ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Τὸ ὑγρὸν πῦρ γνώριζαν οἱ Ἕλληνες τοῦ ε´ π.X. αἰῶνος Κύριε διευθυντά, Ὅπως ἀναφέρεται στὴν Βυζαντινὴ Ἱστορία, τὸ ὑγρὸν πῦρ φέρεται ὡς ἀνακάλυψη ἑνὸς Ἕλληνος μηχανικοῦ ἐκ Συρίας τὸν 6ον ἢ 7ον αἰῶνα μετὰ Χριστόν. Τὸ ὑγρὸν πῦρ ἦτο ἕνας σωλῆνας μεταλλικός, ποὺ ἐκτόξευε πῦρ, τὸ ὁποῖο ἐδημιουργεῖτο ἀπὸ τὴν καῦσιν εὐφλέκτων ὑλῶν ὅπως π.χ. πίσσας, νάφθας κ.λπ. Χάρις εἰς αὐτὸ τὸ περίφημο ὅπλο οἱ Βυζαντινοὶ ναυμάχοι κρατοῦσαν μακρυὰ ἀπὸ τὴν πρωτεύουσά τους – τὴν πόλη ποὺ ἵδρυσε ὁ Βύζας ἀπὸ τὰ Μέγαρα – τοὺς ἐχθρικοὺς στό- λους. Ὅμως διαβάζοντας κανεὶς τὸν Θουκυδίδη καὶ δὴ στὸ βιβλίο Δ´, παράγρ. 100, ποὺ ἀναφέ- ρεται στὴ μάχη τοῦ Δηλίου μεταξὺ Ἀθηναίων καὶ Βοιωτῶν στὸν 9ο χρόνο τοῦ Πελοποννησια- κοῦ Πολέμου, διαπιστώνει πὼς αὐτὸ τὸ ὅπλο στὴν οὐσία εἶναι ἐφεύρεση τῶν ἀρχαίων Ἑλλή- νων καὶ δὴ τῶν Βοιωτῶν. Πλέον συγκεκριμένα στὴν μάχη τοῦ Δηλίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται κο- ντὰ στὸν Ὠρωπὸ τῆς Ἀττικῆς, οἱ Ἀθηναῖοι εἶχαν κατασκευάσει ἕνα ὀχυρό, τὸ ὁποῖο ἄντεχε ἱκανοποιητικὰ στὶς ἐπιθέσεις τῶν Πελοποννη- σίων καὶ τῶν συμμάχων τους Βοιωτῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἤθελαν τὸ ὀχυρὸ αὐτὸ μέσα στὴν ἐπικράτειά τους. Ἔτσι ἀπεφάσισαν νὰ τὸ καταστρέψουν χρησιμοποιῶντας ὅλες τους τὶς δυνάμεις. Ἀφοῦ λοιπὸν προσπάθησαν νὰ τὸ κυριεύσουν μὲ διά- φορα μέσα, πέτυχαν τελικὰ τὸν σκοπό τους, φέρ- νοντας μία πολιορκητικὴ μηχανὴ κατασκευα- σμένη μὲ τὸν ἑξῆς τρόπο: Πριόνισαν κατὰ μῆκος ἕνα μακρὺ δοκάρι καὶ ἀφοῦ τὸ ἔσκαψαν ἀπὸ μέ- σα ὁλόκληρο, σχηματίζοντας κοιλότητα, ἑνώ- σανε πάλι τὰ δύο κομμάτια, δημιουργῶντας ἔτσι ἕνα εἶδος φλογέρας. Ἔπειτα στὴν μία του ἄκρη ἐκρέμασαν μὲ ἁλυσσίδες ἕνα καζάνι (λέβητα) καὶ προσάρμοσαν στὴν ἴδια ἄκρη ἕνα σιδερένιο ἀκροφύσιο, τὸ ὁποῖο ἔγερνε πρὸς τὸ καζάνι. Ἐπίσης ἐπενδύσανε μὲ σίδερο καὶ ὁλόκληρο σχεδὸν τὸ δοκάρι. Τὴν μηχανὴ αὐτὴ τὴν μετέ- φεραν μὲ κάρρα (ἅμαξες) ἀπὸ μεγάλη ἀπόστα- Πορεία μὲ πυξίδα τὸ ἑλληνικὸ ἔνστικτο Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὸ ἄρθρο «Μῦθοι καὶ σκοπιμότητες γύρω ἀπὸ τὴν Ἅλωση»τοῦ κ. A. Κουκοβίστα («Δαυλός», τεῦχος 218, σελὶς 13841) ἔχω νὰ ἀντιτάξω τὰ ἑξῆς: •Δούκας(ἱστορικὸς τῆς Ἁλώσεως): «...καταστρωθεῖσα γὰρ ἡ θάλασσα τοῖς ἱστίοις τριακοσίοις τῶν Τούρκων καὶ πέντε μεγίστοις τῶν νηῶν, ἐξήπλωτο ἡ θάλασσα ὡς χέρσος καὶ ὑπὸ τῶν βελῶν οὐδὲ τὰς κώπας ἠδύνατο καταφέρειν ἐν τοῖς ὕδασιν· οἱ δὲ τῆς νηὸς ὡς ἀετοὶ ὑπόπτεροι ἄνωθεν, ὡς κεραυνοὺς τὰ βέλη τῶν τζαγρῶν κατέ- πεμπον καὶ τὰς σκευὰς ἀπέλυον, καὶ φόνος οὐκ ὀλίγος τῶν Τούρκων ἐγένετο».Ἀκο- λουθεῖ τὸ τέχνασμα τῶν πολιορκητῶν, νὰ εἰσαγάγουν τὰ πλοῖα ἐντὸς τοῦ κόλπου διὰ χέρσου ὁδοῦ. Τὰ δύο ἀνωτέρω εἶναι χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα ἐκ πολυσελίδων περιγραφῶν τῆς πολεμικῆς πλευρᾶς τῆς πολιορκίας. Κατὰ τὸν κ. Κουκοβίσταν ἡ ἄμυνα ἦτο «ἀνύπαρκτη»καὶ «οὔτε φαίνεται νὰ ἐδόθησαν τόσο γενικευμένες λυσσώδεις μά- χες». �