«Ἀντίπαλος» σύμμαχος Μπορεῖ εὔκολα νὰ ὑποστηριχθῇ, πὼς ἡ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου διέρχεται ἕνα «μεταβατικό» στάδιο, ἀφοῦ οἱ νέες συνθῆκες, ποὺ ἀντικα- θιστοῦν τὴν παρακμὴ τοῦ παραδοσιακοῦ κόσμου, δὲν εἶναι ἀκόμη διακριτές. Ὁ κό- σμος τῶν ἐθνῶν-κρατῶν καὶ τῶν μαζικῶν κινημάτων πεθαίνει. Τὸ πολυλεγόμενο «τέ- λος τῶν ἰδεολογιῶν» περιγράφει τόσο τὸν θάνατο τῶν ἀριστερῶν-κομμουνιστικῶν ὁραμάτων ὅσο καὶ τὸ τέλος τῶν κρατιστικῶν ἰδεῶν. Εἴχαμε ἀναφερθῆ σὲ παλαιότερο τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (τ. 186: «Κρατικιστικὴ καὶ ἐθνικὴ ἰδεολογία») στὸν πανικὸ στὸν ὁποῖο περιῆλθαν οἱ φορεῖς τῶν ἐθνοκρατικῶν ἀντιλήψεων, καθὼς εἶδαν τὸν ἑαυτό τους νὰ ἀφοπλίζεται ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς παγκο- σμιοποίησης τῆς οἰκονομίας, τῆς πολιτικῆς καὶ τῶν ἰδεῶν καὶ νὰ καταλήγουν σὲ «ἀμυ- ντικὰ ἰδεολογήματα», ποὺ ἀποπνέουν ἐσωστρέφεια, κινδυνολογία καὶ φανατισμό. Ἡ ἔξαρση τοῦ νεοϊσλαμισμοῦ σ’ ὅλες σχεδὸν τὶς μουσουλμανικὲς χῶρες καὶ μειονότητες αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ἄμυνα φανερώνει. Στὴν Ἑλλάδα οἱ τάσεις αὐτὲς φαίνεται ὅτι συ- σπειρώνονται καὶ ἐκφράζονται μέσα στὸ ἤδη ὑπάρχον «ἑλληνοχριστιανικὸ» ἰδεολό- γημα, ποὺ τελευταῖα «φρεσκάρεται» καὶ ἀναδιατυπώνεται, ὥστε νὰ προταθῇ στοὺς Νε- οέλληνες ὡς ἡ ἐναλλακτικὴ λύση ἢ τὸ ἀντίπαλο δέος τῆς «παγκοσμιοποίησης» καὶ τῆς «λαίλαπας» ποὺ προκαλεῖ ὁ κοσμοπολιτισμός. Ἡ κίνηση αὐτὴ συγκροτεῖται ἀπὸ αὐτό- φωτους δῆθεν ἑλληνιστὲς (κατ’ οὐσίαν μυστικίζοντες – ἀνατολίζοντες) καὶ κληρικοὺς ἢ ἰδιῶτες ἐκτοπισθέντες ἀπ’ τὸ κατεστημένο πολιτικὸ σύστημα, ποὺ ἐπιζητοῦν νὰ δώ- σουν μία «ἀπάντηση» στοὺς νικητές τους. Τὰ ἑτερόκλιτα αὐτὰ στοιχεῖα συνεχίζουν ἐπίσης τὴν κακοποίηση τῆς ἱστορίας, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ συστάσεως τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους. Τὸ ἑλληνοχριστιανικὸ «σύμπλεγμα» πρέπει νά δείχνῃ ὁμοιογενές. Γι’ αὐτό οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι «ἐκχριστιανίζονται», ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἀπόστολοι «ἑλληνο- ποιοῦνται» καὶ ἡ ἑλληνικὴ ἀναζήτηση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου βρίσκει τὸν ἀπόλυτο προορισμό της στὸ θεοκρατικὸ ὀρθόδοξο δόγμα... Ὡστόσο τέτοιες καὶ παρόμοιες κινήσεις δὲν δύνανται νὰ ἀποτελέσουν πρόσκομμα –ἂν καὶ τὸ ἐπιδιώκουν– πρὸς τὴν ἀπρόσκοπτη ἔρευνα τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ ἑλληνικοῦ παρόντος. Ἡ Διεθνὴς Ἐξου- σία δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ χαίρεται, διότι πλάι στὸ τέλεια ὑποταγμένο σ’ αὐτὴν κρατικὸ κατεστημένο βρίσκει ὡς «ἀντίπαλό» του κι ἕναν σύμμαχο ἀπ’ τὰ παλιά. Παρ’ ὅλα ταῦτα ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς μ’ ὅλες τὶς θεωρητικὲς καὶ πρακτικὲς διαστροφὲς ποὺ ἔχει ὑποστῆ, εἶναι σήμερα παγκόσμιος, κυρίαρχος γιὰ ἕναν καὶ μοναδικὸ λόγο: Συ- ναποτελεῖται ἀπ’ ὅ,τι ἀληθινὸ –μὲ τὴν ἔννοια τῆς διαχρονικῆς ἀξίας– παρήγαγε ἡ ἀνθρώπινη νόηση στὸ ἱστορικὸ διάβα της. Πρόοδος, ἐξέλιξη δίχως Ἑλλάδα δὲν νο- εῖται. Γι’ αὐτὸ τὸ μόνο ζητούμενο γιὰ τὸν σημερινὸ Ἕλληνα εἶναι νὰ γνωρίζῃ τὸ ἀληθινὸ Χθὲς ποὺ εἶναι δικό του, καὶ τοῦ τὸ ἀποκρύπτουν ἢ ἀλλοιώνουν, ὥστε νὰ μπορέσῃ νὰ ἀποκαθάρῃ τὸ Παρὸν ἀπὸ αὐτὴν τὴν κακοδαιμονία, ποὺ συνεκέντρωσε ἡ παρά- δοξη ὅσο καὶ τραγικὴ πορεία τῆς φυλῆς του τὶς δύο τελευταῖες χιλιετίες. Μόνο ἔτσι θα μπορέσῃ νὰ δημιουργήσῃ καὶ πάλι, νὰ πρωτοστατήσῃ ξανὰ στὸ παγκόσμιο γί- γνεσθαι. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἱστορικό του χρέος καὶ γι’ αὐτὸ προσπαθεῖ μὲ τὶς ὅποιες δυ- νάμεις του καὶ ὁ «Δαυλός», ἀγνοώντας τοὺς ἐκ προοιμίου καταδικασμένους στὴ σύγ- χυση καὶ πιστεύοντας ὅτι οἱ ἀναγνῶστες του τὸ χρέος αὐτὸ τὸ ἔχουν κατανοήσει. Εἰδάλλως ἡ συνέχιση τῆς παρουσίας του δὲν θὰ εἶχε κανένα ἀπολύτως νόημα. Πολὺ σύντομα θὰ δοθῇ ἡ ὁριστικὴ μάχη μεταξὺ Πολιτισμοῦ καὶ Ἐξουσιασμοῦ σὲ παγκό- σμια κλίμακα, καὶ ἡ ἱστορικὴ αὐτογνωσία καθίσταται τὸ ἰσχυρότερο ὅπλο αὐτῆς τῆς μάχης. Παν. Λ. Κουβαλάκης