γ-ἰ Ἐκεῖ ὅπου «ἀνθεῖ» φαιδρὰ ἀμυγδαλέα... ο 0 γράφων ξεκίνησε νὰ συντάσσῃ αὐτὸ τὸ ἄρθρο στὰ τέλη τοῦ Αὐγούστου, ὅταν πλέον ὁ πρῶτος γύρος τῶν ἐξαλλοτήτων τῆς ἰουδαιόφρονος Ἐκκλησίας χατὰ τοῦ ἐπίσης καὶ ἐξ ἴσου ἰουδαιόφρονος Νεοελληνιχοῦ Κράτους εἶχε ἡμιολοχληρωθῆ, σὲ παραλληλία θεδαίως πρὸς τὴν ἐπίσης ἡμιολοχλήρωση τῆς ἀποδασώσεως τῆς χώρας μας γιὰ ἐφέτος τουλά- χιστον ἀπὸ τὴν ἐμπρηστικὴ παραφροσύνη καὶ µεθοδικότητα, τῆς ὁποίας ἡ «ἀγαθοεργὸς» ἀπο- τελεσματικότητα γιὰ τὸ 2000 ὑπῆρξε ἑξαπλάσια (1) τοῦ προηγουμένου ἔτους. Τὸ πιὸ πρόσφατο πάντως ποὺ ἐνθυμοῦμαι, εἶναι μία ἐπιστολὴ τοῦ κ. Χριστόδουλου πρὸς τὸν ὑπουργὸ Παιδείας καὶ Θρησκεύματος, στὴν ὁποία διεκήρυσσε τὸ ἀλαζονιχὸ ἀλλὰ καὶ γελοῖο, ὅτι ἀντὶ τοῦ µαθή- ματος τῶν Θρησχευτιχῶν ἔπρεπε νὰ ἐξαιρεθοῦν ἀπὸ τὶς μαθητικὲς ἐξετάσεις ἡ... Φυσική χαὶ τὰ... ᾿Αρχαῖα Ἑλληνικὰ (..), καθὼς ἐπίσης καὶ δύο µεγάλες πυρχαϊὲς ποὺ κατέστρεφαν ἐπὶ ἡμέρες τρία ἱερὰ ἑλληνικὰ ὄρη (ἱερὰ τουλάχιστον γιὰ τοὺς προγόνους µας), τὸ Μαίναλον, τὸ Λύκαιον καὶ τὸ Παγγαῖον. Αὐτὸ τὸ καλοκαίρι ὁ ἔμφρων ἄνθρωπος εἶδε ἐξαιρετικῶς ἐφιαλτικὰ πράγματα καὶ γεγονότα (ὅπως λ.χ. τὴν κακοποίηση πυροσθεστῶν ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ χωρίου ᾽Αμυγδαλέα Θεσσα- λίας, ἐπειδὴ θεωροῦσαν ὅτι οἱ ξυλοκοπηθέντες... δὲν ἔσθηναν σωστὰ τὴν φωτιά). κυρίως ἐφιαλ- τικά στὸ ἐπίπεδο τῆς ἀνθρωπίνης λογικῆς φύσεως καὶ ἐκφράσεως, τῆς διαλεκτικῆς δυνατότη- τος ἀλλὰ καὶ νοημοσύνης καθεαυτῆς. Αὐτὸ ποὺ οὐσιαστικῶς ἐφάνη µέσα ἀπὸ μία σειρὰ παρα- λόγων γεγονότων, ἦταν περισσότερο µία ἐπιθεθαίωση τῆς πολὺ θασικῆς ἀρχῆς, ὅτι οἱ ἄνθρω- ποι ποὺ στεροῦνται παιδείας, καὶ ἄρα δυνατότητος γιὰ ἀνάλυση καὶ ἐντοπισμὸ αἰτίων, ἢ γιὰ ἀνα- γνώριση ἱεραρχήσεων ποὺ ὀφείλουν νὰ σεθασθοῦν, ἢ γιὰ ἀντικειμενικὴ ἀντίληψη μέσῳ τῆς ἐκλογικεύσεως, πάντοτε διαπράττουν ἀκρότητες καὶ χινοῦνται ἀτάκτως πρὸς τὸν παραλογισμὀ. Κάποιος ἄλλωστε μπορεῖ νὰ ἰσχυρισθῇ, ὅτι «ξέρει