O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἀντιστασιακά ἤθη Τί ἀκούσανε τ’ αὐτάκια μας στὴν δίκη τοῦ κ. Γιαννόπουλου ἐναντίον τοῦ κ. Κατριβά- νου; Ὅλα τά ’χα δεῖ στὴν ζωή μου, ἀλλὰ γιὰ γιαλαντζῆ ἀντιστασιακοὺς δὲν εἶχα ἀκούσει ποτέ. Γιατὶ μέχρι τώρα ἤξερα γιὰ πατριῶτες, ἀνεξάρτητα σὲ ποιὰ παράταξη ἀνῆκαν. Καὶ ἐρωτῶ: Μπορεῖ κανεὶς ν’ ἀμφισβητήσῃ τὴν ἀντιστασιακὴ δράση τοῦ Ἄρη Βελουχιώτη, τοῦ Στέφανου Σαράφη, τοῦ Ναπολέοντα Ζέρβα, τοῦΨαρροῦ, τοῦ Τσαοὺς Ἀντών ἢ τῆς Λέλας Καραγιάννη; Μόνον ἕνας ἀνιστόρητος ἢ παράφρων. Ἄσε πού ὑπάρχουν γραπτὰ καὶ ντοκουμέντα. Ἐδῶ ὅμως ὁ λαλίστατος ὑπουργός μας ἐπὶ τῆς Δικαιοσύνης σὰ νὰ μὴ μᾶς τὰ λέῃ καλά. Καθόσον τὸ ἀγλάισμα τῶν ἀντιστασιακῶν μας, τὸ καύχημα τῆς ΠΕΑΕΑ, ὁ ἀετὸς τῆς Ρούμελης, σύμφωνα πάντα μὲ τὶς μαρτυρίες τῶν κυρίων Κατριβάνου καὶ Γι- κόνογλου, εἶχε τόση σχέση μὲ τὴν ἀντίσταση ὅσο κι ὁ φάντης μὲ τὸ ρετσινόλαδο. Αὐτὸ συ- νάγεται ὄχι μόνον ἀπὸ τὶς μαρτυρικὲς καταθέσεις ἀλλὰ κι ἀπὸ τὶς ...ἐξαφανίσεις βασικῶν μαρτύρων, πού, ἐνῷ ἔλεγαν ὅτι δὲν εἶχαν ἀπαντήσει τὸν κ. Γιαννόπουλο οὔτε σὲ κορφὴ οὔτε σὲ ραχούλα ἀπὸ τὸ 1942 μέχρι καὶ τὸ 1944, κατόπιν ἔγιναν ἄφαντοι. Λὲς καὶ τοὺς κα- τάπιε ἡ γῆ. Προσωπικὰ θὰ ἤθελα, ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία ν’ ἀποδειχθῇ πλάνη καὶ παρεξήγηση καὶ νὰ ξαναμπορέσῃ ὁ κατὰ τ’ ἄλλα γραφικός μας ὑπουργὸς νὰ βρίζῃ ὅσο τοῦ γουστάρῃ τοὺς πα- νάθλιους συνεργάτες τῶν Γερμανῶν, τοὺς «Γερμανοτσολιᾶδες» καὶ τὰ Τάγματα Ἀσφα- λείας. Ἀρκεῖ βέβαια ν’ ἀποδείξῃ, ὅτι δὲν εἶχε καμμιὰ σχέση μαζί τους.Γιατὶ κατὰ τὶς μαρ- τυρίες πάντα τὸ στρατιωτικό του μητρῷο γράφει ἄλλα. Ὅτι τάχα (ἂν εἶναι ποτὲ δυνατὸν γιὰ ἕνα ταγὸ τοῦ ἔθνους) ὑπέβαλε ἰδιόχειρη αἴτηση μετὰ τῶν ἀπαραιτήτων δικαιολογη- τικῶν, προκειμένου νὰ ἐπανακαταταγῇ στὸν στρατὸ ποὺ ἑτοίμαζε ἡ τότε κυβέρνηση Τσο- λάκογλου. Κι ὅτι τάχα, ἄκουσον-ἄκουσον, πέρασε ἀπὸ τὶς τάξεις τῶν ἐφέδρων σ’ αὐτὴ τῶν μονίμων. Φυσικὰ καὶ δὲν τὰ πιστεύουμε αὐτά. Ὁ μπαρουτοκαπνισμένος ὑπουργός μας ἦταν συνειδητὸς Ἑλασίτης. Ὡστόσο δὲν ἀποκλείεται καὶ ὁ διχασμὸς τῆς προσωπικότη- τός του. Κι ἔτσι Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο νὰ πολεμοῦσε στὰ κορφοβούνια τοὺς Γερμανο- τσολιᾶδες καὶ Δευτέρα,Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ ἔμπλεως ὁρμῆς νὰ ἐπέπιπτε κατὰ τῶν «ἐθνικῶν μιασμάτων».Ποιός μπορεῖ νὰ ξέρῃ; Ἄβυσσος ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Τώρα, καὶ μὲ τὸ δίκιο σας, θὰ μὲ ρωτήσετε τὶ ἔκανε τὶς Κυριακές. Ἄχ, ἀνιστόρητοί μου! Τὶς Κυ- ριακὲς πήγαινε στὸ κέντρο διασκεδάσεως ποὺ διηύθυνε καὶ μάζευε τὶς εἰσπράξεις τῆς ἑβδομάδος, γιὰ νὰ τὶς προσφέρῃ στὸν ἀγῶνα. Ὁ κύριος Γιαννόπουλος, ποὺ διακρίνεται γιὰ τοὺς χαμηλούς του τόνους του ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ταπεινοφροσύνη του, ἀποτελεῖ τὴν ζωντανὴ ἱστορία τῆς ἐθνικῆς μας ἀντίστασης ·καὶ πραγματικὰ ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι, πῶς οἱ ἄθλιοι κατήγοροί του στηριζόμενοι σὲ μιὰ παλιοφωτογραφία, ποὺ τὸν δείχνει μὲ τὴν στολὴ τῶν τότε ἐθνικῶν ταγμάτων, στὸ στρα- τιωτικό του μητρῷο καὶ σὲ καμμιὰ πενηνταριὰ μαρτυρίες προσπαθοῦν νὰ σπιλώσουν τὴν ἀντιστασιακή του δράση. Μόνον ὁ Ἄνυτος, ὁΜέλητος καὶ ὁ Λύκων, αὐτοὶ ποὺ συκοφά- ντησαν καὶ κατεδίκασαν τὸν Σωκράτη, μποροῦν νὰ συγκριθοῦν μαζί τους. Εὐτυχῶς δη- λαδὴ ποὺ δὲν ὑπάρχει πιὰ τὸ κώνειο, γιατὶ αὐτοὶ ἦταν, κύριε Γιαννόπουλέ μου, ἱκανοὶ νὰ στὸ δώσουν νὰ τὸ πιῇς. Ἀλίμονον! Ποιός δικαστὴς δὲν θὰ δίκαζε ἀμερόληπτα τὸν καθ’ ὕλην ἁρμόδιον πολιτικό του προϊστάμενο, καὶ ἰδίως ὅταν αὐτὸς παρίσταται αὐτοπροσώ- πως στὴν διαδικασία; Γιῶργος Πετρόπουλος