Περὶ ἐπιστροφῆς τῶν ἐλγινείων «Φοβοῦ τοὺς Δαναοὺς καὶ δῶρα φέροντας.» Τί εἶναι αὐτὴ ἡ ξαφνικὴ νέα βαβούρα γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν μαρμάρων τοῦ Παρθενῶνος; Γιατὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ νεοεμφανιζόμενοι κάθε μέρα... προστάτες τοῦ πολιτισμοῦ, αὐτοὶ ποὺ μὲ ὀξέα καὶ συρματόβουρτσες κόντευαν νὰ τὰ κάνουν ἁπλοῦς ὄγκους; Τὰ χάλια τοῦ Ἐξουσιασμοῦ· ποὺ προσπαθεῖ νὰ βρῇ κάποια λύ- ση, γιατὶ εἶναι ἐξίσου δικοί του καὶ αὐτοὶ ποὺ τὰ διεκδικοῦν. Διότι δὲν ἔχουν καταλάβει αὐτοὶ ποὺ τὰ διεκδικοῦν, τί θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν, γιὰ νὰ ἔχουν αὐτὸ τὸ δικαίωμα, ἀλλιῶς δὲν ξεχωρίζουν καθόλου καὶ ἁπλῶς θὰ προσθέσουν ἄλλη μιὰ κλοπὴ τῶν ἄτυχων μαρμάρων... Εἶναι εὐνοϊκὸ τὸ κλῖμα γιὰ τὴν κυβέρνηση – λένε –, ποὺ θὰ μπῇ στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη... Μὰ δὲν ντρέπονται, ὅταν εἴδαμε τί κάνουν γιὰ τὸ Μου- σεῖο τῆς Ἱστορίας τῆς Εὐρώπης καὶ ποιᾶς ἐθνικότητας ἦταν αὐτὸς ποὺ προσπάθησε νὰ τὸ «ὀργανώσῃ»; Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ στὰ δικά μας πο- λιτιστικὰ πράγματα. Θὰ ἔπρεπε πρὸ πολλοὺ ὅλο τὸ λεκανοπέδιο τῆς Ἀττικῆς νὰ κηρυχθῇ ἀρχαιολογικὸς χῶρος, νὰ μὴν χτίζουν ἐκκλησίες μὲ μάρμαρα καὶ νὰ μὴν ἔχουν τροφοδοτήσει... ἀσβεστοκάμινα μὲ ἀρχαιότητες. Εἶμαι βέβαιος, ὅτι τοὺς ἐνοχλεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἑκατομμύρια μάτια τὰ βλέπουν τώρα ἐκεῖ ποὺ εἶναι. Θέλουν νὰ τὰ περιορίσουν στὴν Ἑλλάδα, καὶ μὲ τὴν ἀσυδοσία ποὺ ἐπικρατεῖ στοὺς ἀρχαιολογικούς μας χώρους καὶ τὰ μουσεῖα νὰ περιορίσουν μὲ τὶς ἀπεργίες τῶν φυλάκων καὶ τὰ κα- μώματά τους τὴν ἀπρόσκοπτη ἐπίσκεψη. Ἄκου συνδικαλισμὸς στὸν Φειδία τῶν κομματικὰ διωρισμένων χωρὶς κανένα κριτήριο ἀξιολόγη- σης. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀρχαιολόγοι τί κάνουν; Μήπως κι αὐτοὺς δὲν τοὺς ἔχουν τυφλώσει μὲ τὴν καραμέλλα τοῦ ἑλληνοχριστιανισμοῦ; Ὅταν ὁ μετροπόντικας ἔφτυνε – καὶ φτύνει ἀκόμη – κεφάλια ἀγαλμάτων καὶ γέ- μισαν τὰ ξένα μουσεῖα καὶ οἱ ἰδιωτικὲς συλλογὲς θραύσματα, ποιά ἡ ἀντίδρασή τους; Νὰ τὰ ἀφήσουν ἐκεῖ ποὺ εἶναι – μήπως ἔχουν σκηνοθετήσει καὶ κανέ- να «ἀτύχημα» κατὰ τὴ μεταφορά, γιατὶ ὅλοι αὐτοὶ γνωρίζουν πολὺ καλὰ τὴ θεωρία τῆς «τελικῆς λύσης»... Νά μείνουν ἐκεῖ ποὺ εἶναι· καὶ κανεὶς Γραικύλος ἀπὸ μωροεθνικισμό, ὁ ὁποῖος εἶναι κατὰ βάθος ἑβραιοχριστιανικός, ρωμαίικος, δηλαδὴ στε- ρεῖται ἐκεῖνο ποὺ θὰ τὸν ἔκανε νὰ καταλάβῃ τὴν παμμέγιστη Ἀρχαία Τέ- χνη, νὰ μὴ φωνάζῃ χωρὶς νὰ ξέρῃ. Ἂς πάῃ στὸ Βυζαντινὸ Μοσεῖο, τοῦ ἀρκεῖ. Παντελῆς Γλάρος