ΧΡΥΣΟΥΝ, ΑΡΓΥΡΟΥΝ, ΧΑΛΚΟΥΝ, ΣΙΔΗΡΟΥΝ ΓΕΝΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Ἐξαφανίσθηκαν ἀπὸ φυσικὰ φαινόμενα ποὺ σημειώθηκαν στὸ χῶρο τοῦ Αἰγαίου 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ. Στὸ βιβλίο μου «Ἡ Ἀναχρονολόγηση τῆς Προϊστορίας» (ἐκδ. «Δαυλὸς» 1999, σελ. 31-34) καταχωρίσθηκε μία παράγραφος ἀναφε- ρόμενη στὴ παρουσία τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς Γῆς. Ἡ ἀνὰ χεῖρας ἐργα- σία δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ θέμα αὐτό, ἀλλὰ μὲ τὴν χρονολογικὴ κατά- ταξη καὶ τὴν δημιουργία τῶν τελευταίων πέντε «γενῶν» στὸν εὐρύ- τερο χῶρο τοῦ Αἰγαίου, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν ἀρχαί- ων Ἑλλήνων συγγραφέων. Ὁ Ἡσίοδος στὸ ἔργο του «Ἔργα καὶ Ἡμέραι» (μετ. Σ. Σκαρτσῆ, ἐκδ. Κάκτος 1993, στί- χοι 109-201) ἀπαριθμοῖ πέντε γένη ἀναδημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου στὸν ἑλληνικὸ χῶρο. Τὸν κατατάσσει σὲ μία σειρὰ παρουσίας, παραλληλίζοντάς τον μὲ τὰ κατεργαζόμενα ὑπ’ αὐτοῦ μέταλλα. Ἡ κατάταξη αὐτὴ δὲν ἔχει οὐσιαστικὴ ὑπόσταση χρονολογικοῦ ἐντοπι- σμοῦ, ἀλλὰ ἀποτελεῖ μία βαθμολογικὴ διάταξη ὑπὸ τύπον ἐπάθλων γιὰ τὰ ἠθικὰ καὶ ψυ- χικὰ προσόντα ἀπὸ ἀπόψεως εὐγενείας, ἠρεμίας καὶ δικαίου. 2. TO ΧΡΥΣΟ ΓΕΝΟΣ. «Πρῶτα τὸ χρυσὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ἔφτειαξαν οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου. Αὐτοὶ ἔζησαν τὴν ἐποχὴ ποὺ βασίλευε στὸν οὐρανὸ ὁ Κρόνος καὶ ζοῦσαν σὰν θεοί, μὲ ξέ- γνοιαστη ψυχή, χωρὶς κόπους, πόνους καὶ ἄσχημα γεράματα. Πέθαιναν σὰν δα- μασμένοι ἀπὸ τὸν ὕπνο. Εἶχαν ὅλα τὰ καλά, ποὺ τοὺς παρεῖχε ἄφθονα ἡ Γῆ καὶ τὰ μοιράζονταν μεταξύ τους.» Ἐπὶ τοῦ ἰδίου θέματος καὶ ὁ Πλάτων στὸν «Πολιτικὸν» (μετ. K.Ζάμπα, ἐκδ. Γ. Φέξη 1910, σελ. 29) λέγει: «Κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Κρόνου δὲν ὑπῆρχαν τὰ σημερινά. Οἱ ἄνθρω- ποι εἶχαν καρποὺς ἄφθονους ἀπὸ τὰ δένδρα, γιατὶ μόνα τους φύτρωναν ἀπὸ τὴ γῆ. Ζοῦσαν γυμνοὶ καὶ ἐκοιμοῦντο στὸ ὕπαιθρο χωρὶς στρῶμα ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον. Διότι οἱ ἐποχὲς τοῦ ἔτους ἦσαν ἠπιώτερες καὶ δὲν τοὺς στενοχωροῦσαν, καὶ ὡς στρώματα εἶχαν τὴν ἄφθονη πρασινάδα, ποὺ φύτρωνε ἀπὸ τὴ γῆ.» Κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Κρόνου οἱ κλιματολογικὲς συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν στὴν ἐπιφάνεια τῆς Γῆς ἦσαν κάτι παραπάνω ἀπὸ ἰδανικὲς καὶ ἄφηναν περιθώρια ἄνετης δια- βιώσεως γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Μία παραδοσιακὴ ἀναφορὰ δίδει ἡ «Θεογονία» (μετ. Σ. Σκαρτσῆ, ἔκδ. Κάκτος 1993, στίχοι 453-490):«ἡ Ρέα γέννησε στὸν Κρόνο λαμπρὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα ἐκεῖνος τὰ κατάπινε, μόλις ἤρχοντο στὴ ζωή. Γιὰ τὸν τελευταῖο γυιό της,