Ὁ τρόμος τοῦ Γιαχβικοῦ «μηδενὸς» Ἂν ὁ ἄνθρωπος κατορθώσῃ μὲ τὴν ἀποκωδικοποίηση τοῦ γενετικοῦ του ὑλικοῦ νὰ κατασκευάζῃ ἀνθρώπους (ἤδη τὸ πέτυχε σὲ διάφορα εἴδη ζῴων), τότε φτάνει στὴ θέωση, ἀφοῦ κατακτᾶ τὴ δυνατότητα τοῦ «Θεοῦ» νὰ δίνῃ ζωή. Ἂν κατορθώσῃ νὰ θέσῃ σὲ λειτουργία καὶ τὸ ὑπόλοιπο 90% τοῦ ἀνθρω- πίνου ἐγκεφάλου, ποὺ τώρα εἶναι ἀνενεργό, τότε οἱ δυνατότητες κατανόησης τοῦ κόσμου γίνονται ἄπειρες. Καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα θὰ μπορῇ νὰ ἀναπαράγῃ ἐγκαίρως τὰ κύτταρα τοῦ σώματός του, ἀποφεύγοντας ἔτσι τὸ γῆρας καὶ τὸ θάνατο. Τὰ παραπάνω σενάρια, ποὺ πρὶν λίγες δεκαετίες ἐμφανίστηκαν στὸ λεγόμενο χῶρο τῆς «ἐπιστημονικῆς φαντασίας», σήμερα βρίσκονται ἤδη ἐντὸς τῶν ἐρευνητικῶν ἐργαστηρίων, καὶ ἀναμένουν τὴ πραγμάτωσή τους. Πόσο σοφὸς καὶ ἀληθινὸς ὅμως εἶναι ὁ δρόμος αὐτός, ποὺ ἄνοιξε ἡ σύγ- χρονη ἐπιστήμη, ἀναλαμβάνοντας μάλιστα νὰ ὁδηγήσῃ σ’ αὐτὸν ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα; Ἀπαλλάχθηκε ἡ σύγχρονη σκέψη τελικῶς ἀπ’ τὴ Θεο- κρατία καὶ τὸ Δόγμα (στόχος ποὺ ἀποτέλεσε καθολικὸ αἴτημα τοῦ Εὐρω- παϊκοῦ Διαφωτισμοῦ) ἢ παραμένει, τοὐλάχιστον γνωσιολογικά, ἄβουλο ἕρμαιό τους; Καθένας γνωρίζει, πὼς φυτὰ καὶ ζῷα ἀναπαράγονται, «κατασκευάζουν» δηλαδὴ ἀπογόνους καὶ ἔτσι διαιωνίζονται. Ὁ ἄνθρωπος - προϊὸν γενετικοῦ ἐργαστηρίου θὰ εἶναι μία πρωτότυπη τεχνικὴ κατασκευή, ἀλλὰ μᾶλλον τίποτε παραπάνω. Αὐτὸ δηλαδὴ ποὺ θὰ πετύχῃ μία ὁμάδα ἐπιστημόνων ἐργαζόμε- νη ἀδιάκοπα γιὰ πολλὰ χρόνια, τὸ κατορθώνει ἕνα ὁποιοδήποτε θηλαστικό, ἔχοντας μάλιστα ἐνσωματωμένη καὶ ὁλόκληρη τὴ «γνώση» τῆς φυσικῆς προ- σαρμογῆς, ποὺ ἀπέκτησε στὴ μακροχρόνια ὕπαρξή του ἀπὸ συστάσεως τοῦ εἴδους του. Ὅπως καὶ γιὰ τὴν λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου. Ἄν, ὅπως λέγεται, μόνο τὸ 10% τῆς οὐσίας του λειτουργῇ, τότε τὸ ὑπόλοιπο 90% λόγῳ ἀχρη- στίας θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξαφανιστῇ. Ἀντιθέτως ἡ ἐγκεφαλικὴ οὐσία συνεχῶς αὐξάνει. Φαίνεται λοιπόν, πὼς ἡ φαινομενικὴ ὑπολειτουργικότητα ἐξασφα- λίζει τὴν ὁμαλὴ λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου. Οἱ πρῶτοι Εὐρωπαῖοι διαφωτιστὲς τοῦ 18ου αἰώνα ὑποστήριξαν, ὅτι τὸ ἀνώτατο σημεῖο γνώσης, ὅπου μπορεῖ νὰ φτάσῃ ὁ ἄνθρωπος, εἶναι ἡ κατα- νόηση τῆς νομοτέλειας ποὺ ἐπικρατεῖ στὴ φύση. Καὶ πίστευαν, πὼς στὴν οὐσία τῶν πραγμάτων δὲν μπορεῖ νὰ φτάσῃ ἡ ἀνθρώπινη λογική. Δύο αἰῶνες