Ἡ ἔκθεση γλυπτῶν τῆς Γαβριέλλας Σίμωση (1926-1999) Ἀλίμονο ἂν ἡ Τέχνη ἀπομονωμένη σὲ μιὰ ἔκθεση βυθιζόταν στὸν ἐπαγ- γελματισμὸ καὶ στὴν προπαγάνδα τοῦ Συστήματος, γιὰ νὰ ποῦμε τὰ πράγ- ματα μὲ τ’ ὄνομά τους καὶ νὰ ἔχωμε σωστὲς ἐκτιμήσεις. Ὑπάρχουν δύο μὴ ἀναμίξιμοι κόσμοι, ἀπὸ τὴ μιὰ ἡ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὰ ὑπόλοιπα, ποὺ τὴν περιέχουν χωρὶς νὰ τὰ περιέχῃ. Ἔτσι ξελαφρωμένοι μπαίνομε στὸ παλιὸ ἐργοστάσιο καὶ νῦν χῶρο τῆς Σχολῆς Καλῶν Τεχνῶν, ὁδὸς Πειραιῶς 256, ὅπου εἶναι ἡ ἔκθεση τῶν γλυ- πτῶν τῆς Γ. Σίμωση, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὸ Ἀλιβέρι τῆς Εὔβοιας. Λυπᾶμαι, γιατὶ ὁ αἰσθητικὸς ὄγκος δὲν ἐπιδέχεται παραμόρφωση μὲ φω- τογραφίες ἢ κάτι ἄλλο, καὶ ἔτσι δὲν ἔχω νὰ σᾶς προσφέρω εἰκόνα. Τὰ ἐκθέ- ματα ὑπενθυμίζουν γενικῶς πρόσωπα ἢ μέλη ἀρχαίων ἀγαλμάτων σὲ εὑρη- ματικοὺς συνδυασμούς, ὥστε ἡ κρυάδα ἀπὸ τὴ φυγὴ τῆς Ἀρχαίας Τέχνης νὰ ἀναμιχθῇ μὲ Παρισινὲς «τεχνοτροπίες», ὅπως ἀναπότρεπτα πεθαίνει ὁ καλλιτεχνικὸς «κόσμος» τους... Ὅμως ἐκεῖνο ποὺ καθηλώνει εἶναι μιά με- γάλη κεφαλὴ ἀνθρώπινη, ποὺ στὸ πρόσωπό της ἀκουμπᾶ ἕνας ἀδυσώπητος κυβικὸς ὄγκος, ὅπως ἀκριβῶς βάζομε ἕνα τάκο στὸν τροχὸ ἑνὸς βαρυφορ- τωμένου αὐτοκινήτου, γιὰ νὰ μὴν τὸ πάρῃ ἡ κατηφόρα. Ὁ «τάκος» καλύ- πτει ἐφαπτόμενος ὅλο σχεδὸν τὸ πρόσωπο, ὅπως ἡ γροθιὰ ἑνὸς πυγμάχου, ὅπου ἐκείνη τὴ στιγμὴ ὅλα σταματοῦν. Ἡ ἀκινησία πουθενά δὲν ὑπάρχει στὴ φύση, μόνο στὴν ἀνθρώπινη νόηση, ἐκεῖ ὅπου παραβιάζεται καὶ τὸ ὅριο τῆς ταχύτητας τοῦ φωτός, ποὺ ἰσχύει στὸ Σύμπαν. Αὐτὲς εἶναι οἱ ἀνεξερεύνη- τες ἰδιότητες τῆς νόησης, ὅπως ὅταν μὲ κάποιο χαρτὶ περιτυλίγωμε, ἂς ποῦμε, ἕνα κουβάρι σπάγγο, τὸ ὁποῖο χαρτὶ εἶναι μὲν μεγαλύτερο ἀπὸ τὸ κουβάρι, ὄχι ὅμως καὶ ἀπὸ τὸ σπάγγο ποὺ περιέχει... Τὸ ἔργο λέγεται «Ἡ Σιωπή», ὅπου τὸ σχῆμα τῆς κεφαλῆς μὲ τὴν πλαστι- κότητά του δείχνει σιγή, τὴν ὁποία ἐπιβάλλει ὁ ἀδυσώπητος ὄγκος τοῦ κύ- βου ποὺ καλύπτει τὸ πρόσωπο. Ὅταν ὅλα ἔχουν σταματήσῃ... σιγὴ... ἢ σιω- πή! Καὶ εἶναι ἡ Πρωτογενὴς Σιωπή, ὅπου ἀπ’ τὴν ἰδέα της πῆρε τὴν ὑπό- στασή του τὸ οἰκεῖο συναίσθημα. Φθάνει τὸ γλυπτὸ αὐτὸ τὴν Πρωτογενῆ Σιωπή! Μιὰ σιωπή, ποὺ καμμιὰ ἐπανάσταση δὲν θὰ ἀπότρεπε. Εἶναι ἡ Ἀνυ- ποχώρητη Σιωπή, ποὺ δὲν ὑπάρχει τρόπος ἀποφυγῆς της. Ἐδῶ ἡ Τέχνη χρησιμοποιεῖ τοὺς ἀληθινοὺς κωδικοὺς τῆς Φύσης, καὶ γι’ αὐτὸ σῴζεται καὶ δὲν καταποντίζεται στὸ ἀναπόδεικτο ὑπερπέραν, τὴν μεταφυσική. Λεωφό- ρος, ποὺ χάραξε ἡ Ἀρχαιότης καὶ ὁδηγεῖ στὴ Φύση, στὸν Πρωτομάστορα! Παντελῆς Γλάρος