Φύση καὶ Τέχνη Μπορεῖ γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο οἱ ἀποστάσεις στὸν Πλανήτη λόγῳ ἀνάπτυξης τῶν μέσων νὰ μίκρυναν, ἔχουν ὅμως μεγαλώσει δυσανάλογα οἱ ἀποστάσεις τοῦ Σύμπαντος, γιατί, ὅσο προχωρᾶνε τὰ μέσα, τόσο πιὸ βαθιὰ κι ἀπύθμενα μᾶς φέρνουν στὴ γνώση, καθὼς μεγάλωσαν καὶ οἱ πνευματικὲς ἀποστάσεις τῆς συνείδησης τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ πάνω τους παίζεται προπα- γανδιστικὸ παιχνίδι. Σὰν ἄνθρωποι κάπου θὰ σκαλώναμε στὴν τεραστιότη- τα, ἀλλὰ νὰ σκαλώναμε δίκαια, χωρὶς δόλο καὶ παληκαρίσια, ὑποφερτά. Λαμπρὰ ὅμως ἡ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης μὲ τὶς ἀξεπέραστες καὶ ἑνωμένες Φιλοσοφία - Ἐπιστήμη - Τέχνη τότε ἔφθασε πολὺ μακρύτερα. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸ σύστημα τὴν καπηλεύτηκε, χωρὶς νὰ προσθέσῃ τίποτε, ἐνῷ, ἀναπτύσσο- ντας ἀσύμμετρα μὲ δόλο κομμάτια τους, παρουσιάζει τάχα «πολιτισμό», κά- τι ποὺ δὲν στέκει, εἶναι ἄδικο! Οἱ Ἴωνες φιλόσοφοι δὲν θὰ ἐπέτρεπαν στὴν κόρη τῆς Ἐπιστήμης, τὴν Τε- χνολογία, νὰ κατασκευάσῃ ἀτομικὲς βόμβες, ἔξυπνες βόμβες, γενετικὲς βόμ- βες καὶ πολλὰ ἄλλα εἴδη τέτοιου φυράματος βομβῶν. Ἡ Φιλοσοφία δὲν θὰ ἐπέτρεπε στὴ μεταφυσικὴ θεολογία τύπου Γιαχβὲ (ζῶντος σὲ ἀνύπαρκτο «ὑπερπέραν») νὰ «κατέβῃ» στὴ Γῆ μέσῳ θρησκειῶν, οἱ ὁποῖες ἀνάγκασαν τὴν ἀνθρώπινη σκέψη διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου νὰ ἐκφράζῃ τὴν μὴ ἐπιβεβαι- ωμένη ἀπὸ τὴ Φύση θεωρία τους. Ἔτσι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ «φιλόσοφοι», ποὺ προέκυψαν κατὰ θλιβερὴ ἀπομί- μηση τῶν ἀρχαίων, ζῶντας σὲ μεσαιωνικὲς πόλεις ποὺ δὲν ἀστειευόντουσαν, ἔφτειαξαν ὅ,τι ἔφτειαξαν μὲ ἀποτέλεσμα τὸ «ἀλλαλοὺμ» καὶ πάνω ἀπὸ ἑκατὸν ἑκατομμύρια νεκρούς, γιὰ νὰ σταθοῦν οἱ θεωρίες τους Καπιταλισμὸς/Μαρ- ξισμός, ποὺ ἀνήκουν φυσικὰ στὸ ἴδιο σύστημα. Τὰ ἴδια καὶ ἡ Τέχνη. ἩΤέχνη τῆς Ἀρχαιότητας δὲν ἦταν ἀσύνδετο αἰθερόβαμον εἶδος λοξῶν «καλλιτεχνῶν», οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸ δοκοῦν ἐκπροσωποῦσαν ἐντελῶς ὑποκει- μενικὰ τὸν κόσμο. Τὰ πρότυπα τῆς Ἀρχαίας Τέχνης ὡδήγησαν σὲ καταπλη- τικὰ ὕψη τὸ ὄν ἄνθρωπος ψυχολογικά, νοητικά, σωματικὰ σὲ σύνδεση μὲ τὴν πραγματικὴ φύση, ποὺ ἦταν πάντα ἡ βάση. Τὸ σημερινὸ ἀνθρώπινο πλάσμα, καλουπωμένο λόγῳ τοῦ συστήματος, ἀλλὰ καὶ ὁ πλανήτης, εἶναι ἕτοιμα νὰ τιναχτοῦν στὸν ἀέρα. Ψάχνουν γιὰ τὸ ἀδιέξοδο τάχατες. Πολλὰ ἀπὸ τὰ ἀνυπέρβλητα ἀρχαῖα ἀγάλματα θὰ ἔλυναν ὅλα μας τὰ προβλήματα, γιατὶ ἀπαντοῦν ὑπέροχα ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς σκαλώσαμε. Βέβαια, ὅταν ὁλόκληρη ἡ Φύση εἶναι ἡ βάση, τότε μπορεῖ νὰ τὴν μετατρέπῃ αἰσθητικὰ σὲ Τέχνη· καὶ ἀντιστρόφως ἡ Τέχνη ἀπὸ αἰσθητικὴ νὰ ξαναγίνεται Φύση. Ψιλὰ γράμματα, ὅταν βάση εἶναι ἡ οἰκο- νομία. Ἡ μεγαλοσύνη δὲν ἀποτιμᾶται οἰκονομικά αὐτὸ εἶναι ὁ ὀντολογικὸς νόμος τοῦ Σύμπαντος γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Παντελῆς Γλάρος