ἡ ἀναγνώρισις τῆς ἀξίας µου τὸ τίμημά της). "Όλα δὲ τὰ τηλεφωνήματα διεκρίθησαν γιὰ τὴν ἀγένεια τῶν τηλεφω- νούντων. Οὔτε μία «καλημέρα» δὲν ἔλεγαν. Κατευθεῖαν στὸ ἐρώτημα: «Εδιά- θασες τὸ σημερινὸ (σημ. μπουρδολόγου: 3-10-99) ἀφιέρωμα τῆς «Καθημε- οινῆς» (ἢ τὸ ἄρθρο τοῦ «Βήματος») γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα;» Καὶ τὴν ἀγέ- νειάν τους συνώδεναν ὕόρεις γιὰ τοὺς ἐξαιρέτους συναδέλφους µου μπουρ- δολόγους, ποὺ ἐδασάνισαν τὸ πολύτιμο μυαλό τους, γιὰ νὰ τοὺς «ἀνοίξουν» τὰ μάτια καὶ νὰ τοὺς κάνουν κι αὐτοὺς κοινωνοὺς τῆς ἐξόχου ἐπιστήμης τῆς Μπουρδολογίας. ᾿Οφείλω νὰ ὁμολογήσω, ὅτι ἐνευρίασα τόσο πολύ, ὥστε ᾿ δὲν ἐστάθὴ δυνατὸν νὰ ὁλοκληρώσω τὴν μελέτην µου ἐπὶ ἑνὸς ἐξόχου µπουρ- δολογήµατος περὶ τοῦ ἀληθινοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ (Ιάσων Πανδύρας) καὶ τῆς ἑλληνικῆς καταγωγῆς του. Οἱ φρένες µου ἔχασαν κάθε φρένο, μέχρι ποὺ ἔθγαλα τὸ τηλεφωνικὸ καλώδιο ἀπὸ τὴν πρίξα. Δὲν ἦταν κατάστασις αὐτή. ᾿Επειδὴ δὲ γνωρίζω, ὅτι χιλιάδες ἄλλοι (ἡ διασημότης μου ἔχει προ- καλέσει ἀμέτρητη ἐχθοότητα) ἔμειναν χωρὶς ἀπάντησιν, ἀπεφάσισα πρὸς ὅλους αὐτοὺς νὰ προσφέρω τὸ παρὸν πόνημα καὶ νὰ ὑπερασπιστῶ τοὺς συ- ναδέλφους μου. Κατ ἀρχὴν ὑπεδάθμισε ἡ ἴδια ἡ ἐφη μερὶς τὸ ἔργον τους, ἀφοῦ σὲ κανέναν ἐξ αὐτῶν δὲν προσέθεσε καὶ τὸν πλέον ἀξιόπιστο τίτλον τοῦ ἐξέχοντος μπουρ- δολόγου. Ὅμως αὐτὸ δυνάμεθα νὰ τὸ παραύλέψφωμεν, ἀφοῦ ὅσοι διαθάσουν τὸ ἀφιέρωμα θὰ κατανοήσουν, ὅτι αὐτοὶ εἶναι δαθεῖς μύστες τῆς ἐπιστήμης τῆς Μπουρδολογίας. Καὶ εἶναι συγκινητικόν, ὅτι στὸ ἀφιέρωμα αὐτὸ ἔλαμψε ἕνας νέος ἀστὴρ τῆς μπουρδολογίας, ὃ κ. Μ.Ζ. Κοπιδάκης.΄Ο ὄφις τῆς ζήλειας θὰ πρέπει νὰ δαγκώνῃ τὰ «σωθικὰ» τοῦ κ. Γ. Μπαμπινιώτη, ποὺ συμμετεῖχε στὸ ἀφιέρω- μα. Ὅσοι μοῦ ἐτηλεφώνησαν, μὲ τὸν κ. Κοπιδάκη ἠσχολήθησαν. Ἴσως καὶ γιατὶ ὁ κ. Κοπιδάκης εἶναι ἐπιμελητὴς τοῦ ὑπὸ ἔκδοσιν διδλίου γιὰ τὴν ἵστο- οία τῆς Ελληνικῆς Γλώσσης ἀπὸ τὸ ᾿Ελληνικὸ Δογοτεχνικὸ καὶ “Ιστορικὸ ᾿Αρχεῖο (ΕΛ|Α), μὲ τὴν οἰκονομικὴν στήριξιν τοῦ «Ιδρύματος Ι.Φ. Κωστό- πουλου» καὶ τοῦ «Ομίλου ᾿Επιχειρήσεων Μαοινοπούλου». Ἴσως νὰ προε- κάλεσε τὴν ὀργήν τους καὶ ὁ ἐπουσιώδης τίτλος του, σὰν καθηγητοῦ τῆς Κλασσικῆς Φιλολογίας στὸ Τμῆμα Μεθοδολογίας "Ιστορίας καὶ Θεωρίας τῆς Επιστήμης στὸ Πανεπιστήµιο τῶν Αθηνῶν. Καὶ σὲ ποιὸ πρᾶγμα εὗρον νὰ ἑστιάσουν τὶς ἐπικρίσεις τους οἱ τηλεφωνήσαντες; Στὴν διατύπωσιν τοῦ ἐξέχοντος συναδέλφου περὶ ἰνδοευρωπαϊκῆς καταγωγῆς τῶν "Ελλήνων. "Ασε, ποὺ ὅλοι ἐτόνισαν. ὅτι αὐτὸ ἔρχεται σὲ ἀντίθεσιν μὲ τὴν διατύπωσιν ου. στα. τ