TA ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΕΣ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ Σχόλιο στὸ ἔργο τοῦ Ἠλία Τσατσόμοιρου [Ὁ «Δ» εἶχε δημοσιεύσει στὴ σελίδα 8240 τοῦ τεύχους 142 (Ὀκτώβριος 1993) τὴ «Γενεσιουγὸ Γεωμετρικὴ Μήτρα» τῶν 24 γραμμάτων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου, τῆς ὁποίας φω- τοτυπία δημοσιεύουμε στὴν ἑπόμενη σελίδα. Ὁ κ. Νικόλαος Βασιλάκης στὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ ἐπιλαμβάνεται τοῦ ἰδί- ου θέματος καὶ διατυπώνει κάποιες ἐνδιαφέρουσες ἑρμηνευ- τικὲς προεκτάσεις. Οἱ καμπυλόγραμμες μορφὲς τῶν γραμμά- των B, Θ, O, P κ.λπ., ὅπως τὶς ἀντιλαμβάνεται ὁ κ. N.B., δὲν ἀνατρέπουν τὴν γεωμετρικὴ ὑπόστασή τους (μολονότι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔγραφαν συνήθως εὐθύγραμμα – γωνιώ- δη– τὰ γράμματα: B,£,O,Ρκ.λπ.] Ὡς ἔναυσμα τῆς παρακάτω διατυπουμένης σκέψεώς μου ἔλαβα τὴν ἀναφερόμενη πρό- ταση (παρμένη ἀπὸ τὸ διάλογο τοῦ Πλάτωνα «Κρατύλος») ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Ἠλία Τσα- τσόμοιρο, συγγραφέα τοῦ βιβλίου «Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. –Ἀπὸ τὸν ἔλλοπα θηρευτὴ μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Διός. – Ἡ ἀποκωδικοποίηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου», ἐκδ. «Δαυλὸς» 1991, ποὺ ἔχει ὡς τὰ ἑξῆς:«Τὸ ὄνομα “ἄνθρωπος” σημαί- νει, ὅτι μόνον ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ὅλα τὰ ζῷα ὠνομάσθη ὀρθὰ “ἄνθρωπος”, διότι ἐξετάζει μὲ προσοχὴ (καὶ ἀναλογίζεται ἀργότερα) ὅσα ἔχει ἰδεῖ (ἀναθρῶν ἃ ὄπωπε)». Στὸ γράμμα Αλοιπὸν ἔχουμε μία γεωμετρικὴ ἀπεικόνιση τῆς ὀπτικῆς ἱκανότητας ἑνὸς τυχόντος ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος καθήμενος ἐπάνω σὲ ἕνα ὕψωμα (βουνό) παρατηρεῖ ἢ «ἐξε- τάζει μὲ προσοχὴ»κατὰ τὸν Τσατσόμοιρο τὸν ἀνοικτὸ ὁρίζοντα κάτω. Ἔχουμε δηλαδὴ τὸν γραφικὸ σχηματισμὸ ἑνὸς ἰσοσκελοῦς τριγώνου, ποὺ τὰ δύο του ἄκρα ἐκτείνονται στὸ ἄπειρο, ξεκινώντας ἀπὸ μία μηδενικὴ γωνία ὁράσεως, ποὺ ὅλο καὶ αὐξάνεται, ἕως ὅτου σταματήσῃ σὲ κάποιο φυσικὸ ὅριο πέρα στὸν ὁρίζοντα π.χ. μία ὀροσειρά. Τὸ ὀπτικὸ σύμ- βολο ποὺ δηλώνει αὐτὴν τὴ διακοπὴ τῆς ὁράσεως λόγῳ ἀντικειμενικῶν δυσκολιῶν, εἶναι ἡ ὁριζόντια γραμμή, ποὺ σὲ κάποιο σημεῖο ἑνώνει τὶς δύο πλευρὲς τοῦ τριγώνου. Μήπως καὶ τὰ ὑπόλοιπα γράμματα ἀποτελοῦν γεωμετρικὲς ἀπεικονίσεις; Οἱ πρόγονοί μας τῆς κλασσικῆς ἀρχαιότητας χρησιμοποιοῦσαν μόνο τὴν μεγαλογράμ- ματη (κεφαλαῖα) γραφὴ στὰ κείμενά τους (A, B, Γ, Δ, E, Z, H, Θ, I, K, Λ, M, N, Ξ, O, Π, P, Σ, T, Y, Φ, X, Ψ, Ω). Ἐδῶ ὅμως βλέπουμε ὁλοφάνερα, ὅτι οἱ κατασκευὲς αὐτὲς ἔχουν νὰ κάνουν ἄμεσα μὲ τὴν γεωμετρία. Ἔχουμε ἆραγε ἐμεῖς τὸ δικαίωμα, αὐτὸ τὸ γεγονὸς νὰ τὸ ἀναγάγουμε σὲ σύμπτωση; Στὰ «Μουσεῖα λόγου» (μὲ μεγάλη πιθανότητα ἀπὸ ἐκεῖ ἐκπορεύθηκε καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἀλφάβητο) γνώριζαν τὴν Εὐκλείδεια Γεωμετρία πρὶν ἀπὸ τὸν Εὐκλείδη. (Ὁ Εὑκλείδης σύμφωνα μὲ ὅλους τοὺς ἱστορικοὺς τῶν Μαθηματικῶν ἁπλῶς