HHHH ΚΚΚΚΙΙΙΙΝΝΝΝΗΗΗΗΣΣΣΣΙΙΙΙΣΣΣΣ ΤΤΤΤΩΩΩΩΝΝΝΝ ΙΙΙΙΔΔΔΔΕΕΕΕΩΩΩΩΝΝΝΝ A.N. KYPIAKOY,Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία Ὅταν ἡ θολο-κουλτούρα ἀναμοχλεύῃ τὸν πολιτισμικό της βυθό, ἀνθρώπινες συμπεριφορὲς χα- μένες στὸ ἀνύπαρκτο μεταφυσικὸ «Ὑπερπέραν» λαμβάνονται σὰν τάχατες ἀποκαλυπτικές. Οἱ κα- ταστροφεῖς αὐτοὶ τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας, οἱ μὴ γνῶστες τῆς ὀμορφιᾶς, τοῦ κάλλους καὶ τῆς φιλοσοφικῆς ἐνατένισης τοῦ καταπληκτικοῦ πλάσματος ἄνθρωπος, ὅπως ἡ Αἰσθη- τικὴ ἐκείνη ἀποτύπωσε τὴν βιολογικὴ καὶ ὀντολογική του ὑπόσταση, δὲν ἔχουν καμμία δική τους κατάθεση πολιτισμοῦ, ἀπαραίτητη προϋπόθεση ὥστε νὰ ὑπάρχῃ συγκεκριμενοποίηση τῶν ἐννοιῶν καὶ ἔργων, καὶ ἔτσι ὁ κάθε προβληματικὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἁλωνίζῃ ἀνεξέλεγκτος. Γι’ αὐτὸ ἡ ἐν λόγῳ Μαρία ἄγεται καὶ φέρεται ἀπὸ τὸν πλέον ὀργιώδη γενετήσιο ὀργασμὸ ἴσαμε τὴν ἀσκητικὴ ἀναχώρηση, ὅπως ἕνα μόλις σφαγμένο κοκκορόπουλο, ποὺ τὸ ἀφήνομε, γιὰ νὰ ἀκο- λουθήσῃ γιὰ λίγο τὶς ἀνακλαστικὲς κινήσεις τῆς σφαγῆς... Ψυχοπαθολογικὲς ἱστοριοῦλες γιὰ σκαν- δαλοθηρικὴ ἔξαψη τοῦ χριστεπώνυμου πληρώματος, ὅπου μάγοι τῆς οἰκείας κουλτούρας ἐκτοξεύ- ουν τὴν πώληση τέτοιων βιβλίων, ἐνῷ τὴν ἴδια στιγμὴ τὰ θαύματα τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας κρύ- πτονται στὰ ὑπόγεια τοῦ Βατικανοῦ ἢ στὶς στάχτες κάποιας Βιβλιοθήκης τῆς Ἀλεξάνδρειας καὶ στὴν φίμωση τῆς Παιδείας ἢ τὴν λογοκρισία τῆς ἀληθινῆς Διανόησης. ὉΔιόνυσος τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου ἦρθε καὶ ἔγινε ὁ Ἑρμῆς τοῦ Πραξιτέλη, καὶ ὅποια ἀναφορὰ σὲ ὄργια ἔχει πρώτιστα τὴν ὀμορ- φιὰ τοῦ πνεύματός του, ὅπου ὅλα παίρνουν ἕνα καταπληκτικὸ νόημα. Ὁ ἀσιατικὸς σκοτεινὸς δε- σποτισμὸς μὲ τὶς ἀνάλογες ἐκρήξεις μιᾶς δυναστευμένης ψυχῆς δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὸν ὑπέ- ροχο Ἑρμῆ, ἔστω κι ἂν αὐτὸς χορεύῃ βακχικὰ σὲ μιὰ ἔκρηξη ζωῆς, φωτός. Οἱ μεσαιωνικοὶ σκοταδιστὲς στὶς μέρες μας ξαναχτυποῦν, ἐπανεκδίδοντας τέτοια βιβλία, μιᾶς καὶ ἐλέγχουν τὰ πάντα. Παντελῆς Γλάρος Κινηματογραφικὴ ψυχοθεραπεία Ἀναμφισβήτητα ὁ ἀμερικανικὸς κινηματογράφος γνωρίζει τὰ τελευταῖα χρόνια μία ἀνεπανάληπτη ἄνθηση. Κι ἂν κανεὶς δὲν συμφωνῇ μὲ τὸ ἐπίπεδο τῆς ποιότητας ποὺ προσφέρει, σίγουρα δὲν μπορεῖ νὰ παραδῇ τὴν ἔκταση τῆς ἀποδοχῆς ποὺ βρί- σκει ἀπὸ τὸ παγκόσμιο κοινό. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἰσχύς του ὡς φορέα προπαγάνδας εἶναι γιγάντια. Ὅμως, ἂν προσπαθήσουμε νὰ ἐξετάσουμε τὸ φαινόμενο αὐτὸ βαθύτερα ἢ ἁπλούστερα, ἴσως θὰ δοῦμε πὼς ὁ ἴδιος ὁ κινηματογράφος δὲν ἔχει καμμία ἰδιαίτε- ρη ἐγγενῆ δύναμη. Ἡ ἰσχύς του γιγιγαντώνεται, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι τὸν ἀποδέχονται ὡς διέξοδο, ὡς ἀποθετήριο τῶν ψυχικῶν τους βαρῶν. Δὲν ἔσφαλαν στὶς προβλέψεις τους γιὰ τὸ μέλλον τοῦ ἀνθρώπου τόσο ὁ Ἕγελος ὅσο κι ὁ Νίτσε. Ἀμφότεροι οἱ Γερμανοὶ φιλόσοφοι κατάλαβαν, πὼς ἡ ἄνετη ἀστικὴ ζωὴ τῆς «φιλελεύθερης δημοκρατίας» σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἔλλειψη ἀπειλῆς ἑνὸς πολέμου (νάτο τὸ «Τέλος τῆς Ἱστορίας»!) θὰ δημιουργοῦσε ἀνθρώπους χωρὶς ψυχικὸ σθένος, νωθροὺς καὶ ἐγωκεντρικούς, ἀδύναμους νὰ ὁρίζουν οἱ ἴδιοι τὴ ζωή τους. Ἡ κοινω- νία θὰ ἐκυριαρχεῖτο ἀπ’ τὸν ἀτομικισμὸ καὶ τὴν ἀτολμία, στοιχεῖα ἐκφυλισμοῦ καὶ διά- �