Ἀσύγγνωστες συγγνῶμες «Παρακαλῶ, δεχθῆτε τὴ συγγνώμη μου γιὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1204», φέρεται ὅτι εἶπε ὁ καρδινάλιος Ζόζεφ Χόμεγιερ (ἐκπρόσωπος τοῦ πάπα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση) στὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Χριστόδουλο. Καὶ φυ- σικὰ ἡ συγγνώμη ἔγινε δεκτή, ἂν καὶ μὲ κάποιο σκεπτικισμό... Μπορεῖ βεβαίως ὁ χριστιανισμὸς νὰ εἶναι ἡ κατ’ εξοχὴν «θρησκεία τῆς συγγνώμης» (ὁλόκληρη ἡ ἐπίγειος ζωὴ εἶναι μία συγγνώμη πρὸς τὸν Ἰεχωβᾶ γιὰ τὸ «ἁμάρτημα» τῶν «πρωτοπλάστων»), ἀλλὰ τὰ κί- νητρα τῆς ρωμαιοκαθολικῆς ἐκκλησίας δὲν εἶναι καθόλου «χριστια- νικά». Ὁ πάπας φαίνεται ὅτι ἀνησυχεῖ ἐντόνως γιὰ τὸ μέλλον τοῦ ρω- μαιοκαθολικισμοῦ τόσο στὴνΕὐρώπη ὅσο καὶ στὴν Ἀμερική. Σύμ- φωνα μὲ πρόσφατα δημοσιευθεῖσες ἔρευνες ἡ μέση ἡλικία τῶν ἐκκλη- σιαζομένων καὶ τῶν συμμετεχόντων τακτικὰ στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλη- σίας στὶς χῶρες τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης εἶναι τὰ 70 χρόνια, ἐνῷ οἱ «μεταφυσικὲς ἀνησυχίες» τοῦ πληθυσμοῦ διοχετεύονται – στὴ συ- ντριπτική τους πλειοψηφία καὶ ἰδιαίτερα τῶν νέων – σὲ ὀργανώσεις «ἐσωτερισμοῦ» καὶ «παραψυχολογίας». Οἱ στάσεις αὐτὲς ἐμφανίζο- νται ταυτοχρόνως καὶ στὶς καθολικὲς καὶ στὶς ὀρθόδοξες χῶρες. Οἱ ἀντιδράσεις ὅμως τῶν ἡγετῶν τῶν ἐκκλησιῶν εἶναι διαφορετικές. Ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία κατενόησε ἐγκαίρως, ὅτι ἡ ἐπιβίω- σή της στὸν σύγχρονο κόσμο δὲν θὰ πρέπει νὰ θεωρῆται δεδομένη. Γι’ αὐτὸ ἀποφάσισε πρῶτα ἀπ’ ὅλα τὴν κοινωνική της «ἐνεργοποίη- ση». Αὐτὴ τὴ στιγμὴ στὶς χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ κυρίως στὶς ΗΠΑ, ἡ ἐκκλησία προσπαθεῖ νὰ δείξῃ, ὅτι πραγματοποιεῖ ἕνα κοινωνικὸ ἔργο, ποὺ περιλαμβάνει φιλανθρωπία, ταμεῖα ἀπόρων, ὀργάνωση συσσιτίων κ.ἄ. μὲ στόχο τὴν «ἀναγνώρισή» της ὡς ζώσας καὶ ἐνεργοῦ δυνάμεως τῆς κοινωνίας. Ἡ παρουσία τῆς ἐκκλησίας στὶς φτωχογειτονιὲς τῶν μεγαλουπόλεων εἶναι ἰδιαίτερα ἐμφανής. Πέρα ἀπ’ τὴν στόχευση αὐτὴ τοῦ «μαλακοῦ ὑπογαστρίου» τοῦ ἀδύναμου καὶ φτωχοῦ ἀνθρώπου ἀνοίγεται καὶ πρὸς τοὺς περισσότερο σκεπτό- μενους, πρὸς τὴν «διανόηση», μὲ τὴν τακτικὴ τῆς «ἀναγνώρισης» τῶν λαθῶν της, τῶν σκοταδιστικῶν δραστηριοτήτων της καὶ τοῦ «ἐξαγνι- σμοῦ» τοῦ παρελθόντος της. Ἐδῶ ἐφαρμόζεται ἡ τακτικὴ τῆς «συγ- γνώμης». Ἀρχικῶς ἐζητήθη συγγνώμη γιὰ τὸν κατατρεγμὸ τοῦ Γαλ- λιλαίου, ὕστερα γιὰ τὶς βιαιότητες τῶν χριστιανῶν στὸν Νέο Κόσμο (ἐξόντωση τῶν «εἰδωλολατρῶν» ἰθαγενῶν τῆς Ἀμερικῆς ἐν ὀνόματι τοῦ χριστιανισμοῦ), κατόπιν γιὰ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση καὶ τὰ θύματά της ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, προσφάτως γιὰ τὸν διωγμὸ τοῦ Κοπέρνικου καὶ