ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἑλληνοποίησε τοὺς καταστροφεῖς τοῦ Ἑλληνισμοῦ Κύριε διευθυντά, Σήμερα διάβασα στὸν ἑλληνόφωνο τύπο τῆς Νέας Ὑόρκης ἄρθρο ὑπὸ τὸν τίτλο «Τιμήθηκε ὁ βυζαντινολόγος A. Γκιγιοὺ» στὸ Παρίσι ἀπὸ τὸν πρέσβυ τῆς Ἑλλάδος στὴνΓαλλία ἐξ ὀνόματος τοῦ προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας. Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω, γιατί ἡ Ἑλλάδα βραβεύει κάποιον «γιὰ τὴν προσφορά του στὴ μελέτη καὶ στὴν ἔρευνα τῆς βυζαντινῆς ἱστο- ρίας». Ὁ Ἑλληνισμὸς πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι ὑπε- ρήφανος γιὰ τὸ Βυζάντιο, ὅσον ἀφορᾷ στὴν ἑλληνικότητα καὶ τὴν ἱστορία του;Τὸ Βυζάντιο ἐπέφερε τὴν μεγαλύτερη καταστροφὴ στὸν πο- λιτιστικὸ καὶ ἱστορικὸ μας εἶναι. Ἡ φιλοσοφία, οἱ ἐπιστῆμες, τὰ ἔργα τέχνης τῆς Περγάμου, τῆς Ἐφέσου (Ἀρτεμίσιο, ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα τοῦ τότε κόσμου), τῆς Καππαδοκίας, τῆς Ἀντιόχει- ας καὶ τόσων ἄλλων ἑλληνικῶν πόλεων κατε- στράφησαν «εἰς δόξαν Χριστοῦ». Οἱ φιλοσο- φικὲς σχολὲς τῶν Ἀθηνῶν καὶ ὅλων τῶν ἄλλων πόλεων ἔκλεισαν. Οἱ Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες στα- μάτησαν. Γιατὶ ἔτσι πίστευεν ὁ μέγας Γρηγόριος ὅτι θὰ σταματήσῃ τὴ διάδοση τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος (καὶ τὸν τιμοῦμε σὰν Ἕλληνες στὶς 30 Ἰανουαρίου ὡς προστάτη τῶν Ἑλληνικῶν Γραμμάτων – ἂν εἶναι δυνατόν!). Ὁ σημερινὸς Ἕλληνας δὲν ξέρει οὔτε τί πιστεύει οὔτε τί κά- νει. Οἱ Βυζαντινοχριστιανοί κατέστρεψαν ὅ,τι ἦταν ἑλληνικό, ὁτιδήποτε εἶχε πνεῦμα ἐλευθε- ρίας καὶ ἀλήθειας γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Κάποιος ἱστορικὸς ἔχει γράψει ὅτι, «ἂν τὸ Βυζάντιο κρα- τοῦσε ἄλλα 100 χρόνια, δὲν θὰ εἶχε μείνει τίπο- τα Ἑλληνικό». Ὁ φανατισμός μας σὰν χριστιανῶν καὶ ὁ φό- βος γιὰ τὴν «ὀργὴ τοῦ Θεοῦ» δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ μπορέσουμε νὰ δοῦμε αὐτὸ ποὺ θαμπώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ λέγεται ἀλήθεια καὶ νὰ ἐλευθερω- θοῦμε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ ψέματος καὶ τῆς ἀπάτης. Μὲ ἐκτίμηση Γεώργιος Χατζησταυρίδης Ἀστόρια, NY, ΗΠΑ Τὰ Ἀρβανίτικα πανάρχαιη παραφθορὰ τῆς Ἑλληνικῆς Στὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ τοῦ A.Π.Θ. κ. K. Θανασουλόπουλου σχετικὰ μὲ τὴν ἐτυμολο- γία - ἑρμηνεία τῆς λέξεως «Δελφοὶ» («Δαυλός», 219, σλ. 13921-4) γίνεται ἀναφορὰ στὴν κατὰ Ἀρ. Κόλλια ἐτυμολογικὴ προσέγγιση (del+φάος = δελφοί), ἡ ὁποία καὶ προσπερ- νιέται, γιὰ νὰ καταλήξῃ ὁ κ. K.Θ. στὴν ἐπικρατέστερη κατ’ αὐτὸν πρόταση:δέελον - φάος = δελφοί.Ἂς μοῦ ἐπιτραποῦν κάποιες (ἐπιβοηθητικὲς) παρεμβάσεις: 1. Ὁ κ. καθηγητὴς δὲν ἐντόπισε στὰ λεξικὰ ποὺ χρησιμοποίησε τὴ λέξη del. Εἶναι φα- νερό, ὅτι δὲν γνωρίζει τὰ Ἀρβανίτικα οὔτε τὴ σημερινὴ Ἀλβανικὴ (κυρίως τὶς διαδικα- σίες «μετάπλασης» τῆς δεύτερης). Στὴν Ἀρβανίτικη (ποὺ δυστυχῶς κανένα Πανεπιστή- μιό μας δὲν φρόντισε γιὰ τὴ σύνταξη ἑνὸς ὠργανωμένου λεξικοῦ της, ἀδιαφορῶντας πλή- ρως γιὰ τὸ δυναμικὸ τμῆμα τῶν Ἑλλήνων Ἀρβανιτῶν, ποὺ ἀρκετὰ ἔχει προσφέρει στὸ Ἔθνος) ὑπάρχει ἡ λέξη ντίελλ (diell)= ὁ Ἥλιος. Οἱ Ἀρβανίτες, σύμφωνα μὲ τὴν θρη- σκευτικὴ θεώρησή τους, ἀφιερώνουν τὴ σημαντικώτερη μέρα τῆς ἑβδομάδος, τὴν ἀργία ἂς ποῦμε, στὸν Ἥλιο: ἒ ντίελ (e diell) = τοῦ Ἥλιου (νὰ θυμηθοῦμε: Sunday, κατὰ τὸν βο- ρειοευρωπαϊκὸ παγανισμό). Ἡ ἑπόμενη, μετὰ τὴν ἀφιερωμένη στὸν Ἥλιο, ἡμέρα εἶναι �