Γιὰ τὴν Ἑλένη, καὶ μόνο γι’ αὐτὴν Παρατηρώντας τὴν πολιτικὴ καθημερινότητα καὶ ἀκούοντας τὴν πολιτικὴ μωρολογία τοῦ καιροῦ μας, ὁπότε κάθε δημόσια πράξη καὶ κάθε δημόσιος λόγος σχετίζονται μὲ τὰ χρηματιστήρια, τὴν ONE, τὸν πληθωρισμό, τὴν «ἀνάπτυξη», τὸν «ἐκσυγχρονισμό», τὸ ἀκαθάριστο ἐθνικὸ προϊόν, τὰ ἐπιτόκια, τὸ ἐθνικὸ εἰσόδημα, τὰ ταμεῖα κ.λπ., δια- πιστώνει κανεὶς τὸ ἀβυσσαλέο χάσμα ποὺ ἔχει ἀνοιχθῆ μεταξὺ τῆς ση- μερινῆς ἰδεολογίας -ἀξιολογίας τῆς ἀνθρώπινης ὁμάδας- πολιτείας- κοινωνίας καὶ τῆς ἀντίστοιχης πολιτικῆς ἀντιλήψεως τοῦ Παρελθό- ντος· μιᾶς ἀντιλήψεως, μέσα στὴν ὁποία οὔτε κἂν σὰν ἔννοιες ὑπῆρχαν οἱ προαναφερθεῖσες κυρίαρχες ἀξίες (ἢ στόχοι) τῆς σημερινῆς πολι- τικῆς δραστηριότητας (στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸν Πλανήτη ὁλόκληρο). Εἶναι δύσκολο νὰ ἀποφύγουμε τὴν «συγχρονοποίηση» πράξεων καὶ ἀξιῶν ἄλλων ἐποχῶν ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι τόσο βαθιὰ ἔχουμε βουλιάξει μέ- σα στὴν πνευματικὴ μιζέρια τῆς ἐποχῆς μας.Καὶ χρησιμοποιοῦμε ὡς κριτήριο γιὰ τὰ κίνητρα τῶν ἀποφάσεων καὶ τῶν πράξεων τῶν πα- λαιῶν ἀνθρώπων τὴν σημερινὴ χυδαία σκοποθηρία τῆς δικῆς μας ψυ- χικῆς φτώχειας. Ἔτσι οἱ σύγχρονοι ἱστορικοὶ θεωροῦν ὡς «πραγματικὴ» αἰτία τῆς ἐκστρατείας τῶν Ἑλλήνων στὴν Τροία τὸν ἔλεγχο τῶν Στενῶν τῶν Δαρδανελλίων γιὰ τὴν ἐλεύθερη μεταφορὰ τῶν σιταριῶν τῆς Νότιας Ρωσσίας στὴν Ἑλλάδα:Δηλαδὴ τὴν οἰκονομικοποίηση τῶν πάντων (προϊὸν τῆς ἀποκτηνώσεως τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου, ποὺ περιώρισε τὶς φιλοδοξίες του, καὶ συνεπῶς τὴν ποιότητα ζωῆς του, στὸ ἐπίπεδο τῆς ἁπλῆς ἱκανοποιήσεως τῶν πολλῶν, ἀλλὰ μόνο ζωϊκῶν, ἀναγκῶν του) τὴν ἐπιρρίπτομε καὶ στοὺς Ὁμηρικοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς ταυτί- ζουμε μὲ τοὺς οἰκονομίστικους ἑαυτούς μας, γιατὶ δὲν μποροῦμε νὰ δοῦμε ἄλλα εἴδη ἀνθρώπων ἐκτὸς ἀπὸ τὸν homo œconomicus. Ἀλλὰ οἱ δεκάδες ἡγέτες τῶν Ἀχαιῶν, ποὺ λένε χιλιάδες λέξεις καὶ πράττουν χιλιάδες πράξεις, ὅπως καταγράφονται αὐτὲς στὴν Ἰλιάδα, δὲν εἶχαν οὔτε μία ἰδέα γιὰ τὴν κατάκτηση οἰκονομικῶν στόχων, δὲν εἶπαν οὔτε μία φράση ποὺ νὰ σχετίζεται μὲ τὸ ἐμπόριο καὶ δὲν ἔκαναν οὔτε μία μάχη ποὺ νὰ ἔχῃ οἰκονομικοὺς στόχους. Γιὰ τὴν Ἑλένη ἔγι-