Ὃ ἁρχαϊος Ἱμλληνιιὸς Μιονοφαϊσόε, ϑραιὺ τὴ πεωπσφῃ ας «Πίο Διαθήραης» ΝΑ ΑΠΟΒΛΗΘΗ ΤΟ ΕΒΡΑ΄ΓΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ἵναι ψεῦδος, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἦσαν εἰδωλολάτρες καὶ ὅτι ἐπίστευ- ο. εἰς πολλοὺς θεούς, ἐνῷ δῆθεν οἱ Ἑδραῖοι ἦσαν μονοθεϊστές. Τὸ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦσαν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι ἔδωσαν εἰς τὸν κόσμον τὸν μονοθεϊσμόν. Τὸ Ἑλληνικὸν Πνεῦμα ὄχι μόνον ἀπεκάλυψε τὴν οὐσίαν καὶ τὴν προέλευσιν τῶν ὄντων, ἀλλὰ ὁ Ἕλλην μύστης Ὀρφεὺς εἰς τὶς θουνοπλαγιὲς τῆς Ροδόπης καὶ τοῦ Αἵμου ἑδραίωσε τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸν Θεὸν καὶ μὲ τὸν ᾿Ορφικὸν ἱερὸν λόγον πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸ 1700 π.Χ. ἐθεμελίωσε τὶς ρίζες τοῦ µο- νοθεϊσμοῦ, ὥστε ἡ Ἑλλάδα νὰ εἶναι ἡ χώρα ὅπου ἐγεννήθη ἡ ἔννοια τῆς παγχο- σμίου αἰτίας. ἡ ἔννοια τοῦ ἑνὸς Θεοῦ. Ὁ Ἰωάννης Δ. Πασσᾶς μὲ μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς ἀπέδειξε, ὅτι οἱ Ὕμνοι τοῦ ᾿Ὀρφέως διετυπώθησαν τὸ 11.835 ἔτος π.Χ. («Ὀρφικά», ἐκδόσεις Ἡλίου, σελ. 102). Ὁ Ὀρφεὺς εἰς τὸν μύστην τῶν Δελφῶν ἀποκαλύπτει τὸ πρῶτο μεγάλο ἀπόρ- ϱητο, ὅτι: «ἕνα μονάχα ὄν δασιλεύει εἰς τὸν δαθὺ οὐρανὸν καὶ μέσα εἰς τὴν ἄδυσ- σο τῆς γῆς, ὁ δροντερὸς Αίας, ὁ αἰθέριος Δίας,.... ἕνας δασιλιᾶς, μία ἐξουσία, ἕνας θεός, ἕνας μεγάλος διδάσκαλος». Ὁ Ὀρφεὺς εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἐθεμελίωσε τὴν ἔννοιαν τῆς ἑνότητος τοῦ σύμπαντος εἰς τὸν ἕνα καὶ μοναδικὸν Θεόν: «Εἷς θεός, εἷς κόσμος», «Διὸς δ᾽ ἐκ πάντα τέτυκται...», «Εἷς Ζεύς... εἷς θεὸς ἐν πάντε- σι», «Ἔστιν δὲ πάντων ἀρχὴ Ζεύς». Ἡ θεολογία τοῦ 'Ομήρου, διαποτισμένη ἀπὸ τὸ Ὀρφικὸν πνεῦμα, ἐπροσωπο- ποίησε τὴν ὑπέρθεον ἔννοιαν τοῦ ὑψίστου ὄντος καὶ ἀτένισε τὸν ἕνα ὕψιστον Θεόν -τὸν Δία, ὅπου εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ Ὁμηρικοῦ Πανθέου ἀναφέρεται: «Ζ εὲ πατρί»: αὐτὸς ποὺ ὡς θεὸς ὅλα μπορεῖ νὰ τὰ κάμνῃ: «Θεὸς δέ... δύναται γὰρ ἅπα- ντα» (Ὁμήρου ᾿Οδύσ. Ἑ 440 καὶ 445). ὍὉ Ἡσίοδος ἐκήρυττε τὸν Δία ὡς ὕψιστο ὄν, ὡς ἄρχοντα καὶ ὡς πρωταρχικὸν δασιλέα τῶν θεῶν: «Μέγ᾽ ἄναξ, θεῶν πρότερος δασιλεύς», «θεῶν ἀθανάτων ὅα- σιλεὺς» καὶ «θεῶν δασιλεὺς καὶ ἀνθρώπων» ἢ «πατὴρ θεῶν τε καὶ ἀνθρώπων». Ὃ Πυθαγόρας ἀπὸ τὴν Σάμον (580-500 π.Χ.) ἦτο διαποτισμένος ἀπὸ τὴν ᾿Ορφικὴν Θεογονίαν τοῦ ᾿Αριθμοῦ, καὶ ἔτσι οἱ Πυθαγόρειοι ἐκαλοῦντο Ὄρφι- κοί, (Πυθαγόρου, «Χρυσᾶ Ἔπη», ἔκδοσις Παπύρου ᾿Αθηνῶν, σελ. 23, 1938). Ὁ Πυθαγόρας ἐπρέσδευε τὸν ἕνα θεόν. ᾿Απὸ τὴν Βιδλιοθήκη τῶν Ἑλλήνων Πατέ- ρων (ἔκδοσις ᾿Αποστολικῆς Διακονίας, τόμος Δ΄, σελ. 27, στίχος 32) καὶ συγκε- κριμένα ἀπὸ τὸν Ἰουστῖνο, εἰς τὸν λόγον του τὸν προτρεπτικὸν «πρὸς “Ελληνας» διαδάζομε γιὰ τὸν Πυθαγόρα ὅτι: «Περὶ ἑνὸς θεοῦ φρονῶν φαίνεται», δηλαδὴ φαίνεται ὅτι (ὁ Πυθαγόρας) πιστεύει ἕνα θεόν. Εἶναι γνωστό ᾿ς ὅτι ἡ μονάδα συμ- θολίζει εἰς τοὺς Πυθαγορείους τὸν Θεόν, καὶ ἐδίδασκεν ὁ Πυθαγόρας ὅτι τὸ Ἕνα, ἡ Μονάδα, εἶναι ἡ ἀρχὴ ὅλων τῶν πραγματων: «Ἔν ἀρχὰ πάντων» (Πρό-