O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἡ μετάνοια Ἄ! Δὲν μπορεῖτε νὰ μὴν εἶστε εὐτυχισμένοι, ποὺ τὸ εἴδατε κι αὐτὸ ποὺ μέχρι πρό- τινος ἐφάνταζε ἀδιανόητο. Ποιό; Μὰ τὸν Πάπα νὰ ζητᾶ συγγνώμη. Βέβαια, γιὰ νὰ εἶμαι εἰλικρινής, ἀκόμη δὲν κατάλαβα γιὰ ποιὸ πρᾶγμα. Ἴσως νὰ εἶμαι λίγο βλάξ, ἀλλὰ νά, σὰν πολὺ γενικόλογο δὲν σᾶς φάνηκε τὸ κείμενο καὶ κομμάτι περιεκτικό – τόσο, ποὺ νὰ ἀναρωτιέσαι τί στὴν εὐχὴ ἤθελε νὰ πῇ. Προσωπικὰ δηλαδὴ θὰ ἤθελα ν’ ἀκούσω κάτι γιὰ κεῖνο τὸν ἔρημο τὸν Ἰωάννη Χούς, ποὺ τὸ 1415, ἐπειδὴ εἶχε τὴν ἀτυχῆ ἔμπνευση νὰ διαφωνήσῃ μὲ τὸν Ἰωάννην ΚΓ´ γιὰ δογματικὰ ζητήματα, τοῦ προέκυψε ἕνα μικρὸ ἀτύχημα: τὸν ἔκαψαν ζωντανό. Καὶ νὰ συναγωνίζεται τὸ χριστεπώνυμο πλῆθος, ποιός θὰ φέρῃ τὰ πιὸ πολλὰ ξύλα. Καὶ βέ- βαια δὲν ἦταν μόνον ὁ Χούς. Καὶ κάθε ἄλλος Χριστιανός, ποὺ παρεξέκλινε ἔστω καὶ κατὰ ἕνα κόμμα ἀπὸ τὰ χριστιανικὰ θέσφατα, αἰσθανόταν τὴν καυτὴ ἀγκαλιὰ τοῦ Λα- τερανοῦ καὶ εἶχε ἀνάλογη τύχη μὲ τὸν ἀείμνηστο Χούς. Ὅμως ἡ Καθολικὴ Ἐκκλη- σία, ὅπως ξέρετε, προστάτευσε καὶ τὶς ἐπιστῆμες. Ἄ! Βέβαια... Ἐναγκαλίζετο κάθε νέα θεωρία. Ἀλλὰ μὲ ἐναγκαλισμὸ βόα σφιγκτῆρα. Βγῆκε καὶ ὁ ἐρίφης ὁ Γαλιλαῖος νὰ μᾶς πῇ, ὅτι ἡ Γῆ γυρίζει, καὶ τὸ μετάνοιωσε πικρά. Καθότι τὸν κάλεσαν γιὰ «ἕνα καφεδάκι» στὴν Ἱερὰ Ἐξέταση καὶ τὸν ἄρχισαν ποῦ σὲ πονεῖ καὶ ποῦ σὲ σφάζει. Στὸ ἀτράνταχτο ἐπιχείρημα τῶν ἱεροεξεταστῶν «θὰ σοῦ κάψουμε τὸ σῶμα, γιὰ νὰ σώσουμε τὴν ψυχή σου», σὰν νὰ τὸ καλοσκέφτηκε: προκειμένου νὰ γίνω ντονέρ, δὲν πάει στὸ διάβολο. Ὑπέγραψε ἐκεῖ μιὰ δήλωση, ὅτι ἡ Γῆ εἶναι καρφωμένη, καὶ καθάρισε. Ὅμως καὶ ὅλο τὸ ἱερατεῖο ἀπὸ τοὺς καρδιναλίους μέχρι τὸν ἔσχατο διάκονο εἶχαν τεράστιες ἀνθρω- πογνωστικὲς γνώσεις. Ψάχναν οἱ ἄνθρωποι νὰ βροῦν τὰ ἐπὶ Γῆς ὄργανα τοῦ Σατανᾶ. Ἀμάν, ἔτσι κι ἤσουν λίγο ἰδιόρρυθμος ἢ εἶχες κάποιο σημάδι ἀπὸ γεννησιμιοῦ σου ἢ τίποτε ἐλιὲς στὸ σῶμα. Μὲ τελείως δημοκρατικὲς διαδικασίες σὲ ὠνόμαζαν μάγο ἢ μά- γισσα. Ναί! τοὺς ἔκαναν ψητούς, ἀφοῦ πρῶτα ὡμολογοῦσαν ἀβίαστα καὶ ἐλεύθερα τὴν σχέση τους μὲ τὸν Ἔξω ἀπὸ ἐδῶ, δεμένοι στὸν τροχὸ μὲ τὰ καρφιά καὶ μ’ ἕνα σιδερέ- νιο στεφάνι νὰ τοὺς διατρυπᾶ τὸ κρανίο. Φυσικά, ἐπειδὴ ὅλοι θέλαν τότε νὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο, τὸ Βατικανὸ «τύπωσε» συγχωροχάρτια, μὲ τὰ ὁποῖα ἔναντι ἁδρᾶς ἀμοιβῆς ὁ ἀγοράζων ἀποκτοῦσε I.X. σύν- νεφον παρὰ τῷ Ἀνάρχῳ, μὲ τὸν ὁποῖον μποροῦσε νὰ παίζῃ καὶ τάβλι. Καὶ ξαμολύ- θηκαν οἱ πωλητὲς ἀνὰ τὴν Εὐρώπη διαλαλῶντας τὴν πραμάτειά τους: «Ἐδῶ τὰ ὡραῖα συγχωροχάρτια», «Ἐδῶ τὰ καλὰ συγχωροχάρτια» κ.λπ. Κι ὅταν κάπου ἀντάμωναν δυὸ πωλητές, ἔπεφταν καὶ κάποιες «ψιλὲς» γιὰ τὸ ποιὸς εἶχε τὰ καλύτερα. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ Ἐκκλησία ἀγαποῦσε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, Χριστιανοὺς καὶ μή. Φυσικὰ θὰ πρέπει νὰ θυμηθοῦμε καὶ κάτι ἑκατοντάδες χιλιάδες ἀδικοσφαγμένους ἰθαγενεῖς τῆς Ἀμερικῆς, ποὺ δὲ γούσταραν νὰ τοὺς σώσουν τὴν ψυχὴ σώνει καὶ ντὲ οἱ ἱεραπό- στολοι. Τώρα θὰ μοῦ πῆτε, ποῦ τὰ θυμήθηκα ὅλ’ αὐτὰ τὰ παμπάλαια. Ναί! Ἔχετε δί- κιο. Καλύτερα νὰ θυμηθοῦμε τὶς εὐλογίες τοῦ Πάπα στὸν Μουσσολίνι, ποὺ μὲ τὸ κουκορδᾶτο τῆς Ρώμης τὸ Βατικανὸ ἔγινε ἀνεξάρτητο κράτος μὲ ἰδιαίτερα προνό- μια. Ἀκούσατε, ρὲ παιδιά, ὁ Πάπας ν’ ἀναφερθῆ σ’ ὅλα αὐτὰ καὶ δὲν τὸ κατάλαβα, ἢ μήπως μᾶς δούλεψε «ψιλὸ γαζὶ» ὁ μεγάλος; Γιῶργος Πετρόπουλος