1 ΚΙΝΗΣΙΣ ΠΑΝ Ιλ 1βὴ Ν. ΒΟΕΚΕΕΤ,᾽Αρχαῖος Ελληνικὸς Πολιτισμὸς Πάντοτε ἡ ᾽ Εξουσία ζητεῖ τὴ νομιµοποίησή της ἀπ’ τὴν, Ἱστορία. Κι ἂν ἡ ἡ Ἱστορία ἆ ἀρνῆται νὰ παράσχῃ νομιμοποίηση, δικαίωση, τότε ἡ Ἐξουσία τὴν ἀκυρώνει καὶ τὴν ξαναγράφει ἀπ’ τὴν ἀρχὴ στὰ μέτρα της. Δὲν εἶναι τυχαῖο, πὼς καὶ τὰ δύο ἰσχυρότερα ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα τοῦ 2θοῦ αἰῶνα, ἡ ναζιστικἡ Γερμανία καὶ ἡ κομμουνιστικὴ Ρωσσία, ἀνέθεσαν στοὺς δικούς τους ἱστορικοὺς νὰ γράψουν ἄλλη, «ἐπίσημη» ἱστορία. Τὸ ἴδιο συμδαίνει καὶ μὲ τὴν σημερινὴ Παγκόσμια Ἐξουσία. Ζητεῖ τὴ νομιμοποίησή της ἀπ᾽ τὴν παγκόσμια ἱστορία τοῦ παγκόσµι- ου πολιτισμοῦ, ὥστε νὰ φανῇ ὡς φυσική της συνέχεια καὶ κατάληξη. Καὶ ἐπειδὴ τὸ ἑλληνικὸ παρελθὸν εἶναι ὁ καταλύτης τῆς Ἱστορίας, σπεύδουν «κοντά του» διανοούμενοι καὶ ἱστορικοὶ τῆς Ἐξουσίας, γιὰ νὰ τὸ μεταχειοιστοῦν κατὰ τὸ δοκοῦν, νὰ τὸ κόψουν καὶ νὰ τὸ ράψουν στὰ μέτρα τους. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ, ὅταν τὴ Διεθνῆ Ἐξουσία ἀσκοῦσαν οἱ Εὐρωπαῖοι ἀποικιοχκρά- τες τὸν προηγούμενο αἰῶνα (ἡ ἀποικιοκρατία τὸν 190 αἰῶνα ἔφτασε στὸ ἀπόγειό της), ἐφεῦραν τὴ θεωρία τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς ᾿Ομοεθνίας». Ὃ ἀρχαῖος Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς ἐκάλυπτε τὰ πάντα, συνεπῶς προκαλοῦσε δέος καὶ ἔπρεπε νὰ θρεθῇ, ἂν ὄχι νὰ «ἀνακαλυφθῇ», συγγέ- γεια αἵματος καὶ πολιτισμοῦ τῶν Εὐρωπαίων ἐξουσιαστῶν μὲ τὴν Ἑλλάδα. Ἔτσι ἀποφασίστηκε νὰ δημιουργηθῇ μία μεγάλη «οἰκογένεια», ἡ «ἀνδοευρωπαϊκή», τῆς ὁποίας δὲν θὰ ἦταν γε- νάρχης ἢ μητέρα ἡ Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἁπλῶς έλος τῆς, ὅπως καὶ ἔγινε. » «Νὰ σταυροκοπιέται στὸ χτύπημα τῆς καμπάνας»... Κύριε διευθυντά, Μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ὅλο καὶ περισσότερο αὐξάνει τὸ ἐντόπιο ἔνδια- φέρον γιὰ τὸν ᾿Ελληνισμό, τὸν ᾿Ελληνικὸ Πολιτισμό καὶ τὴν ᾿Ελληνικὴ Ἔπι- στήµη. Ωστόσο πολλὲς φορὲς παρατηρεῖται ἀνοχὴ ἢ καὶ εὔνοια ἐκ μέρους ἐκδοτῶν τοῦ χώρου αὐτοῦ πρὸς κείµενα ἀσαφοῦς θέσεως εἴτε δογματικοῦ προσανατολισμοῦ εἴτε ὑπόπτου χαρακτῆρος ἐν τέλει. Θὰ σταθῶ σὲ ἕνα ἐξ αὐτῶν, τὸ ὁποῖο προέρχεται ἀπὸ προσφάτως ἐκδοθὲν περιοδικό. Τὸ ἐν λόγῳ ἄρθρο ἔχει τίτλο «Οδοιπορικὸ Εκκλησίας - Πολιτείας» καὶ ἀνή- χει εἰς τὸν η. Γεώργιον Α. Ζάννη, ὁ ὁποῖος ξεκινᾶ ὡς ἐξῆς: «Εἶναι παράξενος καὶ ἐνοχλητικὸς ὁ Λόγος, ὅτι ὁ Πατριάρχης καὶ τὸ Ἱερατεῖο ἦταν µισέλληνες καὶ συνεργάτες τῶν Τούρκων καὶ ὅτι, ἂν ἦταν ἡγέτες πραγματικοί, δὲν θὰ ἀφώριξαν τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 21. Εἶναι παράξενος καὶ ἐνοχλητικὸς ὁ λό- γος, ὅτι οἱ πρῶτοι µισέλληνες τῆς Ἱστορίας ἦταν οἱ Βυζαντινοί. Εἶναι παρά- ξενος καὶ ἐνοχλητικὸς ὁ λόγος, ὅτι οἱ ὑποτιθέμενοι ταγοὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, συνεργαξόμενοι μὲ τοὺς Τούρκους, εἶχαν μεταθληθῆ σὲ φοροεισπρακτικὲς τῶν Σουλτάνων.» Καὶ ὅμως, κυρίες καὶ κύριοι τῶν αὐτῶν ἀπόψεων... εἶναι ἐνοχλητικὸς γιὰ τὰ κωφεύοντα αὐτιά σας, παράξενος γιὰ τὸν δαθύ σας ὕπνο, ἀλλὰ ἀληθινὸς δυστυχῶς γιὰ ὅλους μας. Παρακάτω φαίνεται ξεκάθαρα τὸ πνεῦμα τῆς ἀρθρογράφησης τοῦ ἐν λόγῳ συντάκτη: «Ὅλα αὐτὰ εἶναι Ἱστορία, ποὺ συνύφανε τὶς δύο ὀντότητες τοῦ »