τί κάνει» µόνον, ὅταν ἔχῃ τὴν δυνατότητα νὰ καταλαδαίνῃ τοὺς λόγους τῶν πράξεών του καὶ νὰ προδλέπῃ μάλιστα καὶ τὰ ἀποτελέσματα αὐτῶν, δύο προὔποθέσεις ἐντελῶς ἀνύπαρκτες γιὰ αὐτὸν ποὺ στερεῖται παιδείας. Ὁ γράφων πρὸ πολλοῦ θεδαίως, κυρίως µέσα ἀπὸ τὰ γραπτὰ τῶν Στωικῶν, ἐγνώριζε τὴν πιὸ πάνω ἀρχὴ περὶ τοῦ ἀπαιδεύτου ἀνθρώπου, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ μπορῇ νὰ χατανοῇ εὐχόλως καὶ μὲ μαχροθυμία τὸ γιατὶ οἱ παράλογοι πράττουν τὰ παράλογα, ὅπως καὶ ἐγνώριζε µέσα ἀπὸ τὴν προσωπικῆ ἐμπειρία τὸ ὅτι ἀποτελεῖ ἀπέραντο σφάλμα ἡ ὑπεραγαθὴ πεποίθηση πὼς ἡ λογικὴ ἐπιχειρηματολογία εἶναι τάχα ὄργανο πειθοῦς γιὰ τοὺς πάντες, ἢ πώς, ὅταν κάποιος στριμώχνεται στὴ γωνία ἀπὸ τεχμηριώσεις καὶ ἐπιχειρήματα, ποὺ τοῦ σαρώνουν τὴν μέχρι τότε θέση του, ὀφείλει νὰ παραδεχθῇ ὅ ὅτι ἐπίστευε λάθος. πράγματα (ἀντιθέτως, τότε εἶναι ποὺ ἐπιτίθετ μποροῦσε ὡστόσο ἐπ᾿ οὐδενὶ νὰ φαντασθῇ, ὅτι περισσότερο ἀπὸ ἕναν αἰῶνα μετὰ ἀπὸ τὴν ἐκστό- μισή της θὰ ἐφάνταζε τόσο ξεπερασμένη καὶ χιλιοδιαψευσθεῖσα ἡ ὑπεραισιόδοξη διακήρυξη τοῦ Ἐμμανουὴλ Ροΐδου («Θρησχευτικοϊστορικαὶ Μελέται», 1868), ὅτι τάχα «οἱ χαρµόσυνοι οὗτοι ἦχοι (τοῦ ξεπεράσματος τῆς θεοκρατίας καὶ τοῦ Μεσαίωνος) ἀγγέλουσιν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἰα- θεὶς τέλος πάντων τῆς φοδερᾶς νόσου τοῦ Μεσαιῶνος, τῆς ὑπερφυσικῆς µονοµανίας, ἔπαυσε θεωρῶν τὴν φύσιν ὡς σατανικήν, ἑαυτὸν ὡς διεστραμμένον, τὴν ἀπόλαυσιν ἁμαρτίαν καὶ τὰς ὀρέ- ξεις του ὡς δαίμονας ἀκαθάρτους... Ὃ σήμερον ἄνθρωπος κατ’ οὐδέν, πλὴν τοῦ ὀνόματος, δια- φέρει τοῦ πάλαι “Ἕλληνος. Καθὼς ἐκεῖνος, στρέφει ἐρωτευμένον πρὸς τὴν φύσιν ὄλέμμα, πε- οιέογως τοὺς νόμους αὐτῆς ἀνερευνῶν καὶ ἐκ τῆς μελέτης ταύτης ἀρυόμενος τέχνας καὶ ἐπι- στήμας... "Αν φιλόσοφός τις ἀρχαῖος, ὁ Επίκουρος ἢ ὁ Αριστοτέλης, ἀνίστατο σήμερον ἐκ νε- κρῶν, ἤθελεν εὑρεθῆ ἐν μέσῳ κύκλου συμπαθοῦς... συμμεριξομένου τὰ αἰσθήματα καὶ τὰς ἰδέ- ας του.»