ΓΕΛΟΡΑΜΑ Στὰ ἀθέατα λιμανάκια τῆς Χηνίτσας Τρέμε, Θανάση Νακόπουλε! Νέος ἀστὴρ τῆς εἰδικότητός σου ἐμφανίστη- κε στὸ στερέωμα «καιόμενος ὡς λαμπὰς» καὶ ἀπειλεῖ νὰ σὲ θέσῃ στὸ ἡμίφως τῆς Μπουρδολογικῆς Ἐπιστήμης, τὴν ὁποία ἕως τώρα μὲ πάθος ὐπηρέτη- σες δημοσιεύοντας στὸν «Δ» τὰ πορίσματα τῶν ἐρευνῶν σου. Εἶναι γνήσιος ἀπόγονος τῶν Φοινίκων, ὅπως κατηγορηματικὰ δηλώνει ὁ ἴδιος. Μιλᾶμε γιὰ πολὺ προχωρημένο μυαλό, τόσο προχωρημένο ποὺ δὲν ἄντεξε τὴ στενό- τητα τῶν κρανιακῶν ὀστῶν του καὶ δραπέτευσε, ἂν κρίνω ἀπὸ τὸ ἄρθρο του σὲ δύο συνέχειες, παρακαλῶ (!), στὸ αὐτοαποκαλούμενο «ἀπαγορευμένο πε- ριοδικό», τόσο ἀπαγορευμένο ποὺ κυκλοφορεῖ ἑβραίως (παρντόν, «εὐρέως» ἤθελα νὰ πῶ). Τὸ διαβάζει καὶ ἡ Βουντοῦ Μπουμποῦ, ἡ χαρτοκαφεμάντις τῆς γειτονιᾶς μου. Στὸ ἐν λόγῳ ἔγκριτο ἔντυπο λοιπὸν ὁ προαναφερθεὶς ἀρθρογράφος τοῦ περιοδικοῦ ὀρθοτομεῖ ἀναφορικὰ μὲ τὸ σοβαρώτατο καὶ νευραλγικὸ ζήτημα τῆς σχέσεως μεταξὺ Μινώων, ἐκπεσόντων ἀγγέλων καὶ ἐξωγήινων, ποὺ τόσο πολὺ διχάζει τὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη καὶ ἀποτε- λεῖ τὸ sine qua non γιὰ τὴν κατανόηση καὶ κατάκτηση τῆς ἑλληνικῆς μας αὐτογνωσίας. Στὸν πρόλογό του γράφει μεταξὺ ἄλλων: «καὶ ἐγὼ ὅλο ἀγνάντευα ἀχόρ- ταγα μὲ μισόκλειστα μάτια, περιμένοντας, σὰν μεγάλος ρομαντικὸς ποὺ ἤμουν, τοὺς ἀρχαίους προγόνους μου. Ὅπου νά ’ναι θὰ φανοῦν οἱ φίλοι μου οἱ Φοίνικες πίσω ἀπὸ τὰ ἀθέατα λιμανάκια τῆς Χηνίτσας, τῆς γοητευτικῆς Ἑρμιονίδας, μέσα στὸ μεθυστικὸ δρόμο ἀπὸ λάμψεις, ταχύπλοοι, εὐκίνητοι, ἡλιοκαμμένοι, μελαμψοί, συλλογιζόμουν μέσα στὸ ἐξαίσιο αὐτὸ θάμβος τοῦ ναοῦ».Φαντάσου σκηνικό! Ἀκόμη καὶ τὰ μαλάκια τοῦ βυθοῦ θὰ ἀνατρί- χιαζαν ἀπὸ συγκίνηση. Βέβαια τὸ μόνο ποὺ ἐνδέχεται νὰ δῇ ὁ ὀνειροπόλος μας «ἱστορικὸς» εἶναι κανένα σαπιοκάραβο γεμᾶτο μὲ ἐξαθλιωμένους λα- θρομετανάστες, ποὺ οἱ νεο-Φοίνικες μᾶς στέλνουν τακτικά. Ἂν τοῦ ἀρκῇ αὐτό, ἔχει καλῶς. Πᾶμε παρακάτω στὸ περισπούδαστο κείμενο: «Κάποτε ὁ Κέηση στὶς διο- ράσεις του ἀνέφερε, ὅτι ὑπῆρχαν ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἀτλαντίδος ὑποανά- πτυκτες φυλὲς κι ἐπίσης τεράστια πτηνὰ στὴν ἤπειρο αὐτὴ καὶ ἀλλαχοῦ. Αὐτὰ δὲν ἦσαν σύμφωνα μὲ τὶς ἔρευνές μου ἰπτάμενοι δεινόσαυροι, ἀλλὰ τε- ράστιοι σταυραετοὶ μὲ ἄνοιγμα πτερῶν τεσσάρων μέτρων. Οἱ δὲ Ἄτλαντες σύμφωνα μὲ τὸν Κέηση ἐπρόκειτο νὰ τὰ ἐξοντώσουν. Τελικὰ αὐτὰ χάθηκαν μαζὶ μὲ τὴν ἀπώλεια τῆς Ἀτλαντίδας.» Γιὰ τοὺς μὴ γνωρίζοντες ὁ Ἔντγκαρ Κέηση εἶναι ὁ μουρλοκαμπέρης ποὺ εἶχε προβλέψει, ὡς νέος παλαιοδιαθη- κικὸς προφήτης ὅτι ἡ Ἀτλαντὶς θὰ ἀνεδύετο ἀπὸ τὸν ὠκεανὸ τὸ ἔτος 1968 – κι ἀκόμη περιμένουμε. Προφανῶς θὰ παρουσιάστηκε βλάβη στὸ μηχανι- σμὸ ἀνυψώσεως τῆς τεκτονικῆς πλάκας της. Ὅσο γιὰ τὴν περὶ τῶν «πτηνῶν» ἔρευνα καὶ γνώμη τοῦ ἀρθρογράφου, φρονοῦμε, ὅτι θὰ ἦταν τιμὴ γιὰ τὴν