Ἡ διαστρέβλωση τῆς Ἱστορίας παλαιὰ καὶ σημερινὴ «συνταγὴ» τῆς Ἐξουσίας Κάθε προσπάθεια ἐπιβολῆς κάποιου ἰδεολογικοῦ ἢ θρησκευτικοῦ δόγμα- τος συνοδεύεται ἀπὸ τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας: Εἶναι ἀδύνατον νἀ ἐπιτευχθῇ ἡ εὐρεῖα ἀποδοχή τους, χωρὶς προηγουμένως νὰ ἀλλάξῃ ἡ εἰκόνα τοῦ παρελθόντος, ποὺ ὣς ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἴσχυε. Πρέπει νὰ φτειαχθῇ ἕνα «νέο παρελθόν», γιὰ νὰ νομιμοποιήσῃ στὴ συνείδηση τῶν ἀνθρώπων τὸ «νέο παρόν». Ἡ πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ ὑποταγὴ οὐδέποτε ἤρκεσε ἀπό μόνη της, γιὰ νὰ ἐπιβάλῃ τὸ δόγμα. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἔπρεπε νὰ ἁλωθοῦν οἱ ἀνθρώπινες συ- νειδήσεις, νὰ καταστραφῇ ὁ φαντασιακὸς κόσμος ποὺ περιεῖχε ἡ ἱστορικὴ μνή- μη, καὶ σ’ αὐτὸ τὸ δημιουργηθὲν κενὸ νὰ «ἐπικαθήσῃ» ἡ νέα ἰδεολογία. Αὐτὴ ἡ φασιστικὴ καὶ ἀπάνθρωπη ἐξουσιαστικὴ μέθοδος ἐφαρμόστηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ἀπ’ τοὺς ἐπιβαλόντες τὸν χρι- στιανισμὸ τῶν πρώτων μετὰ Χριστὸν αἰώνων. Μιλοῦμε καὶ γράφουμε σήμερα γιὰ τὸν σύγχρονο ἀνθελληνισμὸ καὶ τὰ κυρίαρχα ἱστορικὰ δόγματα ποὺ προβάλλει («Ἀφροκεντρισμός», «Πανσουμερισμός», «Φοινικισμός», «Ἐξ Ἀνατολῶν τὸ φῶς»). Κανένα ἀπὸ τὰ παραπάνω ἱστορικὰ δόγματα δὲν ἔχει τίποτα νὰ προ- σθέσῃ στὸ «ἔργο» τῶν χριστιανῶν ἀπολογητῶν τοῦ 2ου καὶ 3ου μ.X. αἰώνων. Προκάλεσε σάλον ἡ «Μαύρη Ἀθηνᾶ»τοῦ Μάρτιν Μπερνάλ. Τίποτε ὅμως δὲν προσθέτει στὰ «ἐπιχειρήματα» τοῦ Τατιανοῦ, τοῦ ἐπισκόπου Ἀντιοχείας Θεο- φίλου ἢ τοῦ Κλήμεντος Ἀλεξανδρείας. Λέγεται συνήθως, πὼς ἡ ἄνοδος τοῦ Σιω- νισμοῦ τὸν 20ὸ αἰῶνα ἐξέθρεψε τὸν μισελληνισμό. Κανένας ὅμως σύγχρονος Ἑβραῖος ἢ σιωνιστὴς δὲν μπόρεσε νὰ φτάσῃ τὸν μισελληνισμὸ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Γιὰ τὸν Θεόφιλο Ἀντιοχείας τὸ ἀνθρώπινο γένος ἐμφανίζεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀνατολή: «Μετὰ δὲ τὴν πλάση τοῦ ἀνθρώπου ὁ Θεὸς ἐξέλεξε γι’ αὐτὸν τοποθεσία στὶς Ἀνατολικὲς περιοχὲς διακεκριμένη γιὰ τὸ φῶς... εἰς τὴν ὁποίαν ἔθεσε τὸν ἄνθρωπον» («Πρὸς Αὐτόλυκον» B19). Οἱ Ἕλληνες γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ἀπολογητές, ὅπως καὶ γιὰ τοὺς σύγχρονους ἀνατολιστές, ἔκλε- ψαν τὰ πάντα ἀπ’ τοὺς Ἑβραίους ἢ ἀπ’ τοὺς ἄλλους Ἀνατολίτες καὶ τὰ ἐνεφά- νισαν ὡς δικά τους:«Ἕλληνες κλέπται πάσης γραφῆς»,διακηρύσσει ὁ Κλήμης Ἀλεξανδρείας («Στρωματεῖς» 1,5). Καὶ λίγο παρακάτω γράφει: «Ἀφοῦ ἀπέ- δειξα σαφῶς, καθὼς νομίζω, ὅπως ἔχει εἰπωθῆ, ὅτι κλέφτες σύμφωνα μὲ τὸν Κύ- ριο ὑπονοοῦνται οἱ Ἕλληνες, ἑκούσια ἀφήνω τώρα τὶς δοξασίες τῶν φιλοσόφων. Γιατί, ἄν παραθέταμε καὶ τὰ λόγια τους, δὲν θὰ προφθάναμε –συναθροίζοντας μεγάλο πλῆθος ἀποσπασμάτων– νὰ δείξουμε, πώς ἀπ’ τὴν βαρβαρικὴ φιλοσο- φία ἦλθε ἡ σοφία στοὺς Ἕλληνες»(«Στρωματεῖς» 5, 14). Ὁ μέγας ἀπολογητὴς Τατιανός, ζῶντας κι αὐτὸς τὸν 2ο μ.X. αἰῶνα, κηρύσσει: «Οἱ Ἕλληνες οὔτε εἶχαν οὔτε δημιούργησαν τίποτε δικό τους, ἀλλὰ ὅλα τὰ πα- ρέλαβαν ἀπὸ τοὺς βαρβάρους, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ προξενήσουν κακά·»Συ-