Ποιά φθείρεται καὶ καταστρέφεται: Ἡ Ἑλλάδα ἢ ἡ ταφόπλακά της; Ἔλαβα καὶ δημοσιεύω τὴν ἀκόλουθη ἐπιστολή: «Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Τὰ παρακάτω σχόλια, ποὺ ἀφοροῦν στὸν “Δαυλό”, ἐλπίζω νὰ μὴν τὰ ἐκλάβετε ὡς κακόπιστη κριτική, ἀλλὰ ὡς μία “ἐντύπωση” φίλου, ποὺ ἀγαπάει τὸν “Δαυλὸ” καὶ ἐκτιμάει τὸν διευθυντή του. »Τὸ θέμα εἶναι, ἐὰν ὁ “Δαυλὸς” πρέπει, καὶ σὲ ποιά ἔκταση, νὰ προβάλῃ καὶ δη- μοσιεύῃ ἄρθρα, ποὺ κακολογοῦν ἢ μέμφονται τὴν Ὀρθοδοξία καὶ κυρίως τὸν Χριστιανισμὸ ἐπὶ Βυζαντίου, γιὰ τὴ δίωξη τῶν Ἑλλήνων καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐγὼ δὲν λέω νὰ μὴν γράφωνται τέτοια ἄρθρα, ἀλλὰ νὰ μὴν γίνῃ ὁ “Δαυλὸς” ἀπὸ ἑλληνολατρικὸ περιοδικὸ ἐχθροορθόδοξο. »Δὲν νομίζω, ὅτι ἡ χώρα μας χρειάζεται διχασμοὺς τύπου “ἄνθρωπος ἢ ποίμνιο;”, γιατὶ τότε, ἀντὶ νὰ βοηθᾶμε τὴν Ἑλλάδα, τὴν καταστρέφουμε καὶ τὴν φθείρουμε. »Τὰ παραπάνω, ἂν θέλετε, μπορεῖτε νὰ τὰ δημοσιεύσετε στὸν “Δαυλό”, γιὰ νὰ ἔχουμε καὶ ἀντίλογο. Ἐγὼ δέχομαι τὰ πάντα. Φιλικὰ Δρ δρ Ἀν. Κοβάτσης Καθηγητὴς Βιοχημείας καὶ Τοξικολογίας Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης Ἐμπειρογνώμων Εὐρωπαϊκῆς Ἐνώσεως» Γιὰ τὶς ἀπόψεις ποὺ διατυπώνονται στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ σημειώνω τὰ ἑξῆς: 1 Ὁ «Δαυλὸς» δὲν εἶναι «ἑλληνολατρικὸ»περιοδικὸ (ἄλλοι, ὄχι ὁ «Δ», «λα- τρεύουν») οὔτε βέβαια... «ἐχθροορθόδοξο», ὅπως ἡ γλωσσοπλαστικὴ διάθεση τοῦ ἐπιστολογράφου καθηγητῆ μᾶς χαρακτήρισε. Εἶναι ἁπλῶς «μηνιαῖο περιοδικὸ πρω- τοποριακῆς ἔρευνας», ὅπως ἀναφέρουμε στὴν «ταυτότητά» του, ποὺ δημοσιεύεται στὴν 1η σελίδα ὅλων τῶν τευχῶν του. 2 Ἡ ἔρευνα, ὅπως γνωρίζει ὁ ἐπιστολογράφος ὡς θετικὸς ἐπιστήμονας, δὲν προκαθορίζει τὸ πόρισμά της, τὸ συνάγει στὸ τέλος ὡς λογικὸ συμπέρασμα μὲ ἁπλῆ σύνθεση τῶν στοιχείων καὶ δεδομένων ποὺ ἀνεκάλυψε, χωρὶς νὰ ἔχῃ προκαταβο- λικὰ δεσμευθῆ ἀπὸ οἱαδήποτε σκοπιμότητα (ἀλλιῶς αὐτοκαταργεῖται, καταντώντας ὑπηρέτρια τοῦ ἐξουσιασμοῦ). Ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἡ ἐλεύθερη ἔρευνα τοῦ «Δ», ἀπο- λύτως στοιχειοθετημένη πάντοτε, κατέληξε στὸ πόρισμα ὅτι ὁ Ἰουδαιοχριστιανισμὸς κατέστρεψε τὸν Πολιτισμὸ καὶ τὸν Ἑλληνισμὸ γιὰ 1.000 τουλάχιστον χρόνια (Με- σαίων) καὶ συνεχίζει νὰ εἶναι φορέας τοῦ ἰδίου πνεύματος, μὴ δεχόμενος καμμία ἀναθεώρηση τοῦ ἐξ ἀρχῆς ἰσχύσαντος ἰδεολογικοῦ ὑποβάθρου του (δόγματος). 3 Τὸ πόρισμά του αὐτὸ ὁ «Δ» τὸ λέγει μὲ θάρρος – καὶ τοῦτο δὲν σημαίνει «ἐχθρικὴ διάθεση» κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐὰν ἡ ἔρευνά μας κατέληγε λόγου χά- ριν στὸ ἀντίθετο συμπέρασμα, ὅτι δηλ. ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι φορέας τοῦ σκοταδιστι- κοῦ αὐτοῦ πνεύματος καὶ δημιουργὸς τοῦ Μεσαίωνος, ἂς εἶναι βέβαιος ὁ ἐπιστολο- γράφος, ὅτι ὁ «Δ» θὰ τὸ ἔλεγε μὲ τὸ ἴδιο θάρρος καὶ χωρὶς καμμία ἀναστολὴ ἢ ὑπο- λογισμὸ σκοπιμοτήτων.