Ἢ καταδίκη τῆς δεισιδαιμονίας ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Σκέψη καὶ ἡ ἀναθίωσή της ἀπὸ τοὺς Ρωμιοὺς Σύμφωνα μὲ ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους τὰ ἑξῆς τρία χοι- νωνικὰ φαινόμενα, α) ἡ εἰδωλολατρία, 6) ἡ φυσεοφοθία (πα- γανισμὸς) καὶ γ) ἡ μαγεία ἀποτελοῦσαν µέρη τῆς πνευματικῆς μάστιγας πού ὠνομαζόταν γενικὰ δεισιδαιμονία. Εἰδικὰ ἡ δεισιδαιμονία ἦταν διαδεδομένη ἀνάμεσα στοὺς ἀπαίδευτους ἀνθρώπους ἀνεξάρτητα κοινωνικῆς τάξης καὶ οἰκονομικῆς ἐπιφάνειας, κυρίως στοὺς ᾿Ανατολικοὺς λαοὺς (Αἰγύπτιους, Φοίνικες κ.λπ.). Τὸ ἴδιο ἀκριθῶς συµθαίνει καὶ σήμερα. Ὁ Πλούταρχος λέει σχετικὰ μὲ ὅσους θεοποιοῦν ἀπὸ τὸν φόδο τοῦ ἀγνώ- στοῦ τὶς δυνάμεις τῆς φύσης: «Ὅποιος ὅμως φοθᾶται τοὺς θεοὺς φοδᾶται τὰ πάντα, τὴ γῆ, τὴ θάλασσα, τὸν οὐρανό, τὸ σκοτάδι, τὸ φῶς, τὸν θόρυδο, τὴ σιωπή, τὸ ὄνειρο» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περὶ δεισιδαιμονίας», 165Ε). Ὁ Πλούταρχος στὸ χριστιανικὸ δίλημμα «Κόλαση ἢ Παράδεισος», ποὺ κα- τρύχει τοὺς ἀνθρώπους καὶ δίνει στὸν κλῆρο θεϊκὴ ἐξουσία μέσῳ τῆς «ἄφε- Τὸ «Τίμιο Ἐύλο» καὶ οἱ μεσαιωνικὲς ἐπιθιώσεις Κάποιος, λέει, Βυξαντινὸς αὐτοκράτορας γύρω στὸ 1400 μ.Χ. τοὺς ἔδω- σε τὸ «Τίμιο Ἐύλο». ᾿ Αλήθεια ποῦ τὸ δρῆκε; Λὲς στὸν ἑαυτό σου: Τώρα ἐγὼ τί ρόλο παίξω µέσα σ᾽ αὐτὸν τὸν περίγυρο, ποὺ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέ- ση μὲ τὴν πραγματικότητα; Οἱ γίγαντες τοῦ πνεύματος τῆς Αρχαιότητας, καταξιωμένοι μὲ τὸ ἀνυπέρόλητο ἔργο τους, εἶναι οἱ μόνοι ἐξουσιοδοτη- μένοι ἀπὸ τὸν Λόγο, ποὺ οἱ ἴδιοι, κοινωνώντας μ’ αὐτόν, διατύπωσαν, νὰ προσδιορίζουν τὴ Φύση, δεδομένου ὅτι ἡ θεοκρατία γενικῶς ἀποτελεῖται ἀπὸ τελείως ἄσχετα πρὸς τὴ Φύση ἄτομα, ποὺ καμμία ἐξουσιοδότηση δὲν ἔχουν, αὐτοανακηρυχθέντες ἐκ τοῦ πονηροῦ ἀπὸ προφῆτες ἕως μάγοι στὸν ἀνύπαρκτο κόσμο τοῦ «Ὑπερπέραν», μεσάζοντες μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, τοῦ θεοῦ τῆς φαντασιακῆς ἀντίληψης τοῦ Σύμπαντος. »