Τὰ τρία μηδενικὰ Ἐπιτέλους ὅλος ὁ πλανήτης ἑώρτασε, ἄλλοι λαοὶ ὀλιγώτερον, ἄλλοι περισσότερον, μὲ ρωμαϊκοῦ τύπου ἐκδηλώσεις τὴν ἔλευσιν τῆς 1ης Ἰανουαρίου τοῦ 2000. Πολὺ καιρὸ πρὶν ὅλα τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως εἶχαν φροντίσει νὰ τὴν κατα- στήσουν πρῶτο θέμα τῆς ἐπικαιρότητος. Μάλιστα, γιὰ νὰ προσδώσουν μεγαλύτερη σπου- δαιότητα, ἐνέσπειραν τὸν πανικὸ μὲ τὸν λεγόμενον «ἰὸν τῆς χιλιετίας». Κι αὐτὸ ὁμοιάζει προσχεδιασμένο, ἀφοῦ μᾶς ζητοῦν νὰ πιστεύσουμε, ὅτι οἱ πανέξυπνοι προγραμματιστὲς τῶν ἠλεκτρονικῶν ἐγκεφάλων δὲν ἔλαβαν ὑπ’ ὄψιν τους τὸ αὐτονόητο, ὅτι: τὸ 1999 θὰ ἠκο- λούθει τὸ 2000. Ἐγνώριζαν πολὺ καλὰ οἱ ἐξουσιαστές, ὅτι τὸν πανικὸ γιὰ τὴν δημιουργίαν ἐντυπώσεων στὴν ἐποχήν μας δὲν θὰ τὸν ἔφεραν οἱ διάφορες προφητεῖες περὶ ἐπικείμενης καταστροφῆς. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀλλάξει κατὰ πολὺ ἀπὸ τὸ τέλος τῆς πρώτης χιλιετίας. Κι αὐτὴ ἡ παράμετρος τῆς δημιουργίας ἐντυπώσεων εἶναι κατὰ πολὺ ἰσχυρότερη τῆς οἰκο- νομικῆς. Ὁ διεθνὴς ἐξουσιασμὸς ἠθέλησε μὲ τοὺς ἑορτασμοὺς αὐτοὺς νὰ στείλῃ τὸ μήνυ- μά του. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν παρεγνώρισε τὸ γεγονός, ὅτι ἡ δεύτερη χιλιετία συμπληροῦται στὶς 31 Δεκεμβρίου τοῦ 2000. Ἠθέλησε νὰ σταθῇ στὴν μεταφυσικὴ μαγεία τῶν τριῶν μη- δενικῶν. Καί, στερεούμενης τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἦταν μία θαυμάσια εὐκαιρία νὰ συ- νεορτάσῃ ὅλος ὁ πλανήτης τὴν ἀλλαγή. Ὑπερέβη τὸ γεγονός, ὅτι ἡ ἀρίθμησις τῶν ἐτῶν ἐκκινεῖ ἀπὸ τὴν ὑποτιθέμενη γέννησιν τοῦ Χριστοῦ (κι αὐτὴ ἡ ἡμερομηνία εἶναι κακῶς ὑπολογισμένη). Ἀφῄρεσε τὴν θρησκευτικότητα τοῦ ἑορτασμοῦ κι ἐξέλαβε τὴν ἔναρξιν τῆς ἀριθμήσεως σὰν ἔναρξιν πολιτικοῦ ἡμερολογίου. Ἔτσι ἐστάθη δυνατὸν νὰ συνεορτάσουν τὴν ἀλλαγὴ τῆς χιλιετίας οἱ χριστιανοὶ μαζὺ μὲ μουσουλμάνους, ἰνδουϊστές, σιντοϊστὲς καὶ τόσους ἄλλους. Ἐξ ἄλλου ἡ ἀνακοίνωσις τῆς Ἐκκλησίας γιὰ μία σειρὰν ἑορταστικῶν ἐκδη- λώσεων καθ’ ὅλον τὸ ἔτος (ἕως καὶ τὴν 31ην Δεκεμβρίου) ἐπιβεβαιώνει τὸ παραπάνω. Κυ- ριολεκτικὰ αὐτὸς ὁ παγκόσμιος ἑορτασμὸς ἦταν ἡ ἀποθέωσις τῆς ἐνάρξεως τῆς νέας πα- γκοσμιοποιημένης ἐποχῆς. Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὅμως ὁ ἑορταστμὸς αὐτὸς εἶχε μία ἰδιαίτερη βαρύτητα, ἀφοῦ ἐπίκε- ντρο τῶν ἐκδηλώσεων ἦταν ὁ Ἱερὸς Βράχος τῆς Ἀκροπόλεως καὶ ὁ πέριξ αὐτοῦ χῶρος. Ἀλλά, καὶ μέσῳ τηλεοράσεως, ὁ ἑορτασμὸς ἔλαβε παγκόσμια βαρύτητα, ἀφοῦ μάλι- στα εἶναι κοινὸ μυστικό, ὅτι ὁ σημερινὸς παγκόσμιος πολιτισμὸς ἑδράζεται κυριολεκτικὰ καὶ καθ’ ὁλοκληρίαν στὸν ἀρχαῖο ἑλληνικό. Κι ἔγινε ἄλλη μία ἀπόπειρα σφετερισμοῦ τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ δημιουργήματος τοῦ ἀνθρώπου. Στὸ πολύπαθο αὐτὸ μνημεῖο, ποὺ τὸ ἔχουν περικλείσει μεταξὺ τῶν ὁδῶν Ἀποστόλου Παύλου καὶ Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου, τοῦ ἐπέρασαν καὶ τὸν βρόχον τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ὅπως αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὸν διεθνῆ ἐξουσιασμό. Κι εἶναι λυπηρό, ὅτι σὲ αὐτὴ τὴν ὕβριν συμμετεῖχε ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις, ποὺ ἀπεμπόλησε τὴν μοναδικὴ εὐκαιρία νὰ προβάλῃ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀναβιώσεως τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ γιὰ τὴν ἄρσιν τῶν ἀδιεξόδων τοῦ πλανητικοῦ πλέον ἀνθρώπου. Ἀντὶ αὐτοῦ ἐπέλεξε ἕναν συγκρητισμὸ ἀνόμοιων στοιχείων. Τρεῖς ὕμνοι ἔδω- σαν τὸ ἰδεολογικὸ στῖγμα τοῦ ἑορτασμοῦ: Ὁ Ἐθνικός, ὁ Ὀλυμπιακὸς καὶ ὁ χριστιανικὸς «Φῶς ἱλαρόν». Προσεπάθησαν οἱ διοργανωτὲς νὰ διατρέξουν τὴν μακραίωνη ἱστορία τοῦ τόπου ἀτυχῶς. Κατ’ ἀρχὴν ὁ «Ὀλυμπιακὸς Ὕμνος» σὲ στίχους K.Παλαμᾶ ἐγράφη γιὰ τοὺς πρώτους νεώτερους Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ 1896, ποὺ φυσικὰ ἀπέχουν πολὺ ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους. Οἱ ἐμπνευσμένοι πράγματι στίχοι τοῦ ὕμνου εἶναι δυνατὸν νὰ προκαλέσουν