ΔΑΥΛΟΣ/230, Φεβρουάριος 2001 14695 «Γράφει γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, εἶναι ἄθεος»! Κύριε διευθυντά, Τὶς προάλλες σὲ κάποια παροικιακὴ ἐκδήλωση μὲ πλησίασε μία «καθὼς πρέπει» κυρία καὶ μοῦ εἶπε μεταξὺ ἄλλων, ὅτι θὰ ἤθελε νὰ παρευρεθῇ καὶ στὶς δικές μας ἐκδηλώσεις, ἀλλὰ ἀδυνατοῦσε, διότι ἐκεῖ θὰ ἦταν καὶ κάποιος δημοσιογράφος ὁμο- γενειακῆς ἐφημερίδας τῆς Μελβούρνης. «Ἔχω ἀκούσει – μοῦ εἶπε ἡ κυρία – ὅτι εἶναι πολὺ κακὸς ἄνθρωπος». Προσπάθησα νὰ ἀποφύγω τὴ συζήτηση, ἀλλὰ ἡ ἐν λόγῳ κυρία ἐπέμενε: «Προσωπικὰ δὲν τὸν ἔχω γνωρίσει, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶναι...», καὶ συ- νέχισε τοὺς χαρακτηρισμούς. Οἱ ἀπορίες μου, ἀντὶ νὰ λύνωνται, μεγάλωναν. «Ἀφοῦ δὲν τὸν ἔχετε γνωρίσει, πῶς καταφέρεσθε ἐναντίον του;» τὴν ρώτησα. «Εἶναι ἄθεος – μοῦ ἀπάντησε –, συνεχῶς γράφει γιὰ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα»... Σκέφτηκα: τί ἀμαρτία νὰ εἶσαι Ἕλληνας! ἩἈρχαία Ἑλλάδα συντρίφτηκε μέσα στὴ σωτηριακὴ μέθη τοῦ ἑβραιο-χριστιανι- σμοῦ. Ἔχασε ὅλη τὴν πολιτισμική της ὑπο- δομή: ἀνεπανάληπτους ἀριστουργηματι- κοὺς ναούς, χιλιάδες βιβλιοθῆκες, θέατρα, στάδια, γυμναστήρια, ἀγορές, βουλευτή- ρια, μουσεῖα, πρυτανεῖα, σχολὲς, ἄλση καὶ πόλεις ὁλόκληρες. Ἄθλιος ἐκβαρβαρισμὸς τοῦ λαμπρότερου πολιτισμοῦ. Τί κι ἂν οἱ κολῶνες βρίσκωνται πεσμένες ἀνάμεσα σὲ τσουκνίδες καὶ γαϊδουράγκαθα; Δὲν κατα- λαβαίνουμε τίποτα! Αὐτοὶ ὅμως ποὺ τὶς ἔκαναν ἦταν ἐλεύθε- ροι διανοητές, ἤξεραν νὰ πεθαίνουν γιὰ τὰ ἰδανικά τους, ἐμεῖς δοῦλοι ταπεινοί, φου- σκώνουμε ὅμως ἀπὸ περηφάνεια, ὅταν ἀκοῦμε τὸν Ὀλυμπιακὸ ὕμνο, καὶ ἂς μὴ ξέ- ρωμε τί ἐννοεῖ. Γιὰ μᾶς αὐτὰ εἶναι ἁπλῶς λεπτομέρειες. Γι’ αὐτὸ θὰ συνιστοῦσα στοὺς ἐρευνῶντες τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἀρχαίου Πολι- τισμοῦ μας νὰ σταματήσουν τὶς φωνές, για- τί, ἂν μᾶς ξυπνήσουν... ἀλίμονό μας. Μετὰ τιμῆς Γιῶργος Βυργιώτης Μελβούρνη, Αὐστραλία Ὁ φοινικισμὸς – περὶ τοὺς Φοίνικες ἀλλὰ καὶ περὶ τοὺς φοίνικες Κύριε διευθυντά, Μπορεῖ οἱ φοίνικες (τὸ δέντρο) νὰ ἀπει- κονίζοντο σὲ Μυκηναϊκὲς τοιχογραφίες, ὅπως δηλώνει ὁ ἐπιστολογράφος Ἰάσων Χρυσοσπάθης («Δ», τ. 228). Δὲν τοὺς βλέ- πουμε ὅμως μετὰ σὲ ἀγγεῖα καὶ ἰδίως στὴν κλασσικὴ ἐποχή. Ἐγὼ ὅμως δὲν εἶπα γιὰ αὐτοὺς τοὺς φοί- νικες. Δυστυχῶς ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι, ποὺ ἂν ὁ κ. I.X. παρατηρήσῃ στὰ διάφορα «ἱστορικὰ» ντοκυμανταὶρ ὑψηλοῦ προπα- γανδιστικοῦ περιεχομένου, θὰ ἰδῇ τέτοιους Φοίνικες πρῶτο πλάνο, σῆμα κατατεθὲν τοῦ Αἰγυπτιακοῦ πολιτισμοῦ, τοὺς ὁποίους προβάλλουν ἀντιρροπιστικὰ πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα, καπηλευόμενοι, πρᾶγμα γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν συμφωνοῦν οὔτε οἱ αἰγυπτιολόγοι. Συμφωνοῦν ὅμως οἱ ἐμπρηστὲς τῆς ἐλιᾶς, τῆς δάφνης κ.λπ. Ὅμοια δὲν ξέρω, ἂν γνωρίζῃ ἀπὸ ποῦ εἰσά- γονται οἱ φοίνικες καὶ τὶ ὠργανωμένο ρό- λο παίζουν στὴ γενικὴ παραποίηση φύσης καὶ ψυχῆς, ποὺ ἐπιχειρεῖ εἰς βάρος μας ὁ ἐξουσιασμὸς μὲ ὄργανα ξένους καὶ ντόπι- ους. Ἐὰν ἐγὼ ὑπερέβαλα στὴν περίπτωση ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. I.X. στὸν «Δαυλὸ» τοῦΔε- κεμβρίου στὰ περὶ φοίνικος, ἔ! τότε τί νὰ ποῦν οἱ... Φοίνικες, ποὺ μᾶς ἔδωσαν τὸ... ἀλφάβητο... Ὁ ἀγαπητὸς Ἰάσων τοῦ χρυ- σόμαλλου δέρατος ἂς μὴν ξεφουλκῇ μὲ με- γάλη λεπτότητα ἔστω καὶ μὲ χρυσῆ σπάθη· τοῦ συνιστῶ νὰ πάρῃ καμμιὰ βρεμμένη σα- νίδα, τόσα ποὺ μᾶς κάνουν. Φιλικὰ Παντελῆς Γλάρος