ΕΘΑΑΙΓΑΡΙΙΚΗΙ ΣΙΚΎΟΚΗΙ Ἢ γλῶσσα κάθε λαοῦ εἶναι ἐργαλεῖο ἀλλὰ καὶ φορέας πολιτισμοῦ. Εἴτε ὡς προφορικὸς λόγος (ὁμιλία, διάλογος, συζήτηση) εἴτε ὡς γρα- πτὸς εἶναι ἡ ἔκφραση τῆς ταυτότητας τοῦ ἔθνους μαζὶ μὲ τὰ ἤθη - ἔθι- μα καὶ τὴν τέχνη - τεχνολογία του. Καὶ λαοὶ ποὺ ἔχουν κοινὲς γλωσ- σικὲς ρίζες, ἢ εἶναι συγγενικοὶ (μὲ κοινὸ δεδαίως λίκνο), ἢ λόγῳ κα- τακτήσεως ὁ κυρίαρχος ἐπιθάλλει τὴ γλῶσσα του ὅπως λ.χ. οἱ Ρω- μαῖοι στοὺς Ἴδηρες. Οἱ Σκύθες, ὁ ἀπόμακρος λαὸς («Σκυθῶν ἐρημία») τῆς Ν. Ρωσσίας, ποιά γλῶσσα μιλοῦσαν; "Οταν ἔρχονταν σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς Ἕλληνες, πῶς συνεννοοῦντο;, Δὲν γνωρίζουμε πολλὰ γιὰ τὸν ὑπερήφανο αὐτὸ λαό, Οἱ (πρώην) Σοθιε- τικοὶ ἀρχαιολόγοι ἀπὸ τὸ 1960 καὶ μετὰ θρίσκουν τάφους καὶ οἰκισμοὺς μὲ χρυσᾶ καὶ χάλ- χινα εἴδη, ὅπλα χαλύθδινα κ.ἄ. («Σκύθης σίδηρος»: Αἰσχ., «Προμ.»" «χάλυψ Σκυθῶν»). Ἢ κατεργασία τοῦ χρυσοῦ ἀλλὰ κυρίως τοῦ χάλυθος προῦποθέτει τεχνολογία καὶ ἀνάλογο πολιτισμό. Βέδαια οἱ Ἕλληνες ἀποχαλοῦσαν τοὺς Σκύθες «όαρδάρους», ὅπως καὶ ἄλλους λαούς, ἀλλ᾽ ὄχι μὲ ὑθριστικὴ/περιφρονητικὴ σημασία, ὅπως τοὺς ἀνατολικοὺς λαοὺς καὶ ἰδίως τοὺς Πέρσες μετὰ τοὺς Περσικοὺς Πολέμους. Ἢ προσφώνηση ἦταν σκωπτική, καὶ ὠνό- μαζαν ἔτσι τὶς ἀπόμακρες ἑλληνικὲς φυλές, ποὺ λόγῳ χωρο-χρονικῆς ἀπομάκρυνσης ὧμι- λοῦσαν παρεφθαρµένα ἕλληνικά, ὅπως οἱ Κάρες, οἱ Πόντιοι καὶ οἱ «όαρόαρόφωνοι ᾿Ηλεῖοι» }(Ἡσύχιος!). Καὶ σήµερα λέμε τοὺς Εὐρυτᾶνες ποὺ κόθουν τὰ φωνήεντα (π.χ. Υ ρούν)) «Κραδαρῖτες» « Κάρδανοι Ξ 6άρθαροι. «Βάρόαροι» λοιπὸν οἱ Σχῦθες, δηλ. 6οιαροὶ « θαριὰ (προφορὰ) κατὰ τοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ σεθαστοί, καθὼς ἡ ὀνομασία τους δηλοῖ σοθαρότητα: Σχύθης « σκυθρὸς -- σκυθρωπὸς « σκίζομαι. "Οχι κατηφὴς ἀλλὰ σοθαρὸς / αὐστηρὸς / ὑπερήφανος («σκυθρωπασμὸς φι- λοσόφων»). Τὸ ὄνομά του πρέπει νὰ εἶναι αὐτο-ονομασία ἀλλὰ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ τοὺς ὠνόμασαν ἔτσι, δείχνουν τὴν ἐκτίμησή τους εἴτε κατὰ τὶς συναλλαγές τους εἴτε ὅταν τοὺς χρησιμοποιοῦσαν ὡς «ὑπηρέτας τοῖς νόμοις» ἤτοι θοηθοὺς δημοσίους ὑπαλλήλους. Πράγ- ματι οἱ Σκύθες ἦσαν οἱ ἐν ᾿Αθήναις ἀστυνομικοὶ ὑπηρέτες, δικαστικοὶ κλητῆρες ἢ θοηθοὶ τῶν ἀρχόντων ἀγορανόμων. Δὲν ἦσαν λοιπὸν «δοῦλοι» (Λεξικὸ 1448]! δοοῖῖ κ.ἄ.), ἀλλὰ «δακτοφόροι» καὶ «τοξόται» (1.000 κατὰ Σούδα) δημόσιοι λειτουργοὶ. Τὰ Πελασγικὰ/ Ελληνικἁ φύλα, προτοῦ ἐξαπλωθοῦν πρὸς δυσμάς, προχώρησαν πρώι- μα θορειοανατολικὰ 2 10.000 π.Χ. (Χάρτης 1), μὲ ἀποτέλεσμα οἱ διάλεκτοι τῶν Σχυθῶν, Σαρ- ματῶν, Σακῶν νὰ διατηρήσουν τὰ ἀρχαϊκά στοιχεῖα κάνοντας δυσκολώτερη τὴ γλωσσο- λογικὴ ἔρευνα (Εἰκὼν 1). Ελ ΤΟΣ 9}} Δὲν ἀναφέρονται οἱ γείτονες, τώρα, ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες συγγραφεῖς. Πάντως τὸ ὄνομά τους εἶναι ἑλληνικό. «Βαϊρανὶ -- Νοϊρᾶ ποταμὸς « δολαῖος - ὁρμητικός.