Μαρτυρίες τοῦ Ἀριστοτέλους καὶ νεώτερες γιὰ τὴν ὕπαρξη πετρελαίου σὲ Αἰγαῖο καὶ Θρᾴκη ΕΠΑΛΗΘΕΥΟΝΤΑΙ ME ΤΙΣ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΓΕΩΤΡΗΣΕΙΣ Στὸ τεῦχος 224-225 τοῦ «Δαυλοῦ» (Αὔγ. - Σεπτ. 2000) εἶχα ἀνα- φερθῆ στὴν ἀρχαία μαρτυρία τοῦ Εὐδόξου τοῦ Κνιδίου (390- 340 π.X.), ὅτι στὸ Θρᾳκικὸ Πέλαγος πρὸς τὴν περιοχὴ τοῦ Ἱε- ροῦ Ὄρους (σημερινὸ Ἅγιον Ὄρος) ἐπιπλέει (ὑγρὴ) ἄσφαλ- τος. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλες παλαιὲς καὶ νεώτερες μαρτυ- ρίες περὶ ὑπάρξεως πετρελαίου στὸ Θρᾳκικὸ Πέλαγος καὶ στὴ Μακεδονία. Ἡ μία ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν περίφημο γραμματικὸ τοῦ 5ου μ.X. αἰῶνος Στέφανο τὸν Βυζάντιο στὰ «Ἐθνικά» του, τὴν ὁποία παραλαμβάνει ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Ἀριστοτέλη «Περὶ Θαυμασίων Ἀκουσμάτων». Ἡ ἄλλη μαρτυρία ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Νικόλαο Φαρδὺ τὸν Σαμόθρᾳκα. Λέγει λοιπὸν Στέφανος Βυζάντιος τὰ ἑξῆς στὸ προαναφερθὲν ἔργο του: «Σιντία, πόλις Μακεδονίας πρὸς τῇ Θράκῃ ὡς Εὔδοξος (ὁ Κνίδιος) ἐν τε- τάρτῳ Γῆς Περιόδου... γίγνεται δέ τι θαυμαστὸν παρ’ αὐτοῖς, ὣς φησιν Ἀριστοτέλης· ποταμόν τινα εἶναι Πόντον προσαγορευόμενον, ἐν ᾧ κατα- φέρεσθαί τινας λίθους, οἳ καιόμενοι τοὐναντίον πάσχουσι τοῖς ἐκ τῶν ξύ- λων ἄνθραξι· ῥιπιζόμενοι μὲν γὰρ ἀποσβέννυνται ταχέως, ὕδατι δὲ ῥαινό- μενοι ἀνάπτονται· ὅταν δὲ δὴ καίωνται, πονηρὸν ὄζουσι, καὶ παραπλήσιον ἀσφάλτῳ, καὶ τὴν ὀσμὴν οὕτω δριμεῖαν ἔχουσιν, ὡς μηδὲν τῶν ἑρπετῶν ὑπομένειν καιομένων αὐτῶν...». [Δηλ.: ἩΣιντία εἶναι πόλι τῆς Μακεδονίας πρὸς τὰ ὅρια τῆς Θρᾴκης, ὅπως ὁ Εὔδοξος στὸ τέταρτο βιβλίο τοῦ ἔργου του «Γῆς Περίοδος» λέ- γει. Γίνεται δὲ κάτι θαυμαστὸ ἐκεῖ, καθὼς λέγει ὁ Ἀριστοτέλης. Ὅτι εἶναι δηλ. κάποιος ποταμὸς καλούμενος Πόντος, στὸν ὁποῖο παρασύ- ρονται μερικοὶ λίθοι, οἱ ὁποῖοι καιόμενοι συμπεριφέρονται ἀντίθετα πρὸς τοὺς ξυλάνθρακες (ξυλοκάρβουνα), δηλ. φυσώμενοι σβήνουν τα- χέως καὶ ὅταν ραντίζωνται μὲ νερό, ἀνάβουν. Ὅταν λοιπὸν καίωνται, ἀναδίδουν κακὴν ὀσμὴ παραπλήσια μὲ τὴν ἄσφαλτο καὶ ἡ ὀσμὴ εἶναι τόσο δριμεῖα, ποὺ κανένα ἀπὸ τὰ ἑρπετὰ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπομείνῃ, ὅταν καίωνται αὐτοί (οἱ λίθοι).]