14852 ΔΑΥΛΟΣ/232, Ἀπρίλιος 2001 καμμία σύγχυση στὸ μυαλό του καὶ καμμία δυ- σκολία στὴν ἀναγνωστικὴ διαδικασία, ἀλλὰ ὅτι ἦταν κάτι ποὺ τὸ δέχθηκε μὲ χαρὰ καὶ ἐνθου- σιασμό. Σημειωτέον, ὅτι ἡ μὴδιδασκαλία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου ἀποτελεῖ «πρωτοπο- ρία» τοῦ ἑλληνικοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος. Ὡς καθηγήτρια Γαλλικῶν καὶ ἄνθρωπος ποὺ ἔχει ζήσει κάποια χρόνια στὸ ἐξωτερικὸ μπορῶ νὰ σᾶς διαβεβαιώσω, ὅτι τὸ πρῶτο ποὺ διδά- σκεται στὰ ἀγγλικὰ καὶγαλλικὰ σχολεῖα εἶναι τὸ Ἀλφάβητο. Ποιόν ἐξυπηρετεῖ ἡ μὴδιδα- σκαλία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου; Πάντως ὄχι τὰ Ἑλληνόπουλα. Σὲ τί ἀποσκοπεῖ καὶ ποι- ός τὴν ἀπεφάσισε; Νομίζω, ὅτι πρόκειται γιὰ θέμα, ποὺ χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Μὲ ἐκτίμηση Κυπαρισσία Ἀρτσίτα Μαρούσι Ἡ ἀλήθεια βλάπτει καὶ καταστρέφει τὴν Ἑλλάδα; Ἀγαπητέ κ. Λάμπρου, Διάβασα στὸν «Δ», τ. 230, τὴν ἐπιστολὴ τοῦ καθηγητῆ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης δρος Ἀν. Κοβάτση καὶ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ λυπήθηκα πολὺ ὡς Ἕλληνας. Ἀπορῶ, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν ἀκόμη καὶ σήμερα Ἕλληνες καὶ μάλιστα καθηγητὲς Πανεπιστημίου, οἱ ὁποῖοι δὲν διστάζουν νὰ λέ- νε δημόσια, ὄτι μὲ τὸ νὰ ἀποκαλύπτῃ κανεὶς τὴν ἀλήθεια δὲν βοηθᾶ τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἀντίθετα τὴν καταστρέφει, τὴ φθείρει καὶ τὴ διχάζει! Ποιά Ἑλλάδα κινδυνεύει, κ. Κοβάτση; Γιὰ ποιά Ἑλλάδα ἀνησυχεῖτε; Μήπως γιὰ τὴν Ἑλλάδα τοῦ κ. Χριστόδουλου ἢ ἐκείνη τῶν ζη- λωτῶν καὶ τῶν σκοταδιστῶν, ποὺ ἀκόμη ἐξακο- λουθοῦν νὰ ὑβρίζουν, νὰ «ἀναθεματίζουν» καὶ νὰ «ἀφορίζουν» κάθε τι, ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν πολιτισμό μας καὶ μὲ τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα; Προ- τιμᾶτε τὴν Ἑλλάδα τῶν «δούλων τοῦ Θεοῦ», ποὺ λατρεύουν καὶ προσκυνοῦν σὰν δικούς τους «προπάτορες» τοὺς ἄξεστους ἐκείνους προπά- τορες τῶν Ἑβραίων; Ἀντίθετα θὰ πρέπει ἐμεῖς μᾶλλον νὰ ἀγω- νιοῦμε καὶ νὰ ἀνησυχοῦμε – καὶ πολὺ δικαιολο- γημένα, θὰ ἔλεγα –, ὅταν διαπιστώνουμε, πὼς ἀκόμη καὶ σήμερα, στὸν 21ο αἰῶνα, ὑπάρχουν δυστυχῶς ἄτομα, ποὺ ἡ μόνη τους μέριμνα καὶ κύρια ἀνησυχία ἐπικεντρώνεται γύρω ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία «τους» – μὴ τυχὸν καὶ «κακολο- γηθῇ» καὶ «κινδυνεύσῃ» ἢ «φθαρῇ», ἐπειδὴ τολ- «Ρήτορας πολυφθόγγους ὡς ἰχθύας ἀφώνους ὁρῶμεν ἐπὶ σοί, Θε- οτόκε. Ἀποροῦσι γὰρ λέγειν τό, Πῶς καὶ Παρθένος μένεις, καὶ τεκεῖν ἴσχυσας; Ἡμεῖς δὲ τὸ Μυστήριον θαυμάζοντες πιστῶς βοῶμεν.» («Τριῴδιον.») «Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα· χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.»(«Τριῴδιον».) «Χαῖρε,ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί·χαῖρε, ὅτι ἐμα- ράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.» («Τριῴδιον».) «Χαῖρε,τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα· χαῖρε, τῶν Ἁλιέ- ων τὰς σαγήνας πληροῦσα. Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.» («Τριῴ- διον».) Προσπαθῶ νὰ φαντασθῶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπό μας νὰ ψάλῃ τοὺς �