14612 ΔΑΥΛΟΣ/229, Ἰανουάριος 2001 τῆς μικρᾶς ἴσως περιττῆς, ἴσως ἀναγκαίας προσω- πικῆς εἰσαγωγῆς. Γράφω λοιπόν, γιὰ νὰ ἐπισημά- νω πρὸς τὸ νοῆμον κοινὸ τοῦ «Δαυλοῦ» τὴν ὕπαρ- Ἑιν εἰς τὴν ᾿Αγγλικὴν ἀπείρως περισσοτέρων λέξε- ων προερχοµένων ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς, ἀπ᾿ ὅ,τι φα- ντάζονται ἢ ὑποψιάζονται οἱ πολλοί, ἢ ὁμολογοῦν οἱ «δάσκαλοι». Θὰ παραθέσω μερικὰ χτυπητὰ πα- ραδείγµατα, ποὺ προέκυψαν ἐκ τῆς ἐρεύνης µου: λεατι ἐξ ἀορτῆς (ἀντιμετάθεσις ὀργάνου), δοοῖ ἐκ. τοῦ δῶκος, οΚίπ ἡ σκύτη, τὸ δέρµα, ὀγαίη ἐκ τοῦ 6ρεγμὸς (ὑπαίρπε, ὂταρπε Ξ πρωτογενεῖς μορφές), μαῖο ἣ ἅτη ἡ περίφηµη τῶν ἀρχαίων, Ιἱρμί ἐκ τοῦ λύκη (τὸ κ ἐδῶ ἀνάλύεται ϱἠ!, ὅπως τὸ ἕ στὸ νύξ - πἰρ]), ιαἰμοϊπαιίοη ἐκ τοῦ ἀλήσσω, ἰυτῦο ἀπ᾿ τὴν τύρδη», Πατροοπ ἀπὸ τὴν ἅρπην. Θὰ ἐπανέλθω ἐν 6ραχεῖ μὲ κάποιαν συντοµο- γραφίαν µου εἰς ἑπόμενον τεῦχος τοῦ φίλου «Δαυ- λοῦ», ὅπου θὰ ἀναφερθῶ εἰς περισσοτέρας λέξεις μὲ ἐκτενεστέραν ἐτυμολογικὴν ἰχνηλάτησιν ὑψίστου ἱστορικοῦ περιεχοµένου, Θὰ προσπαθήσω νὰ χκα- ταδείξω, πῶς καὶ γιατί, κυρίως πῶς, µέσα ἀπὸ ποι- οὓς δρόμους καὶ ἀτραποὺς συνέδη ὅ,τι συνέδη. Μετὰ τιμῆς Ἱππόλυτος Αἶνος Ποιητὴς ἐν Νέᾳ Ὑόρχῃ Ν.Υ. 11105,ΗΠΑ Ὃ Ἡράκλειτος καὶ ὁ Ἐμπεδοκλῆς εἶχαν συλλάθει τὴν ἔννοια τοῦ ὈΝΑ Θεσσαλονίκη 22/11/00 ᾿Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Θὰ σᾶς παρακαλοῦσα νὰ δημοσιεύσετε τὸ πα- ρακάτω σημείωμά µου στὸν «Λανλό», ἂν τὸ θε- ωρῆτε δημοσιεύσιμο. Δύο ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους Προσωκρατικοὺς φιλοσόφους ἀσφαλῶς ἦταν οἱ Ἡράκλειτος καὶ Ἐμπεδοκλῆς. Διάλεξα αὐτοὺς τοὺς δύο, διότι θρῆκα μία σχέση, ποὺ τοὺς συνδέει μὲ τὸ ΝΑ. Ναί, τὸ ΡΝΑ. "Οχι δέδαια ὅτι εἶχαν κοινὸ ἢ ἴδιο ΏΝΑ. ἢ ὅτι προέρχονταν ἀπὸ τοὺς ἴδιους γονεῖς (δεδο- μένου ὅτι ἔζησαν σὲ διαφορετικἀ κατὰ 60 χρόνια διαστήματα), ἀλλὰ ὅτι εἶπαν κάτι, ποὺ μοῦ ἔφερε στὸ νοῦ τὸ ΝΑ. Ἔτσι ὁ μὲν Ἡράκλειτος εἶπε ὅτι: «ἐξ ἑνὸς πάντα καὶ ἀπὸ τὰ πάντα ἕν», ὁ δὲ Ἐμπε- δοκλῆς, φιλοσοφώντας γιὰ τὴ διαιώνιση τῶν εἰδῶν (ζωικῶν καὶ ἴσως φυτικῶν), κατέληξε στὸ ὅτι: «ἐὰν τὰ πολλὰ δὲν γίνουν ἕνα καὶ ἐὰν τὸ ἕνα δὲν γίνῃ πολλά, ἐὰν δηλαδὴ δὲν ὑπάρξῃ οιξικὴ ἐναλλαγή, δὲν ὑπάρχει διαιώνιση». Αὐτὸ τὸ ἐκρηχτικὸ ἐμπε- δόχλειο δίδαγμα, ὅπου ἐκρήγνυνται τόσο ὁ παρ- µενίδειος μονισμὸς ὅσο καὶ ὁ ἡρακλείτειος πλου- σπουδαῖο χαρακτηριστικὸ ποὺ δὲν τὸ ἔχει τὸ Θειάκι (ἢ ὁ σκόπελος Δασκαλειό, ποὺ κατὰ τοὺς ἰθακιστὲς εἶναι ἡ ἀρχαία Αστερίς), τὸ ὁποῖο προσαρμόζεται ἀπόλυτα στὸ 'Ομηρικὸ κείµενο. Λέει ὁ Ὅμηρος: «Ἔστι δέτις νῆσος μέσσῃ ἁλὶ πετρήεσσα, μεσσηγὶς Ἰθάκης τε Σαμοιότε παι- παλοέσσης ᾿Αστερίς, οὐ μεγάλη" λιμένες δ᾽ ἐνι ναύλοχοι αὐτῇ, ἀμφίδυμοι, τῇ τόν γε μένον λο- χώοντες᾽ Αχαιού», ποὺ μεταφράζεται: «Ὑπάρχει κάποιο πετρῶδες νησὶ στὴ μέση τῆς θάλασ- σας, στὴ μέση ἀκριδῶς Ἰθάκης καὶ Σάμης, πετρῶδες, ἡ ᾿Αστερίδα, ποὺ δὲν εἶναι μεγάλο, σ’ αὐτὸ ὑπάρχει λιμάνι διπλό, προσιτὸ ἀπὸ δύο μεριές, ποὺ παρέχει ἀγκυροδόλιο' ἐκεῖ τὸν πα- ραμόνεψαν καὶ τὸν περίμεναν οἱ Αχαιοί». Προκύπτει λοιπόν, ὅτι τὸ πετρῶδες αὐτὸ νησὶ εἶναι, ὅπως εἶναι πράγματι, τὸ σημερινὸ ᾿Αρκούδι (ἐνῷ δὲν εἶναι πετρῶδες τὸ Θειάκι, διότι ἔχει καὶ κάμπους - κοιλάδες), ἀπὸ τὸ ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη καὶ σήμερα ὁ ἀμφίδυμος λιμένας, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ὅμηρος, ἐνῷ οὔτε τὸ Θει- άκι οὔτε τὸ 4ασκαλειὸ ἔχουν ἕνα τέτοιο διπλὸ λιμανάκι. "Ἔπειτα λέει ὁ "Όμηρος, ὅτι ἡ ᾿Αστε- ρίς (Αρκούδι), ποὺ δρίσκεται μεταξὺ ᾿Ιθάκης (Λευκάδα) καὶ Σάμης (Θειάκι), στὴ μέση ἀκριδῶς τῆς ἀποστάσεως, δὲν εἶναι μεγάλη, ἐνῷ τὸ Θειάκι εἶναι μεγάλο νησί καὶ δὲν εἶναι στὴ μέση τῆς ἀπόστασης μεταξὺ Λευκάδος καὶ Κεφαλονιᾶς. ϐ) Ἰσχυρίζεται ὁ κ. Κουτρουδέλης, ὅτι τὸ λιμάνι τοῦ Φόρκυνος εἶναι τὸ σημερινὸ λιμάνι τοῦ »