ΑΝΟΕΙΟ ΥΙΤΙ Στὴν Πλάκα (Απόσπασμα ἐπιστολῆς τοῦ ἰταλοῦ ἑληνιστὴ καὶ ποιητὴ ΑηρεΙο Υἱ{ στὸν Φοῖβο Δέλφη): «... Τέλος, ἔλαβα τὸ «4αυλό». Πρῶτα ἀπ᾽ ὅλα θαύµασα τὴν καθάρια, κομψή τυπογραφικὴ βάση: ἕν᾽ ἀληθινὸ πετράδι τοῦ τύπου, δὲν πίστευα πὼς θὰ τυπωνόταν τόσο καλὰ στὴν Ἑλλάδα. Θαυμαστὴ ἡ μετάφρασή σου τοῦ ποιήµατός µου «Στὴν Πλάκα». Σ᾽ εὐχαριστῶ ἀκόμα καὶ γιὰ τὶς εἰδήσεις ποὺ μοῦ ἔδωσες. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ἀγαπῶ τὴν Ἑλλάδα, τὴν ᾿Αθήνα καὶ τὶς γυναῖκες της. Καὶ γνωρίζω βαθειὰ τὴν Πατρίδα σου, γιατί τὰ ὡραῖα πράγματα ἔχουν ἀξία αἰώνια. “Ὅποιος δὲν τὰ γνωρίζει παραμένει «βάρβαρος». Πολὺ ὡραῖο τὸ ἄρθρο τοῦ Γιάννη Κυριακάκου (σελ. 1227 τοῦ 4αυλοῦ) γιὰ τὴν Ποίηση καὶ τὴν ἀγάπη, ὅπου «ἡ ἀγάπη εἶναι αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ ζωή». »Θέλω τώρα νὰ σοῦ διηγηθῶ τὸ παρασκήνιο τοῦ «Στὴν Πλάκα». Διάβασα νεαρὸς τοῦ Παλα- μᾶ τὴ νουβέλλα « Ὁ θάνατος τοῦ Παληκαριοῦ» ἀπ᾿ τὸ «Γυμνὸ τραγούδι» στὴν ᾿Αθήνα, σ᾽ ἕνα κρύο χειμώνα τοῦ 1943, ὁπότε ἐγὼ ἤμουν στὴν κηδεία του. Κι’ ἔγραψα, ἔτσι στὰ πεταχτά, τὸ ποί- μα γιὰ τὸν τόπο ποὺ περισσότερο ἀγαποῦσε: Τὴν Πλάκα. Καὶ σοῦ στέλνω φωτοαντίγραφο, γιὰ νὰ δῶ πῶς τὸ συλλαμβάνεις. - » Ὅμως δὲν ὑπῆρξα πάρα πολὺ ἱκανοποιημένος: θὰ ἰδεῖς πὼς οἱ στίχοι εἶναι βαρεῖς κι᾽ ὄχι πολὺ ὡραῖοι. ᾿Εδῶ καὶ τρία χρόνια, μία νύχτα, ἐνῶ ἤμουν μὲ μιὰ φίλη σ᾽ ἐκεῖνες τὶς τυπικὲς συγ- κεντρώσεις τῆς ὁδοῦ ᾿Αδριανοῦ, ἔγραψα στὰ ἰταλικὰ καὶ στὰ γρήγορα, ἐκεῖνο τὸ ποίημα ποὺ με- τέφρασες, ποὺ ξεπέρασε κατὰ πολὺ ἐκεῖνο τοῦ 1943». |Ακολουθεῖ φωτοτυπία τοῦ ἑλληνικοῦ χειρογράφου τοῦ Απροἰο ΥΠ]: [Πέρωσων μέρες, μέσ' ἐόν ἐνδοίο σου ἰαιο Γιο πόνλα. ]ο ἱρογούξι, ζου ἔχει οἶλύσι. λάρον που καὶ λολευὶε, | Κα ἰὼν ἀγάπη ἀου-ἀγὰ πὴ ποῦ ζενᾷ αὐϊὸν ἰὸν κόσμο 4ἰθ πέλρε: λὼ, παλι ἔχεις ἀμφίσει τε ῥομομένα. Ἰὰ σπιδκια. μὲ ἰούς πρά σινους κισσδύς 4. πόδια. λὸῦ δεροῦ βράχον απορκένα, Τα. κύλία {ες κι᾿ ἐρέμδα(εν μονά χον εἰήν ἀοίροφεγγιό. Κι ἐκεῖνα δὴν Ίζνοη “λους ἔδιναν σε δένα. Κι. ἀνά εἰουνες νὰ δοία. }ὴ παληὰ. δν παλια, Ί[λα κα. στοῦ ἀκόμο- ἀνίνη χοῦν Λυπη εροὶ σκαπου δυρίοι καὶ. φλογισμένοι αὐ ἰά. ἰούφκωκο. Ἶς χρόνια, ζαναζοῦν Η κ λα σσυκ] Ίορφη ΜῊ ἐλεόνερη χωρο δεσμό Κι ἀπάνω οἰκο λνω ένες πέϊρες λῆς ἀννηφοριῶλ Και σἷἁ σἱενά. δρομάκια. |... ἰσκιοσίρωμένα, Μές ἀπ᾿ 1. μιπρούνίζινο. δ ολιδιο. λῶν μονα σἱηρῶν ἢ 6ὸ α ἔν ἀνε αχνει ὄλοένα. Καὶ σεἴς Ἰλυκρε» δρυ σοῦλεν καὶ, κομσιάνευ Που σιωκᾶλε ἐκεῖ λλ]ά, Ζηλέψείε, γιο) να, ὃ σἱκρνος Πσρλαίος Αλλοι που δεν ὑστόρ χει πια. ἘΣ, «Δ».: Τὸ ποίημα αὐτὸ δημοσιεύθηκε στὸ τεῦχος 26 (Φεβρουάριος 1984) τοῦ Δ αυλοῦ, σὲ μετάφραση Φοίβου Δέλφη.